Spadek po mojemu

Fabuła kręci się wokół ogromnego spadku po 90-letnim Alojzym Stawickim — multimilionerze, który za życia był… wybitnym złodziejem sztuki. Dzięki swoim „talentom” dorobił się ogromnego majątku, ale zamiast zwykłego testamentu zostawił swoim wnukom coś znacznie bardziej skomplikowanego. Dwaj skłóceni od lat spadkobiercy jego wnukowie ksiądz i hazardzista. Mężczyźni muszą połączyć siły i rozwiązać zagadkę „Wielkiej Trójki Sawickiego”. Od tego zależy wszystko, a chętnych na dzieła sztuki jest wielu..

Brzmi absurdalnie? Bo takie właśnie jest i w tym tkwi cały urok tej książki. Tu naprawdę nic nie jest do końca jasne, całość jest mocno przerysowana, pełna humoru i sytuacji tak dziwnych, że aż śmiesznych. To właśnie dzięki temu czyta się to lekko i przyjemnie.

Pod warstwą humoru autor całkiem sprytnie pokazuje też, do czego ludzie są zdolni, kiedy w grę wchodzą wielkie pieniądze. Każdy ma swoje intencje, każdy coś ukrywa i trudno komukolwiek ufać i mimo tej całej komediowej otoczki fabuła jest naprawdę dobrze skonstruowana i wciąga bardziej, niż można się spodziewać.

Komedie kryminalne cenię za to, że są idealne na moment, kiedy chce się odpocząć od ciężkich historii i po prostu dobrze bawić podczas czytania. Tak jest też w tym przypadku :) Lekko, zabawnie i trochę szalenie.

Gorzka w wersji light, czyli... jak dać się wpuścić w maliny!

Znamy go z mrocznych historii, w których zbrodnia goni zbrodnię, a krew krzepnie w żyłach. Ale czy spodziewaliście się Mieczysława Gorzki w wydaniu ironicznie-komediowym? Ja nie, a teraz zbieram szczękę z podłogi! „Spadek po mojemu” to jazda bez trzymanki, która wciągnęła mnie uszami i trzymała w napięciu (i śmiechu!) niemal do białego rana.

Wszystko zaczyna się od śmierci 90-letniego Alojzego Stawickiego – multimilionera i prawdopodobnie największego złodzieja sztuki w historii. Staruszek zostawia fortunę, ale nie byłby sobą, gdyby nie przygotował dla spadkobierców złośliwej niespodzianki. Jego dwaj skłóceni wnukowie, którzy wydaje się, że szczerze się nienawidzą, muszą wspólnie rozwiązać zagadkę „Wielkiej Trójki”, by zobaczyć choć grosz z testamentu. A że kasa zmienia ludzi i potrafi połączyć nawet największych wrogów, bracia zaczynają lawirować w gąszczu absurdalnych zdarzeń. Czas ucieka, a w kolejce po łup ustawia się komisarz Iga Mauer, mafia, Kościół i wyjątkowo wścibskie media.

Czytając tę książkę, widziałam oczami wyobraźni, jak autor siedzi przy biurku i zanosi się śmiechem, konstruując tę nieprawdopodobną intrygę i wpuszczając w maliny nie tylko swoich bohaterów, ale i nas – czytelników! Momentami czułam tu ducha kultowego „Lesia” Joanny Chmielewskiej – to ten rodzaj literackiego chaosu, w którym rzeczy niemożliwe stają się faktem, a wszystko podane jest z ogromnym dystansem i lekkością. Akcja pędzi, postacie (nawet te drugoplanowe!) są nakreślone po mistrzowsku, a błyskotliwe, szybkie dialogi nasączone są genialną ironią i sarkazmem.

Dzieje się dużo, bywa absurdalnie i zupełnie nieobliczalnie, a na koniec... po prostu się wściekłam! Mieczysław Gorzka tak to wszystko skomponował i tak zakończył, że aż chciałam krzyczeć z ciekawości, co było dalej, ale ciii... nie będę Wam spojlerować. Jeśli szukacie rasowej komedii kryminalnej w nowoczesnym wydaniu, bierzcie „Spadek po mojemu” w ciemno. To genialna rozrywka, choć lojalnie ostrzegam – grozi niewyspaniem!

"Księża też są ludźmi, a ludzką rzeczą jest grzeszyć. Ze swoich grzechów muszą rozliczyć się przed biskupem oraz przed tym najwyższym szefem w niebiosach. Dostają też pokutę, jak każdy zwykły śmiertelnik."

Kiedy biorę do ręki nową książkę Mieczysława Gorzki, zawsze mam to samo poczucie ekscytacji, bo ten autor po prostu wie, jak trafić w mój czytelniczy gust. Nie ma znaczenia, czy serwuje nam mroczne, gęste od emocji kryminały, czy tak jak tym razem, uderza w nieco lżejsze, ale wciąż pełne napięcia tony komedii kryminalnej. „Spadek po mojemu” to historia, która od pierwszej strony kupiła mnie swoim pomysłem wyjściowym i tempem, które nie pozwalało mi odłożyć lektury choćby na chwilę, by zaparzyć drugą kawę.

Wszystko zaczyna się od śmierci Alojzego Stawickiego, postaci niezwykle barwnej i niejednoznacznej, bo mowa o człowieku, który oficjalnie był filantropem i milionerem, a nieoficjalnie – genialnym złodziejem dzieł sztuki. Legenda o „Wielkiej Trójce”, czyli trzech bezcennych obrazach, które rzekomo ukradł, unosi się nad całą fabułą niczym obietnica wielkiej przygody. Alojzy jednak nawet zza grobu postanowił pociągać za sznurki i zgotował swoim wnukom scenariusz, którego nikt by nie pozazdrościł, a ja, jako czytelniczka, śledziłam te rodzinne przepychanki z szerokim uśmiechem na twarzy.

Wnukowie Stawickiego to duet, który jest żywym dowodem na to, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, i to najlepiej takich, na których dzieli ich spory dystans. Ich wzajemna niechęć, wymuszone warunkami testamentu partnerstwo i ciągłe złośliwości to motor napędowy tej powieści, generujący mnóstwo zabawnych sytuacji. Autor genialnie sportretował tę braterską szorstkość, sprawiając, że mimo ich wad, kibicowałam im w tej szalonej pogoni za prawdą o dziadku i ukrytych skarbach.

Sama konstrukcja zagadki jest majstersztykiem, bo w wyścig o spadek angażują się siły, których nikt by się nie spodziewał w normalnych okolicznościach. Mamy tu policję z niezwykle zdeterminowaną komisarz Igą Mauer na czele, mamy Kościół, a nawet przedstawicieli świata przestępczego, co sprawia, że intryga staje się wielowymiarowa. Obserwowanie, jak te wszystkie grupy wchodzą sobie w paradę pod okiem wścibskich mediów, dostarczyło mi ogromnej porcji rozrywki i przypomniało, za co tak bardzo cenię pióro Gorzki – za ten lekki, a jednocześnie mięsisty styl.

To, co jednak sprawiło mi największą osobistą frajdę, to osadzenie akcji na Dolnym Śląsku, czyli w regionie, który darzę ogromnym sentymentem. Czytanie o miejscach, które znam, a nawet natrafienie na fragment dziejący się w mojej własnej miejscowości, to zawsze dla mnie ogromny atut, który dodaje historii niesamowitego realizmu. Dzięki temu czułam się, jakbym niemal fizycznie towarzyszyła bohaterom w ich zmaganiach z czasem i kolejnymi kłodami rzucanymi im pod nogi przez sprytnego staruszka.

Dialogi w „Spadek po mojemu” są po prostu błyskotliwe, ostre jak brzytwa i naturalne, co w komediach kryminalnych jest kluczem do sukcesu. Nie ma tu wymuszonych żartów, wszystko wypływa z charakterów postaci i absurdalności sytuacji, w jakich się znaleźli, a ja niejednokrotnie wybuchałam śmiechem podczas lektury. Autor udowadnia, że potrafi bawić się konwencją, nie tracąc przy tym logiki kryminalnej intrygi, co jest sztuką niezwykle trudną, a jemu wychodzi to z ogromną lekkością.

Finał powieści przyniósł mi dokładnie to, czego oczekiwałam, choć muszę przyznać, że autor potrafił mnie jeszcze na sam koniec zaskoczyć. Pozostawił mnie z poczuciem satysfakcji, ale i z wielką nadzieją, że to jeszcze nie koniec przygód z tą galerią barwnych postaci, bo zakończenie zdecydowanie otwiera furtkę do kontynuacji. Taka obietnica dalszych losów bohaterów to najlepsze, co autor może podarować czytelnikowi, który tak bardzo zżył się z opisywanym światem.

Podsumowując, moje kolejne spotkanie z twórczością Mieczysława Gorzki uznaję za wyjątkowo udane i utwierdzam się w przekonaniu, że po jego książki mogę sięgać w ciemno. To była niesamowita jazda bez trzymanki, pełna zwrotów akcji i humoru, który idealnie trafia w moje czułe punkty. Jeśli szukacie czegoś, co poprawi Wam humor, a jednocześnie wciągnie w gąszcz tajemnic i rodzinnych sekretów, to ta pozycja będzie dla Was idealna.

Był sobie złodziej ... Nie byle jaki, o nie! Alojzy Stawicki kradł głównie obrazy, te najlepsze, i wg policji ukradł ich około stu, choć - nigdy niczego mu nie udowodniono.

Swoje przeżył i w czasie wojny, i w PRL-u, a gdy stracił w wypadku córkę i zięcia, zaopiekował się ich synami. Chłopakom nie brakowało ptasiego mleka, mieli bardzo  konkretne "kieszonkowe" i robili co chcieli. Kiedy dziadek zmarł, jako 90-letni, bajecznie bogaty i bardzo szanowany obywatel, szczerze go żałowali, bo Alojzy to był równy gość i naprawdę go kochali. Wiedzieli też, że miał  pieniędzy jak Eskimosi lodu i zostawi olbrzymi spadek. Ale - o ile za życia dziadek dawał im praktycznie wszystko, tak teraz uznał, że "spadek musi być po mojemu" i postawił nieoczekiwane, a zadziwiające warunki. Oczywiście mieli wybór: albo je spełnią i odziedziczą jego niewyobrażalnie duży majątek, albo dostaną tylko "nagrodę pocieszenia", jeśli otrzymanych zadań nie zechcą lub nie zdołają wypełnić ...

Mieczysław Gorzka to znany i uwielbiany autor znakomitych kryminałów, dość mrocznych, ale w których pojawiają się ironia  i czarny humor.

28 stycznia 2022 umieścił na FB post, w którym napisał:

"... W ostatnich dniach męczą mnie rozterki autorskie. Nie wiem, co mam pisać… Może Wy mi pomożecie? Napiszcie, co mojego chcielibyście przeczytać ... "

Moją propozycją był, rzecz jasna, mój ulubiony gatunek - komedia kryminalna.

Uwielbiam je za humor,  zagadkę do rozwiązania, cała gamę emocji, z reguły pięknie napisany tekst i pozytywne zakończenie.

Inna sprawa, że  właśnie ten gatunek jest najtrudniejszy dla pisarzy - bo łatwiej czytelnika wzruszyć lub przestraszyć niż rozśmieszyć.

Dla wielu zestawienie słów "Mieczysław Gorzka" i "komedia kryminalna" wydaje się niewiarygodne i bezsensowne, ale życie jest pełne niespodzianek ...

Bo oto trzymam w ręku komedię kryminalną "Spadek po mojemu" autorstwa Mieczysława Gorzki.

Niewiarygodne!

A jednak - ten właśnie autor napisał komedię kryminalną; "po swojemu", ale prawdziwą i znakomitą!

Ku mej wielkiej radości i zachwytowi bez granic!

W książkach szukam głównie odpoczynku od codzienności. Czytając chcę się chociaż pouśmiechać jeśli nie pośmiać, chcę się wzruszyć, nawet popłakać czy zamyślić i poćwiczyć umysł.

I właśnie to dostałam. Czytanie było czystą przyjemnością! Okazji do śmiechu - co nie miara, język i styl bez zarzutu, niebanalny pomysł, mistrzowsko wykreowane występujące tu postacie - wszystkie! Od sąsiadki, przez Alojzego, Grubego, Jacka czy żonę Skrzyńskiego, po obu braci.

Wzruszyła mnie rozmowa dziewczynki ze "świętym Mikołajem" i łezka w oku się zakręciła, gdy przeczytałam "Utykał jak dobrze wytresowany Karino z serialu o koniu". A zestawienie "Damy z łasiczką" Leonarda z "Upadłą Madonną z wielkim cycem" Van Klompa i Wyspiańskim w tle - absolutne mistrzostwo!

Jest i o czym porozmyślać, choćby o wpływie pieniędzy na ludzi czy w ogóle układach międzyludzkich ...

Wyjaśnienie wszystkich zawiłości - zadowalające.

Równowaga między dobrem a złem - zachowana.

W ogóle  wszystko tu jest wyważone, niczego za dużo czy za mało.

Nawet Zakrzewski się pojawił! Czekających na książkę z nadkomisarzem taki króciutki epizod z pewnością nie zadowoli; ale może to taka przymiarka i "wujek" Igi pojawi się, razem z nią, w kolejnej komedii kryminalnej, jako jeden z głównych bohaterów? ...

J-jasne ... Ale pomarzyć można, przecież to nic nie kosztuje ...

No i zakończenie - nie tylko pozytywne, ale i sugerujące, że może kiedyś pojawi się ciąg dalszy.

Czego bardzo bym sobie życzyła! Bom okrutnie ciekawa: co jeszcze wymyślił Alojzy, jakie zadanie zostawił swoim wnukom i JAK autor to opisze ...

„Niech to wszyscy diabli…” - ale to było dobre.

Dwaj bracia, utracjusze, Bartek i Szymon mają odziedziczyć ogromny majątek dziadka. Nie tak szybko jednak, bowiem Alojzy Stawicki, obłożył go kilkoma klauzulami. Były, znany złodziej dzieł sztuki, powierzył wnukom zwrot skradzionych obrazów ich prawowitym właścicielom. Sprawa nie jest taka prosta, bo na Wielką Trójkę Stawickiego (trzy najcenniejsze obrazy) mają chrapkę gangsterzy, kościół oraz policja.

Według mnie napisać dobrą komedię nie jest prosto. Jak to zrobić, żeby było śmiesznie, ale bez przerysowania, jak nie zamęczyć czytelnika nawałem zdarzeń, nie zanudzić go dialogami, nie zniechęcić mało realnymi bohaterami? Jak utrzymać napięcie i stworzyć historię, która staje się głównym punktem dnia? Otóż Panu Mieczysławowi Gorzka udało się to wybitnie. Jest to dla mnie tym bardziej zaskakujące, że znam tego autora z bardzo mrocznych thrillerów i nie podejrzewałam go o takie poczucie humoru.

„Spadek po mojemu” czytało mi się rewelacyjnie. Mocno zaprzyjaźniłam się z jego bohaterami i trudno byłoby mi wybrać tego najlepszego. Szymon w 3/4 wikary to mistrzostwo samo w sobie. Nie zaistniałby on jednak tak mocno gdyby nie jego brat Bartek, ateista i momentami jedyny wybawiciel. Siostrę Gabrielę, trzeba koniecznie poznać. Parę słów nie jest w stanie oddać całego jej temperamentu. Iga, policjantka – tej lepiej pod rękę nie podchodzić. I na koniec, wisienka na torcie, postać drugoplanowa, ale na 100% oscarowa, ministrant Jacuś.

Czego można się jeszcze spodziewać po tej powieści? Na pewno zarwanej nocy, bo nie da się jej odłożyć. Bólu mięśni brzucha, bo jest tutaj bardzo śmiesznie i jest to bardzo inteligentny i sarkastyczny humor. Głębszej refleksji nad tym co w życiu najważniejsze. Spadek dziadka miał podwójny sens i zmienił życie wielu osób.

Mam wielką, szczerą nadzieję, że książka ta znajdzie swoją kontynuację. Chyba będę „krzyżem leżeć”, żeby tak się stało.

Książka dość nietypowa jak na dotychczasowy dorobek autora. Od pierwszych stron daje się wyczuć, że będzie dziko i nieprzewidywalnie, a ten nieprzewidywalny chaos ma swój urok.

Starter powiesi niby jak z klasycznego kryminału, ponieważ śmierć Alojzego Stawickiego człowieka legendy uruchamia lawinę zdarzeń, która nie jest ani do powstrzymania, ani do okiełznania po prostu się dzieje i trzeba się temu poddać. Wesoło robi się wtedy, gdy wymagana jest współpraca z ludźmi, z którymi jest człowiekowi delikatnie mówiąc nie po drodze. Wnuki zmuszone do współpracy to trochę duet z komedii o dwóch zgryźliwych tetrykach, ponieważ pełno jest napięć, złośliwości i niedopowiedzeń co zdecydowanie nadają powieści wesołych barw.

„Wielka Trójka Stawickiego” okazuje się być kluczowa, bo nie dość, że napędza akcje, to za jej sprawą poznajemy kolejne aspekty historii. Każdy absolutnie każdy od policji, przez media, kościół, a nawet mafię chcę uszczknąć kawałek „tortu”.

Jako że jest to komedia to nie brakuje humoru jednak nie takiego nachalnego, a w nieco bardziej subtelnym wydaniu, sytuacyjny i przesiąknięty ironią. Powieść jest dynamiczna i ma w sobie filmowe zacięcie i wszystko toczy się zgodnie z filmowym rytmem. Gorzka sprawie operuje iluzjami rozwiązania zagadki, co rusz wyprowadzając mnie w pole. Doceniam jak autor sprytnie, to wszystko skonstruował sprawiając, że ma się wrażenie iż Alojzy nawet po śmierci ma wszystko pod kontrolą i pociąga za sznurki, co sprawia wrażenie, że nawet będąc po drugiej stronie, nie traci kontroli nad światem.

Przyjemna lektura, która zdołała mnie swoja historią zaabsorbować, humor dla mnie zdecydowanie trafiony. „Spadek po mojemu” bawi, ciekawi, a momentami nawet uczy.

Myślałam, że to będzie kolejna kryminalna historia, ale nie ukrywam, że lektor spowodował, że sięgnęłam po wersję audio dostępną m.in. w aplikacji Legimi. Autor Mieczysław Gorzka w „Spadku po mojemu” zrobił coś, czego wielu (w tym ja) chyba się po nim nie spodziewało. Jeśli kojarzycie go właśnie z tych mrocznych kryminałów o komisarzu Zakrzewskim, to tutaj przygotujcie się na solidny zwrot akcji, bo to rasowa komedia kryminalna, ale taka, że nieraz będziecie mieli ubaw.

A wiecie, dlaczego o co cały ten szum? Całe zamieszanie kręci się wokół Alojzego Stawickiego. Starszy pan zmarł, ale zrobił to w swoim stylu, zostawiając po sobie nie tylko majątek, ale i niezły pasztet. (to nie spojler tylko początek historii). Zamiast spokojnego podziału kasy mamy dwóch skłóconych braci, którzy najchętniej widzieliby się nawzajem na innym kontynencie (albo i planecie). Głównymi bohaterami są właśnie oni: skłóceni wnukowie Alojzego. Dziadek, będąc człowiekiem przewrotnym, postawił im warunek, żeby powąchać miliony, muszą rozwiązać zagadkę tzw. Wielkiej Trójkę Stawickiego, czyli trzy zaginione obrazy, które, delikatnie mówiąc, dziadek mógł kiedyś „pożyczyć” w nie do końca legalny sposób. Co oni muszą przejść? (Czyli jazda bez trzymanki) To nie jest spacer po galerii sztuki. Bracia zostają wciągnięci w wir wydarzeń, w których biorą udział. Te teksty, sytuacje, które bracia mają do pokonania, naprawdę dały mi niezły ubaw.

Komisarz Iga Mauer to ostra babka, która depcze im po piętach i nie kupuje ich wersji wydarzeń. Mafia, Kościół i wścibskie media jak, wszyscy nagle nabrali ochoty na sztukę, a bracia muszą lawirować między tymi wszystkimi grupami interesu. Wzajemna współpraca, i to jest dla nich największa kara. Muszą zacząć ze sobą rozmawiać i działać ręka w rękę, co rodzi mnóstwo komicznych, a czasem absurdalnych sytuacji.

Autor genialnie pokazuje, jak zdesperowani ludzie potrafią się zachowywać, gdy na horyzoncie majaczy wielka kasa, a czas ucieka. Dlaczego warto to „wziąć na uszy”? Jeżeli macie okazję odpalić audiobooka, zróbcie to bez wahania. Ta książka to przede wszystkim błyskotliwe, szybkie dialogi i mnóstwo ironii. Lektor, czyli Filip Kosior, swoim głosem wciągnie was wi to, co najlepsze. Ten specyficzny, słowny ping-pong między bratem a bratem brzmi w wersji audio jak najlepszy skecz, tyle że z obrazami i wielką tajemnicą w tle. To idealna odtrutka na trudne thrillery. Macie niezłe tempo, jest humor, są świetnie nakreślone postacie (Iga Mauer to moja faworytka! Ale i pewna zakonnica jest… tego już wam nie zdradzę :D) i ta ciągła ciekawość: co jeszcze ten stary Alojzy wymyślił zza grobu? To dowód na to, że autor ma niesamowity dystans i potrafi pisać lekko, nie tracąc przy tym smykałki do tworzenia wciągających intryg. Idealna lektura do auta trasa zleci Wam nie wiadomo kiedy, a parsknięcia śmiechem macie w pakiecie.