Podróż w niechciane

Jeszcze wczoraj spokojnie całowałaś swoje dziecko na dobranoc. Jeszcze wczoraj pracowałeś spokojnie. Jeszcze wczoraj nie trzeba było martwić się o jutro. Dziś siedzisz w wagonie pełnym obcych ludzi i uciekasz przed nalotem. Nie wiesz, czy uda ci się przeżyć i jaki los cię czeka. Patrzysz na śmierć bliskich ci osób i już wiesz, że nigdy nie będzie tak samo...

Tak w skrócie można podsumować tę powieść. Wojna wisiała w powietrzu, konflikt w końcu się zaognił i rozlał na Polskę, zmuszając wielu ludzi do ucieczki. Bogusia jechała krotoszyńskim pociągiem śmierci. Julian, drugi z głównych bohaterów, ewakuował się konno z miejsca, w którym zastała go wojna.

"Podróż w niechciane" to wzruszająca opowieść o drodze. I to nie tylko takiej, którą trzeba przejść z punktu A do punktu B. To podróż w głąb siebie i w poszukiwaniu swojego nowego ja, swojego miejsca na Ziemi. Nie spodziewałam się tego, że zrobi na mnie aż tak duże wrażenie. Bałam się, że to będzie romansidło, przez które ledwo przejdę. I owszem, takowy wątek się pojawia, ale jest pokazany w bardzo subtelny sposób. Nawet ja, romansowy Grinch, jestem nim poruszona. To chyba najlepsza rekomendacja, jaką mogę dać tej książce.

Od początku pokochałam Bogusię. Byłam wściekła na jej męża, który postanowił sobie zrobić skok w bok. Podziwiam determinację tej kobiety i jestem pod wrażeniem drogi, którą przeszła. Florian też miał w sobie coś, że chciałam spędzać z nim czas. Jako wnuczka ułana czuję więź z bohaterami, którzy zajmują się końmi. I tak było też w tym przypadku.

Autorka umiejętnie łączy ze sobą historię i fikcję, serwując czytelnikom niesamowitą ucztę. Momentami bardzo trudną emocjonalnie. Sporo tu śmierci, przeżywałam odejście nawet tych, którzy pojawili się tylko na chwilę. To pokazuje, jak duży nacisk położony jest na psychologię postaci, jak dobrze są one wykreowane.

Za sprawą tej powieści przeniosłam się w podróż w nieznane. Podróż w czasie, która skłoniła mnie do refleksji. W mojej głowie pojawiły się pytania dotyczące tego, czy moi dziadkowie, którzy uciekali przed wojną, czuli się podobnie. I co dzieje się w umysłach osób z Ukrainy. Nie była to łatwa historia, ale nie żałuję, że się z nią zapoznałam. Czekam na kolejną część.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, słyszałam o jej wcześniejszych powieściach jednak nie miałam okazji żadnej przeczytać, postanowiłam to zmienić właśnie przy okazji książki "Podróż w niechciane", do której sięgnięcia zachęcił mnie niesamowicie interesujący opis i okładka, która bezapelacyjnie przyciąga wzrok. Język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko i z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem. Ja pochłonęłam ją w jeden wieczór i nie odłożyłam, póki nie przeczytałam ostatniego zdania! Fabuła została w bardzo interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie naprawdę świetnie wykreowani, to postaci z którymi śmiało (mimo dzielących nas lat i okoliczności) moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Razem z bohaterami przenosimy się do połowy 1939 roku. Obserwujemy zmagania z trudami dnia codziennego dwójki ludzi mieszkających blisko niemieckiej granicy - Bogusi i Floriana. Życie obojga drastycznie zmienia wybuch II Wojny Światowej, zmuszając ich do wyruszenia w nieznane, a droga ta okupiona będzie cierpieniem, bólem i strachem. Oboje będą musieli zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu. Kiedy ścieżki tej dwójki w końcu się splatają pojawia się mała iskierka nadziei na lepsze jutro, na odrobinę szczęścia i miłości. Ogromnie kibicowałam bohaterom, wspierałam ich mentalnie. Autorka w niesamowicie realistyczny i plastyczny sposób oddała "klimat" panujący w tamtym czasie na ziemiach polskich, wiernie odzwierciedlając przy tym tło historyczne. Akcja powieści toczy się swoim niespiesznym rytmem, pozwalając Czytelnikowi skupić się na bardzo ważnych aspektach oraz chłonąć wszystkie towarzyszące bohaterom emocje! A tych uwierzcie, że tutaj nie brakuje! Z zapartym tchem śledziłam losy Bogusi i Floriana i nie mogę się już doczekać kiedy drugi tom trafi w moje ręce! Mam nadzieję, że nastąpi to jak najszybciej! "Podróż w niechciane" to przejmująca, poruszająca i wartościowa historia, która skłania do głębszych przemyśleń nad własnym życiem. Ja po przeczytaniu tej książki zaczęłam jeszcze bardziej doceniać to co mam i zaczęłam cieszyć się małym,i z pozoru przyziemnymi rzeczami.

Ogromnie polecam!

"Podróż w niechciane" to kolejna nieznana mi karta z wojennych historii. Danuta Chlupowa opowiada w niej o tułaczce ludzi, dla których ucieczka przed Niemcami wydawała się jedynym ratunkiem, a nie zdawali sobie sprawy, że jadą w największe piekło, z którego wielu nie wróciło. "Podróż w niechciane" to powieść o strachu, ludziach, ucieczkach i powrotach. Danuta Chlupowa połączyła fikcję literacką ze wspomnieniami świadków tamtych wydarzeń, przedstawiła tragedię krotoszyńskich rodzin i ich wojenną tułaczkę. Opisuje, jak Niemcy podszywając się pod polskie samoloty, zbombardowali dworzec w Kole, a potem stojący na bocznicy pociąg ewakuacyjny, Równolegle opisuje losy polskich koni i ich opiekunów.

Danuta Chlupowa w swojej najnowszej powieści zabiera czytelnika w pełną historii i obrazów podróż. Opowiada o tym, jak wojenna zawierucha wpłynęła na życie zwykłych ludzi, zniszczyła im marzenia, nie pozwoliła ich zrealizować. Głównymi bohaterami Podróży w niechciane, lecz nie jedynymi uczyniła Bogusię z Krotoszyna, żonę pocztowca, matkę małej dziewczynki i Floriana z Drogomyśla na Śląsku Cieszyńskim, pracownika Państwowego Stada Ogierów. Zapewne nie jest łatwo napisać, powieść opartą na faktach, bo wymaga to dokładnych badań okresu, którego dotyczy, aby tło historyczne w książce wypadło jak najbardziej wiarygodnie. Autorka włożyła sporo pracy w napisanie ????óż? ? ??????????, by najważniejsze wydarzenia, w jakich biorą udział bohaterowie powieści, miały swoje odbicie w rzeczywistości.

Powoli kończy się lato 1939 roku, a do mieszkających blisko niemieckiej granicy ludzi dociera coraz więcej wiadomości o nadciągającej wojnie. Chociaż Polacy jeszcze się łudzą, że te informacje są przesadzone.Państwowe stado ogierów w Drodomyślu zostaje ewakuowane.

Stefan pracujący na poczcie w Krotoszynie otrzymuje polecenie ewakuacji. Bogusia tą wiadomością nie jest zachwycona i przyjmuje ją dość obojętnie. Nie bardzo ma ochotę ruszać w nieznane z małym dzieckiem i mężem, który ją zdradził.

Oboje jednak wsiadają do pociągu, nazwanego później krotoszyńskim pociągiem śmierci. Wyjechali z miasta, licząc na to, że na wschodzie odnajdą spokój, bezpieczne schronienie i będą z dala od niemieckich prześladowań. Ci, którym udało się przeżyć, zgodnie przyznają, że ucieczka była największym błędem, okupionym wieloma niepotrzebnymi ofiarami, bólem i łzami.

Zawierucha wojenna porozbijała rodziny, jednym bomby przyniosły śmierć, a innym niechcianą rozłąkę. Powoli wszyscy zmieniali się z ewakuujących, w uciekinierów, bo najeźdźca nieustannie deptał im po piętach. Nikt nie wie, dokąd podążają, gdzie mają się udać, żeby było bezpiecznie, ale czy w tej wojennej pożodze istnieje jeszcze takie miejsce.

Koszmar wojny splątał ludzkie losy, spowodował, że tak wielu straciło swoich bliskich, rodzinne pamiątki, swój dobytek i domy. Rzucani przez zawieruchę wojenną niczym liście na wietrze, cieszyli się, gdy dane im było znaleźć jakiekolwiek miejsce, gdzie mogli chwilę odpocząć i cokolwiek zjeść. Po powrocie ich gehenna wcale się nie skończyła. Wiele rodzin zostało wywłaszczonych z mieszkań lub zdarzało się, że kwaterowano im Niemców. Polacy mieli nadzieję, że wojna szybko się skończy, niestety czas pokazał, że stało się zupełnie inaczej.

Danuta Chlupowa stworzyła niezwykłą powieść, łącząc fakty historyczne z losami fikcyjnych postaci. Opisuje wojenne ewakuacje, tułaczki, próby normalnego życia w nienormalnych czasach. Pokazuje, że mimo okrucieństwa wojny ludzie żyli, kochali się i byli dla siebie wsparciem. Pięknie przedstawiona relacja Bogusi i Jadzi, przyjaciółek na śmierć i życie oraz nieśmiało rodzącego się uczucia pomiędzy Florianem a Bogusią. Wciąż w tej niechcianej podróży, wciąż wiodą żywot tułaczy, oferują sobie bezinteresowną pomoc, walczą o przetrwanie dla siebie i dzieci, które cierpią najbardziej.

Danuta Chlupova napisała poruszającą historię, w której czuć ogromne zaangażowanie, pasję i imponującą wiedzę historyczną. Jej książka to niesamowita podróż w czasie i przestrzeni, przepiękna opowieść, którą czyta się z nie lada zainteresowaniem, przeżywa wszystko razem z bohaterami, podążając za nimi krok w krok. Autorka wnikliwie i trafnie ocenia relacje międzyludzkie, w czasach, gdy zostały one wystawione na próbę. Bogusia, Florian, Jadzia to główni bohaterowie tej powieści, zwyczajni ludzie, którzy ponieśli konsekwencje często za nieswoje decyzje. Danuta Chlupowa na zmianę o nich opowiada i chociaż, jak to podkreśla w posłowiu, są to postacie fikcyjne, a także ich losy, to jednak w połączeniu z prawdą historyczną stanowią niezwykłą mieszankę emocji, która nie pozwoli odłożyć książki ani na chwilę. Teraz nie pozostaje nic innego, jak czekać na ciąg dalszy powieści.

Takie książki są potrzebne, i że trzeba je czytać. Wciąż wiemy tak mało o tamtym czasie, pełnym śmierci i trwogi. Musimy czytać, by pamiętać, a zwłaszcza wtedy gdy siedzimy w ciepłym i bezpiecznym domu, narzekając na swój los.