Pojedynek

"Pojedynek" powstał z bardzo prozaicznych powodów - z remontu i związanych z nim rozważań nad tym, jak bardzo ufamy wszelkiej maści fachowcom, powierzając im klucze do własnego domu. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom, bo ta historia to prawdziwa petarda, która dosłownie wywali Was z siodła.

Johnny jest zręcznym stolarzem, który dorabia sobie, okradając swoich klientów. Wszystko idzie zgodnie z planem do czasu, aż w jednym z domów trafia na kogoś znacznie gorszego od siebie - człowieka, który zrobi wszystko, by jego sekrety nigdy nie ujrzały światła dziennego.

Stefan jest miłośnikiem podcastów kryminalnych i pracuje na zlecenie, choć nie jest to umowa-zlecenie w potocznym rozumieniu tego pojęcia. Z kolei Ryfka Brodnicka, próbując schwytać przebiegłego złodziejaszka, wpada na trop zabójczo niebezpiecznego przeciwnika.

Od pierwszych stron akcja pędzi na złamanie karku, a język i styl Krzysztofa Domaradzkiego są mocne, bezkompromisowe i niezwykle sugestywne. Pierwszoosobowa narracja płynnie przechodzi między bohaterami, tworząc spójną i wciągającą całość. Wszystkie postacie zostały świetnie skonstruowane, zwłaszcza pod względem psychologicznym.

Pościg płatnego zabójcy za nie takim znowu zwykłym stolarzem sprawi, że stolica zadrży w posadach. Poleje się sporo krwi, nie zabraknie spektakularnych zwrotów akcji i ofiar tego śmiertelnego pojedynku. To thriller, który nie zwalnia ani na moment i trzyma w napięciu aż do ostatniej strony.

W książce poznajemy dwóch głównych bohaterów. Pierwszy to Johnny, który pod pretekstem robienia szaf na zamówienie okrada swoich klientów. Jest w tym bardzo dobry. Drugim bohaterem jest Stefan - płatny zabójca. Ceni sobie prywatność, a jego klienci chcą, by sprawy, które mu zlecają, były wykonane w tajemnicy. Obaj mają na sumieniu wiele złych rzeczy. Ich drogi się przecinają i od tego momentu rozpoczyna się między nimi niebezpieczna gra. Każdy z nich chce pozbyć się drugiego. Policjantka Ryfka, która od dłuższego czasu chce dopaść złodzieja, teraz ma za cel uratowanie go przed zabójcą.

Narracja prowadzona jest z trzech perspektyw - zabójcy, złodzieja i policjantki, która prowadzi sprawę. Poznajemy wydarzenia z różnych punktów widzenia. Zostały one napisane w bardzo ciekawy sposób. Dynamiczna akcja osadzona w dużym mieście. Rozgrywa się na ulicach Warszawy.

Fabuła jest wciągająca i ciężko się oderwać od tej historii. W książce są gangsterskie pościgi, strzelaniny i wiele zbrodni. Trup ściele się tu gęsto. Autor oszczędził czytelnikowi opisów drastycznych szczegółów. Wciąga nas natomiast w niebezpieczną grę pomiędzy złodziejem, zabójcą i policjantką. Unika zbędnych opisów, skupiając się na akcji i dialogach. Dzięki temu fabuła rozwija się płynnie, a czytelnik zostaje wciągnięty w wir wydarzeń. Jest to kryminał, który gwarantuje rozrywkę na wysokim poziomie.

Niebanalny pomysł na dynamiczną fabułę podszytą szczyptą czarnej komedii - takie coś funduje nam Krzysztof Domaradzki w „Pojedynku”. Samo skojarzenie z czarną komedią wynika z lekkiego stylu autora, ale też z kolejnych punktów fabularnych, w których próby postaci wyjścia na prostą dają efekt całkowicie odwrotny. Zresztą autor znany jest z tego, że dobrze orientuje się w popkulturze i to w tej powieści widać - podczas lektury miałam bardzo filmowe skojarzenia z pierwszymi filmami Guya Ritchiego. Do tytułowego pojedynku stają Johnny i Stefan, dwóch typów łamiących prawo. Johnny pod przykrywką stolarki okrada swoich klientów, Stefan zabija na zlecenie. Każdy z nich swój fach traktuje serio, a ich długa praktyka jasno daje do zrozumienia, że żaden z nich na brak inteligencji nie narzeka. Co ich różni? Emocje. Johnny je odczuwa, Stefan nie. Jaki będzie wynik tego pojedynku? Autor umiejętnie żongluje fabułą, raz dając przewagę jednemu, raz drugiemu. Naprzemienna narracja tych bohaterów, a później także policjantki Ryfki, zapewnia nam spojrzenie na sytuację ich oczami, a zatem przekonanie się, co każdy z nich o samym sobie myśli. Jak podejmuje decyzje, jak je później tłumaczy. To bardzo ciekawy mechanizm, to świetne kreacje psychologiczne! Sama intryga prowadzona jest w sposób przemyślany, mocno dynamiczny, a im więcej się dzieje, tym naprzemienność narracji jest częstsza. Styl autora jest bardzo plastyczny, naturalnie potoczny, ale też dopasowany odpowiednio do każdego narratora, który oddając swój punkt widzenia sytuacji równocześnie jasno przedstawia swoje wartości. A czy te nie zawsze w jakiś sposób są egoistyczne? Pod warstwą dobrej rozrywki kryje się kilka ciekawych refleksji na temat losu i konserwacji, jednak czas, by się nad nimi zastanowić, następuje dopiero po lekturze - w jej trakcie tempo akcji nie uwzględnia dłuższych przystanków!