Pomiędzy. Tom 3. Wiatr zmian

„Ten, kto urządził nasz świat, w jednym na pewno miał rację: lepiej nie wiedzieć, co nas czeka.”

Trzy kobiety, trzy historie i historia, która nie pyta o zgodę na to, co przyniesie ludziom. Właśnie tak odbieram trzeci tom naprawdę klimatycznej serii „Pomiędzy” Pani Zofii Mąkosy.

Przyznam, że bardzo dobrze mi się tę książkę czytało i gdyby nie zmęczenie, pochłonęłabym tę opowieść jednego wieczoru.

Weronika Meisinger zaczyna być naprawdę niezależną gospodynią w majątku swego zmarłego teścia - Hugona. Dziewczyna jest mocno zdeterminowana i mimo konfliktów, głównie tych z Gerhardem i Martiną, stara się odnaleźć szczęście.

Jasnymi punktami w jej codzienności są mąż Fred, który cierpiąc na zespół stresu pourazowego nadal nie mówi. Mimo to stara się okazać żonie swoje uczucia.

I właśnie wtedy zjawia się Natan - wielka miłość dziewczyny sprzed lat.

Czy Werka da mu szansę na nowy początek?

Tymczasem ojciec Wieczorków, Leon, coraz przychylniejszym okiem spogląda w stronę swej lokatorki, pani Basi Bocian, co z kolei niezbyt podoba się jego młodszej córce Neli.

Dziewczynka bardzo przeżywa całą sytuację i czuje się odrzucona przez ojca, który bardzo ją kocha.

Nastolatka zaczyna też snuć marzenia o swojej przyszłości - bardzo chciałaby zostać nauczycielką w polskiej szkole.

To pragnienie postanawiają jej spełnić starsza siostra wraz z przyjaciółką rodziny i krewną Leona, Joanną Podbielską, której życie również nie oszczędza - wszystko dlatego, że jej ukochany Stanisław czeka na proces, w którym jest oskarżony o zabójstwo byłej żony, Krystyny.

Wyrok, który zapada, sprawia, że miłość jego i Asi wydaje się nie mieć przyszłości.

Czy tak jest w istocie?

Pani Zofia napisała książkę o zwykłych ludziach wrzuconych w tytułowy wiatr zmian, który niesie ze sobą historia. Jest angażująco, momentami bardzo niebezpiecznie, ale zawsze autentycznie i bardzo ciekawie.

„Przyzwyczajamy się do miejsc i nie lubimy zmian. Im jesteśmy starsi, tym boimy się ich bardziej. Dlatego, jeśli chce się coś w życiu zmienić, najlepiej to robić za młodu, zanim za bardzo się przyzwyczaimy do starego”.

„Myśl o tych, którzy cię kochają, a będziesz szczęśliwa”.

To nie tylko opowieść o wydarzeniach, które bez pytania wkraczają w życie bohaterów. To również historia o tym, jak wiele odwagi potrzeba, żeby mimo wszystko zawalczyć o siebie, swoje uczucia i własne miejsce na świecie.

Z ogromnym zainteresowaniem obserwowałam losy Weroniki, Leona, Neli, Asi i pozostałych bohaterów. Każde z nich mierzy się z czymś innym, ale ich drogi pięknie się ze sobą splatają, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach człowiek może znaleźć kogoś, kto poda mu rękę, da nadzieję albo po prostu zostanie obok.

Szczególnie podobało mi się to, że autorka nie idealizuje swoich postaci. Mają swoje słabości, popełniają błędy, podejmują decyzje, których konsekwencje czasem trudno odwrócić. Dzięki temu są niezwykle bliscy i prawdziwi. Czytając o nich, można mieć wrażenie, że obserwuje się ludzi, którzy naprawdę mogliby żyć gdzieś obok nas.

Pani Zofia po raz kolejny przypomniała mi też, że historia nie składa się wyłącznie z wielkich wydarzeń i nazwisk zapisanych w podręcznikach. Tworzą ją przede wszystkim zwyczajni ludzie, którzy próbują odnaleźć się w rzeczywistości, na którą często nie mają żadnego wpływu.

„Wiatr zmian” zostawił mnie z myślą, że czasami nie mamy możliwości zatrzymać tego, co nadchodzi. Możemy jednak zdecydować, w jaki sposób przez to przejdziemy i o co będziemy walczyć, kiedy świat wokół nas zacznie wyglądać zupełnie inaczej.

To było moje kolejne spotkanie z bohaterami serii „Pomiędzy” i zdecydowanie takie, które zostanie ze mną na dłużej.

Zofia Mąkosa jest jedną z tych autorek, po których książki sięgam z ogromną przyjemnością i wiem, że za każdym razem czeka mnie coś wyjątkowego. Podziwiam jej ogromną wiedzę historyczną i to, z jaką pasją potrafi przenieść ją na karty swoich powieści. Bardzo podoba mi się sposób pisania autorki, piękny język, dbałość o szczegóły i bohaterowie, których losy szybko zaczynają mnie obchodzić. Czytając książki Zofii Mąkosy, mam wrażenie, że nie tylko poznaję historię, ale na chwilę przenoszę się do opisywanych przez nią czasów. Autorka z niezwykłą dokładnością pokazuje codzienne życie ludzi, ich problemy, relacje, zwyczaje i realia epoki, dzięki czemu wszystko wydaje mi się bardzo prawdziwe. Na Wiatr zmian czekałam z dużą ciekawością. Po przeczytaniu wcześniejszych tomów bohaterki stały mi się bardzo bliskie, dlatego z niecierpliwością chciałam poznać ich dalsze losy i dowiedzieć się, co jeszcze przyniesie im życie.

O Wiatr zmian Zofia Mąkosa ponownie zabrała mnie w podróż na pogranicze polsko-niemieckie, do czasów i miejsca, które były mi dotąd mało znane. Po raz kolejny przekonałam się, że historia może być niezwykle ciekawa, kiedy poznaję ją poprzez losy zwyczajnych ludzi, ich wybory, emocje i codzienne życie.

Bardzo podobał mi się sposób, w jaki Zofia Mąkosa łączy historię z codziennym życiem swoich bohaterów. Nie dostałam tutaj suchej lekcji historii, lecz opowieść o ludziach, których życie z dnia na dzień zmienia się pod wpływem wydarzeń rozgrywających się wokół nich. To, co działo się w kraju i na pograniczu, poznawałam poprzez ich codzienność, problemy, relacje, lęki, marzenia i podejmowane decyzje.

Pani Zofio, dziękuję Pani za kolejną wspaniałą lekcję historii.

Trzy kobiety, które bardzo różni doświadczenie. Każda z nich jest w innym miejscu w życiu. Najmłodsza, Nela chciałby mieć ojca tylko dla siebie, w ogóle chciałaby by było jak kiedyś, po co im jakaś Bocianowa z dziećmi? Weronika, młoda żona, jedyna osoba, która jest w stanie udźwignąć zarządzanie wielkim gospodarstwem, tęskni. Za dawną miłością, za bliskością i za rozmową. Bo jej mąż nadal nie wypowiedział ani słowa. Joanna, też tęskni, za niesłusznie oskarżonym ukochanym aby, nie tyle zapomnieć co czymś zająć głowę oddaje się służbie w polskim wywiadzie. Jednak cały czas ciągnie się za nią krótkie, ale bardzo nieudane małżeństwo.

Codzienność płynie szybko z dnia na dzień. Bohaterki nie są w stanie zauważyć jak powoli świat staje u progu czegoś strasznego.

Ta część jest najbardziej "pomiędzy". Cały czas mamy oczekiwania na coś ale to coś nie nadchodzi. Życie toczy się swoim rytmem. Pojawiają się coraz to nowsze problemy, rozterki, wybory, które mają zaważyć nie tylko na życiu bohaterek ale i osób wokół nich.

Wiem jak to zabrzmi. Jednak. Jedna ze scen w powieści obudziła we mnie wspomnienia. Nie straszne, nie miłe ale takie...normalne, nostalgiczne. Może się zdziwicie ale jest to fragment ze świniobicia. Na początku obecnego wieku, w moim domu wyglądało ono bardzo podobnie.

Co do fabuły. Jakaś tam akcja jest, tyle,że do większej połowy książki nic się za bardzo nie dzieje, ale może właśnie o to chodziło. O tę zwyczajność dnia codziennego?

Dopiero potem pojawiają się ciekawe zwroty akcji i coś tam zaczyna się kluć. Nastroje społeczeństwa powoli ale konsekwentnie się zmieniają. Na scenę polityczną wkraczają nowe postaci, które na zawsze zmienią świat. Czekam na ciąg dalszy i pomimo iż ta część, w moim odczuciu, jest taka sobie ze względu na fabułę, to na pewno jest potrzebna aby odpowiednio wczuć się w klimat tamtych czasów i tego co nadchodzi. Polecam.

đ „Wiatr zmian” to już 3 tom serii Pomiędzy. Autorka po raz kolejny zabrała mnie do lat 20 ubiegłego wieku. Do czasów kiedy niechęć Niemców do Polaków coraz bardziej rosła. Po raz kolejny również mogłam zobaczyć jak żyje się w tamtych czasach trzem kobietom.

đ Nelę jest rozdarta pomiędzy obowiązkiem wobec ojca, a własnymi marzeniami. Pragnie poznać świat. Tym bardziej, że jej rodzinne miasto staje się niebezpieczne.

đ Weronika po śmierci teścia przejmuje gospodarkę i pracuje ponad siły.

đ Joanna natomiast pracuje dla polskiego wywiadu. Nie jest to bezpieczne zajęcie, tym bardziej, że ma na nią oko pewien miłośnik piłki nożnej i motocykli.

đ Bohaterki tej powieści żyją w trudnych czasach. Nie tylko Niemcy podnoszą ciśnienie, ale również Polacy nie są jednomyślni. Nie wszyscy są zadowoleni z odzyskania przez Polskę Niepodległości i nie wszyscy są zwolennikami Piłsudskiego.

đ Książkę czyta bardzo szybko i przyjemnie. Autorka posiada lekki styl pisania. Dużą uwagę zwraca na emocje bohaterów. Na ich wewnętrzne rozterki i rozdarcie. Pani Zofia dość szczegółowo opisuje realia panujące w okresie międzywojennym. Opisy te są bogate i działają na wyobraźnię, ale nie przytłaczają.

đ Książka dostarcza wielu emocji. Wzrusza, daje nadzieje a czasami złości.

đ „Wiatr zmian” oraz poprzednie dwa tomy bardzo polecam miłośnikom sag rodzinnych, powieści z historią w tle i tym, którzy lubią silne, kobiece postacie.

Trzciel – miasteczko przygraniczne, będące raz polskie, raz niemieckie, w którym mieszają się języki, wyznania i narodowości. Nastroje, od zawsze napięte, przybierają na sile wraz z pojawieniem się Hitlera na arenie politycznej. Wiejący z Berlina wiatr zwiastuje nieubłagane zmiany.

Pierwsza zacznie je odczuwać Nela Wieczorek, której polskie pochodzenie przeszkadza w szkole nauczycielowi. Dziewczynka coraz gorzej czuje się w rodzinnej miejscowości, a jej samotność potęguje rodzina Bociana, wynajmująca pokój od jej ojca. „Dziewczynka z patyków” pragnie wyjechać, uciec i odnaleźć swoją drogę.

Trudy bycia w mniejszości narodowościowej odczuwa także Weronika, zarządzająca majątkiem Meisingerów po śmierci teścia. Jest solą w oku rodziny męża, a bycie kobietą jeszcze bardziej utrudnia jej życie. Po latach wraca jej pierwsza miłość – Natan. I choć rozum podpowiada, aby została na miejscu, serce rwie się do mężczyzny obiecującego wspólną przyszłość w Ameryce.

Także u Joanny Podbielski wiele zmian. Praca w konspiracji i bycie kurierką dla polskiego wywiadu daje jej poczucie pewności siebie i kobieta, choć tęskni za Stanisławem, postanawia zawalczyć o swoją przyszłość.

W powieści czas płynie niespiesznym rytmem. Snuta przez panią Zofię Mąkosę historia oczarowuje nas swoją narracją, językiem i stylem. Losy bohaterów pochłaniają nas bez reszty i choć lękam się o nich, to trzeci tom przyniósł także wiele pozytywnych zmian w ich życiu. Nadchodzi niespokojny czas, ale jeszcze przez chwilę, niczym niezakłócany taniec latarnika, trwa…

Jest to trzecia część serii zatytułowanej „Pomiędzy” (1. W świetle latarni, 2. Bez miłości). Poznajemy w niej dalsze losy przede wszystkim głównych bohaterek.

Jest rok 1925, Trzciel - miasto przecięte granicą, w którym mieszkają Polacy, Żydzi i Niemcy.

Nela, która jest już nastolatką, chciałaby poznać świat, a musi pomagać ojcu i zająć się domem. Chciałaby zostać nauczycielką i w jej marzeniach wspiera ją Joanna. Nie jest pewna, czy ojciec ją kocha, czuje się odrzucona. To powoduje, że jest rozdarta pomiędzy obowiązkiem a chęcią życia bardziej beztroskiego i coraz trudniej jej znaleźć sobie miejsce. Tym bardziej że nastroje w mieście nie są dobre. Niemcy coraz częściej atakują Polaków. Obydwie narodowości żywią do siebie niechęć. Czy Nela spełni swoje marzenia?

Weronika, mająca już swoją rodzinę, po śmierci teścia całkowicie musi zająć się rodzinnym biznesem i wydaje się, że jest to zdecydowanie ponad jej siły. Dodatkowo kłopotów przysparza jej niemiecka część rodziny, która już wcześniej była do niej wrogo nastawiona. Jedynym pocieszeniem jest fakt, że mąż Fred czuje się coraz lepiej. Czy Werka podoła wszystkim obowiązkom? Czy Fred będzie jej pomocny? Czy Natan - biologiczny ojciec jej dziecka - wróci z Ameryki? Czy kobieta powie mu prawdę i ulegnie jego namowom? Czy i do niej uśmiechnie się szczęście?

Joanna, mieszkająca w Poznaniu, tęskni za ukochanym Stanisławem, który nadal pozostaje w areszcie. Jaki będzie wyrok? Czy sąd uzna go za winnego zamordowania własnej żony? Aby choć trochę zapomnieć, coraz bardziej angażuje się w pracę dla polskiego wywiadu. Czyhają na nią różne niebezpieczeństwa. Czy Joanna będzie potrafiła je w porę zauważyć? Czy zapomni o Staszku, a on o niej? Czy znajdzie miłość i szczęście?

Powieść pokazuje trudy codziennego życia w tamtych czasach, szczególnie te, z którymi musiały borykać się kobiety. Została napisana przepiękną polszczyzną z dbałością o szczegóły. Gorąco polecam całą serię.