Pomiędzy. Tom 2. Bez miłości

„Patrzysz na własne odbicie i nie poznajesz tej twarzy. Bo to nie ty przeżyłaś — tylko ktoś, kto kiedyś był tobą.”

„Milczenie po wojnie jest głośniejsze niż wystrzały w jej trakcie.”

„Najtrudniejsze nie są wspomnienia. Najtrudniejsze jest to, że mimo wszystko wciąż tęsknisz.”

„Miłość to luksus, na który nie każdy czas pozwala. W niektórych epokach miłość była karą.”

Można przeżyć całe życie obok drugiego człowieka i nigdy go naprawdę nie dotknąć.”

Weronika i Joanna wciąż mierzą się z trudami życia naznaczonego kryzysem gospodarczym i społecznymi niepokojami wynikającymi z podziału administracyjnego i narodowościowych ambicji.

Życie panny Wieczorek już nigdy nie będzie takie samo - wyszła za mąż , a jej priorytetem jest zapewnienie szczęścia synkowi.

Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ kobieta mierzy się z wrogością rodziny męża i mnóstwem obowiązków.

Również jej starszy brat powoli układa swoje życie, a jego serce zdobywa wyjątkowa, choć niezbyt poważana osóbka- Gienia Szymańska.

Czy młodzi zbudują razem coś trwałego?

Asia wciąż zmaga się z uczuciem do Stanisława, jednak nadal jeździ do Trzciela.

W jej życiu pojawia się jednak niemiecki bardzo zdolny muzyk Robert Willmann.

Czy mężczyzna ma coś wspólnego z zagonionym przed laty złotem?

Czy Podbielska posłucha głosu serca?

Czytałam z zapartym tchem , trzymając kciuki za jednego z bohaterów- nie zdradzę nazwiska , by nie powiedzieć zbyt dużo.

Autorka rozwinęła wątki w sposób bardzo przemyślany i pokazała, że przeszłość zawsze się o nas upomni..

A zakończenie po prostu.. mnie zamurowało.

Część trzecia potrzebna na już!

Sięgając po „Bez miłości” Zofii Mąkosy, wiedziałam, że czeka mnie historia silnych kobiet, które próbują ocalić siebie w czasach, gdy wszystko wokół się rozpada. I nie zawiodłam się ani przez chwilę.

Autorka oddaje głos dwóm bohaterkom: Weronice, która wchodzi w małżeństwo z wojennym cieniem człowieka i musi zmierzyć się z bezlitosnym światem zamożnych teściów, oraz Joannie, wciąż wiernej przeszłości, ale próbującej zawalczyć o własne szczęście.

To nie tylko powieść o uczuciach — to historia o samotności wśród ludzi, lojalności, ciężarze pamięci i kobiecej sile, która nie potrzebuje fajerwerków, by była prawdziwa. Szczególnie poruszył mnie wątek Weroniki i zderzenie z realiami życia u boku mężczyzny z PTSD.

Zofia Mąkosa pisze pięknie i dojrzale — bez zbędnego patosu, z ogromną empatią i świetnym wyczuciem epoki. Tempo narracji jest spokojne, ale głębokie, pozwalające zatopić się w emocjach i relacjach.

Jeśli lubisz historie z tłem społecznym, kobiece portrety z krwi i kości oraz subtelne intrygi rodzinne i historyczne, ta książka zdecydowanie zasługuje na Twoją uwagę.

Weronika decydując się na pewien niezrozumiały dla bliskich krok musi sposobem zawalczyć o swoją i nie tylko, przyszłość. Czy cena jaką za to płaci nie jest jednak zbyt wysoka?

Joanna dokonała wyboru i teraz zamiast spokojnie żyć dalej miota się nie wiedząc i nie mogąc zdecydować czego właściwie chce. Czy świat bez miłości ma jakikolwiek sens?

Dalsze losy dwóch głównych bohaterek i ich rodzin oraz znajomych. Trudne wybory jakich dokonały rzutują na teraźniejszość, jednak gdzieś tam przyczajona czeka skrywana tajemnica, która będzie chciała nieoczekiwanie zostać odkryta.

Trauma wojny zmienia człowieka w zupełnie obcą osobę i tylko prawdziwe wsparcie, bliskość i zrozumienie może stać się drogą do lepszego, w miarę normalnego życia.

Weronika bardzo zaimponowała mi hartem ducha i tym, że potrafiła postawić na swoim. Mała Nelka ma tyle obowiązków, że nawet nie zauważa kiedy zaczyna dorastać. Tylko Joanna w tym trio tkwi w zawieszeniu nie wiedząc co i jak ma zrobić.

Ponownie, muszę wspomnieć o trzecioosobowej narracji w czasie teraźniejszym, która bardzo tutaj pasuje. Nie ma powrotów do przeszłości jest tu i teraz i tylko to się liczy.

Ciekawa fabuła, zwykła codzienność, wplatane w dialogi słowa w gwarze poznańskiej i styl pisania autorki sprawia,że książkę chce się pochłonąć na cito. Mam nadzieję,że niebawem pojawi się ciąg dalszy, bo Pani Zofia zostawiła nas z wieloma pytaniami.

„Bez miłości” to drugi tom poruszającej serii „Pomiędzy” — nostalgicznej, emocjonalnej opowieści osadzonej w realiach międzywojennej Polski. To historia o wyborach podyktowanych rozsądkiem, o uczuciach, którym nie zawsze wolno dojść do głosu, i o cichych transakcjach zawieranych z życiem.

Akcja toczy się w Trzcielu — miasteczku na dawnym pograniczu polsko-niemieckim, gdzie historia codziennie wchodzi w życie mieszkańców. Klimat niepokoju, napięć narodowych i tęsknoty za stabilizacją to tło dla losów Weroniki i Joanny — kobiet szukających bliskości, bezpieczeństwa i własnego miejsca w niespokojnym świecie.

Weronika i Joanna próbują ułożyć sobie życie po trudnych wyborach z przeszłości. Weronika ukrywa ciążę i wychodzi za mąż za Freda – weterana zmagającego się z traumą wojenną. Joanna pracuje w poznańskim archiwum i kontynuuje naukę. Podczas wizyty w Trzcielu poznaje przystojnego Niemca, który staje się dla niej szansą na zapomnienie o dawnej miłości.

Na tle ich osobistych zmagań rozgrywa się burzliwa historia Europy. Polska buduje swoją niepodległość, a Niemcy zmagają się z upokorzeniem po traktacie wersalskim. Rosnące napięcia między narodami nieuchronnie prowadzą do nowego konfliktu, którego Weronika i Joanna stają się bezpośrednimi świadkami.

To tutaj autorka niezwykle sugestywnym polskim językiem odmalowała historię, to tutaj z niezwykłą czułością naszkicowała trudne relacje miedzy różnymi narodowościami i tutaj rozbudzając w odbiorcy refleksję, skłoniła do przemyśleń.

Zofia Mąkosa z niezwykłą wrażliwością nakreśliła powieść eksplorującą ludzkie nastroje w trudnych realiach dwudziestolecia międzywojennego. Odkryła przed czytelnikiem historię o polsko – niemieckim pograniczu i ukazała niełatwe relacje w splecionych ze sobą niczym warkocz losach Polaków, Żydów i Niemców.

Po lekturze drugiej części „Pomiędzy” mogę śmiało stwierdzić, że Zofia Mąkosa po raz kolejny oczarowała mnie swoją prozą. Już „W świetle latarni”, pierwsza część cyklu, sprawiła, że zapragnęłam zanurzyć się głębiej w ten świat pełen literackiej pasji, historycznej precyzji i bohaterów, z którymi trudno się rozstać. „Bez miłości”, kontynuacja tej opowieści, jedynie umocniła moje przekonanie, że twórczość Zofii Mąkosy to literatura najwyższej próby.

Zofia Mąkosa jest dla mnie autorką wyjątkową – pisarką, która nie tylko doskonale zna realia opisywanej epoki, ale przede wszystkim potrafi tchnąć życie w historie, które snuje z ogromną wrażliwością i szacunkiem dla ludzkich emocji oraz prawdy historycznej. Jej styl jest nie do podrobienia – piękny, obrazowy, głęboko poruszający. To dzięki niemu przeniosłam się w czasie, na pogranicze polsko-niemieckie, w czasy trudne, skomplikowane, a jednak przedstawione z taką dbałością o szczegół i prawdę, że nie sposób nie poczuć ich ciężaru.

Autorka po raz kolejny zachwyciła mnie swoją erudycją, literackim kunsztem i tym, jak bardzo potrafi zaangażować czytelnika. Bohaterki, które poznałam wcześniej, na nowo ożyły na kartach powieści, przypominając mi, dlaczego tak bardzo pokochałam ich historie.

Weronika niespodziewanie wychodzi za mąż i wkrótce zostaje żoną mężczyzny, którego nie kocha. Fred, zraniony wojną i cierpiący na zespół stresu pourazowego, boi się hałasu i zamyka się w sobie. Jedynym miejscem jego bezpieczeństwa są stajnia i obora. Ojciec Weroniki żałuje, że nie ochronił córki przed takim losem. Tymczasem Weronika musi ukrywać prawdę o ojcu swojego dziecka i nie może być z nikim szczera.

Joanna przyjeżdża do Trzciela i spotyka tam kogoś, kogo bardzo chciała uniknąć. Po powrocie do Poznania choruje, a jej zdrowie niemal kończy się tragedią. Wsparcie znajdują u niej Pola, sąsiadka Michalakowa oraz tajemniczy Stanisław. Joanna kocha swoją pracę, ale trudno jej znieść toksyczną atmosferę i przełożonego, który awansował dzięki koneksjom, a zamiast wsparcia – rani chamstwem. Po odzyskaniu niepodległości w kraju panuje rozczarowanie – ci, którzy mieli przynieść nadzieję, często okazują się gorsi niż ci, których zastąpili. Joanna pragnie poznać własne korzenie, które są dla niej tajemnicą, wierząc, że każdy powinien znać swoją tożsamość.

Weronika, choć nie kocha Freda, wychodzi za niego i wkracza do domu Meisnerów – miejsca pełnego niechęci i rodzinnych napięć. Zraniony wojną mąż cierpi na zespół stresu pourazowego, a ona sama walczy o bezpieczeństwo i władzę w nieprzyjaznym otoczeniu. Mimo chłodu otoczenia imponuje siłą, rozsądkiem i determinacją. Udaje jej się zdobyć zaufanie teścia i przetrwać plotki oraz wrogość mieszkańców Trzciela, którzy nie mogą znieść, że Polka weszła do niemieckiego rodu.

Sytuacja w Trzcielu jest pełna trudnych wyborów, to mieszkańcy muszą zdecydować, po której stronie granicy chcą żyć. Autorka z niezwykłą dbałością o szczegóły oddaje realia historyczne, m.in. powódź z 1924 roku, tworząc tło dla osobistych dramatów bohaterów. Zofia Mąkosa łączy fikcję z faktami, a opowieść zyskuje wymiar ponadczasowy, bo mechanizmy władzy i ludzkie słabości pozostają niezmienne.

To historia o dwóch silnych kobietach. Joannie i Weronice, które nie zgodziły się na rolę ofiar. Opowieść o miłości, zdradzie, poszukiwaniu siebie i walce o godność w brutalnej rzeczywistości. Powieść, która na długo pozostaje w sercu i skłania do refleksji nad przeszłością i tożsamością.

„Bez miłości” to drugi tom poruszającej serii „Pomiędzy” — nostalgicznej, emocjonalnej opowieści osadzonej w realiach międzywojennej Polski. To historia o wyborach podyktowanych rozsądkiem, o uczuciach, którym nie zawsze wolno dojść do głosu, i o cichych transakcjach zawieranych z życiem.

Akcja toczy się w Trzcielu — miasteczku na dawnym pograniczu polsko-niemieckim, gdzie historia codziennie wchodzi w życie mieszkańców. Klimat niepokoju, napięć narodowych i tęsknoty za stabilizacją to tło dla losów Weroniki i Joanny — kobiet szukających bliskości, bezpieczeństwa i własnego miejsca w niespokojnym świecie.

Weronika i Joanna próbują ułożyć sobie życie po trudnych wyborach z przeszłości. Weronika ukrywa ciążę i wychodzi za mąż za Freda – weterana zmagającego się z traumą wojenną. Joanna pracuje w poznańskim archiwum i kontynuuje naukę. Podczas wizyty w Trzcielu poznaje przystojnego Niemca, który staje się dla niej szansą na zapomnienie o dawnej miłości.

Na tle ich osobistych zmagań rozgrywa się burzliwa historia Europy. Polska buduje swoją niepodległość, a Niemcy zmagają się z upokorzeniem po traktacie wersalskim. Rosnące napięcia między narodami nieuchronnie prowadzą do nowego konfliktu, którego Weronika i Joanna stają się bezpośrednimi świadkami.

To tutaj autorka niezwykle sugestywnym polskim językiem odmalowała historię, to tutaj z niezwykłą czułością naszkicowała trudne relacje miedzy różnymi narodowościami i tutaj rozbudzając w odbiorcy refleksję, skłoniła do przemyśleń.

Zofia Mąkosa z niezwykłą wrażliwością nakreśliła powieść eksplorującą ludzkie nastroje w trudnych realiach dwudziestolecia międzywojennego. Odkryła przed czytelnikiem historię o polsko – niemieckim pograniczu i ukazała niełatwe relacje w splecionych ze sobą niczym warkocz losach Polaków, Żydów i Niemców.

„Bez miłości” to drugi tom serii „Pomiędzy”. Tym razem autorka opisuje jakich wyborów musieli dokonać bohaterowie książki i jakie tego były konsekwencje.

Weronika ukrywając ciąże wychodzi za mąż za Fredego, który zmaga się z chorobą. Ona z kolei walczy o pozycje w zamożnej rodzinie. Natomiast Joanna wciąż pracuje w archiwum. Pewnego dnia poznaje przystojnego Niemca. Co wyniknie z tej znajomości?

Autorka posiada piękny, poetycki styl pisania dzięki czemu książkę czyta się bardzo przyjemnie i szybko. Z dużym zainteresowaniem śledziłam dalsze losy bohaterek, które są na pewno silnymi kobiecymi postaciami.

Pani Zofia wspaniale oddała klimat czasów międzywojennych i nastroje mieszkańców, którzy, żeli pomiędzy. Pomiędzy jedną wojną a drugą, pomiędzy życiem a śmiercią, pomiędzy Polakami, Żydami i Niemcami. Ale także pomiędzy prawdziwym uczuciem a chwilowym zauroczeniem.

Książka na pewno jest warta uwagi i bardzo polecam zarówno pierwszy tom jak i drugi. A ja mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec tej serii.

Dorosłe życie to wybory i konsekwencje jakie za sobą pociągają. Niejednokrotnie kierujemy się sercem, ale bywają momenty, że głos rozsądku zwycięża. Ta powieść to właśnie historia o takich wyborach, z rozsądku. Weronika wybiera małżeństwo, które jest transakcją - przekalkulowaną i przemyślaną. Joanna świadomie podejmuje się dalszego szpiegowania nastrojów za niemiecką granicą. Bohaterki musiały odłożyć na bok uczucia, spojrzeć trzeźwo na swoją sytuację i podjąć ryzyko.

Dwudziestolecie międzywojenne. Malowniczo położony Trzciel wibruje od podziałów i niepokoju. Narastające napięcia polityczne, spadek wartości niemieckiej marki, przemyt i powstające bandy wpływają na nastroje mieszkańców. Życie w takim miejscu przestaje być łatwe i beztroskie. Weronika Wieczorek musi pożegnać się z dziewczęcymi marzeniami i młodzieńczą miłością. Aby ratować swoją reputację decyduje się na ślub z synem Meisingerów, Fredem. Mężczyzna od powrotu z wojny cierpi na zespół stresu pourazowego, ale jest spadkobiercą jednego z lepiej prosperujących gospodarstw… A Weronika nosi pod sercem nowe życie, któremu musi zapewnić to co najlepsze. Do Trzciela nadal przyjeżdża Joanna. Stara się zagłuszyć uczucia do rozwodnika Błońskiego, podejmuje decyzję o podejściu do matury, a ukojenie daje jej obecność bliskich i proste życie na wsi.

Jestem oczarowana cyklem „Pomiędzy”. Przede wszystkim nietuzinkowym stylem Zofii Mąkosy, idealnie oddanymi nastrojami na granicy państw i relacjami między bohaterami.