Pomóż mi sobie przypomnieć

Pewnego dnia Brielle budzi się w szpitalu. W jednej chwili okazuje się, że straciła ukochanego brata, była świadkiem jego zabójstwa, ale i straciła trzy, minione lata swojego życia. Ze względu na dobro śledztwa, które ma doprowadzić do znalezienia winnego, nikt z jej bliskich nie może powiedzieć co się wydarzyło w ostatnim czasie, by samodzielnie powróciła jej pamięć. Jedyną osobą, na którą dziewczyna może liczyć jest Spencer, przyjaciel Issacka a zarazem niespełniona miłość dziewczyny. W trakcie prób poskładania w całość minionych lat, ich relacja się zmienia, a mężczyzna nie patrzy już na Brie jak na siostrę przyjaciela…

Fabuła serwuje nam zwroty akcji, które trzymają w napięciu, zwłaszcza, gdy śledzimy losy głównej bohaterki. Brielle ze wszystkich sił próbuje sobie przypomnieć to co działo się w jej życiu, a o czym całkowicie zapomniała. Pojawiające się przebłyski wspomnień, wskazówki w jej otoczeniu zamiast zbliżać ją do rozwiązania zagadki, wprowadzają ją w jeszcze większy chaos. Zwyczajne fakty z jej życia, zmieniły się w tajemnice, tak trudne do odkrycia. Kreacja głównej bohaterki mnie zachwyciła. Jej wola walki, mimo iż miewała chwile zwątpienia, byłą godna podziwu ponad wszelką miarę. Nie poddawała się. Mimo tego, że umysł odmawiał jej posłuszeństwa, to walczyła z nim, aby w końcu dopuścić do siebie całą przeszłość. Czy jej się to udało? Co wydarzyło się w zapomnianym przez nią okresie?

To była cudowna historia, w której emocje sięgają zenitu. Strata, żałoba łączyły się tu z ogromnym żalem i poczuciem niesprawiedliwości a zarazem walką o wyjaśnienie wszelkich niewiadomych. Dodatkowo rodzące się, a może rosnące w siłę uczucie między Brie i Spencerem osładzało mi te cierpienie, które przeżywałam wraz z bohaterami. Napięcie między nimi i pożądanie były doskonały dopełnieniem. To co robił mężczyzna by wspierać Brie w odzyskaniu wspomnień było wzruszające i kibicowałam obojgu do ostatniej chwili, by wszystko w ich życiu wróciło do normy. Przyjaźń między paczką przyjaciół aż chwytała za serce, zwłaszcza w momentach, gdy pomagali sobie i wspierali się w każdej trudnej chwili. Zwroty akcji niejednokrotnie mnie zaskoczyły i już od początku tej historii byłam zaintrygowana a moja ciekawość nie zmalała nawet na chwilę. To rewelacyjna książka, której nie sposób odłożyć na półkę zanim nie dotrze się do ostatniej strony. Wówczas poczujecie zawód, że to już koniec tej historii. Polecam.

Dziś mam dla Was recenzje pewnej wyjątkowej książki.

Takiej która mnie oczarowała, zawładneła mną, rozkochała w bohaterach i ich historii. Książki, która trzymałała w napięciu i krok po kroku pozwalałam odkrywać skrywane na jej katrach tajemnice. Śledziłam losy bohaterów z każdą stroną coraz bardziej zafascynowana tym jak cudownie autorka poprowadziła fabułę, jak wyraziści wykreowała bohaterów.

Emocje wylewały się z każdej strony, a ja chłonęłam je i przeżywałam na swój własny sposób. Nieustannie chciałam ich czuć więcej, mocniej, bardziej.

Ta książka naprzemiennie mnie wzruzuszała, wywoływała zaskoczenie, przyprawiała o szybsze bicie serca i motyle, które tańczyły w moim brzuchu. Czułam napięcie które było miedzy bohaterami. Autorka opisywała wszystko tak, że oczami wyobraźni widziałam miejsca, krajobrazy, zdarzenia jednocześnie odczuwając smaki, zapachy, czując fakturę różnych rzeczy. To niesamowite jak bardzo ta historia ożywała w moim umyśle sprawiając, że czułam się jakbym była naocznym świadkiem toczących się w niej wydarzeń.

Autorka ma niebywały lekkie pióro i styl który pokochałam już od pierwszych stron. Przerzucałam kartki nie potrafiąc się oderwać od histori Brielle i Spencera.

Byłam poruszona tym jak tych dwoje walczyło o to co dla nich ważne.

Ona o wspomnienia ostatnich trzech lat które utraciła w wyniku traumatycznego wydarzenia jakim było zabójstwo jej brata.

On o swoje miłość którą stracił wraz z utratą przez ukochaną wspomnień. Tak bardzo chciałam żeby tych dwoje odzyskało swoje życie i wspólne szczęście. Kibicowałam im, śledziłam ich losy z zapartym tchem, niecierpliwie przeżywając strony by dowiedzieć czy prawda o wydarzeniach z dnia w których zginął brat Brielle ujrzy światło dzienne i czy ona i Spencer znajdą drogę do siebie.

Jeśli wy też jesteście tego ciekawi to gorąco wam ją polecam. Ja z przyjemnością nadrobię zaległości w książkach autorki i będę wyczekiwać kolejnych premier.

Dawno nie czytałam niczego od Corinne Michaels. Nawet nie wiecie jak się cieszę, ze w moje ręce trafiła „Pomóż mi sobie przypomnieć”. Z początku byłam wściekła na autorkę. Dość szybko odkryła przede mną karty, których znać przez dłuższy czas nie chciałam. Im dalej w ksiazkę tym bardziej upewniałem się, ze jej decyzja była trafna i przemyślana!

Cała ta historia od pierwszych stron atakuje nas masą emocji, wyciska zły, wciąga w tajemnice bohaterów. Nie było tam elementu, który by nie pasował do reszty. Wszystko współgrało z sobą tworząc kompozycje idealnego romansu. Postacie stworzone przez autorkę były idealne. Zżyta społeczność małego miasteczka, gdzie wszyscy się znają, jej brat będący mężem jej przyjaciółki, jego przyjaciele, całość tworzyła wspaniały klimat, dawała poczucie autentyczności.

Spencer Cross od pierwszych chwil skradł moje serce. Nie bacząc na swój ból, bo stracił mężczyznę, który był dla niego jak brat, podejmie się pomocy Brielle. Jeśli na siłe miałbym szukać problemu, doczepiłabym się licznych kłamstw w stronę głównej bohaterki, ale z drugiej strony przecież tak musiało być. Sama musiała powrócić do swoich wspomnień. Spencer pomimo swojego bólu pomimo wszystko trwał przy niej, pomagał na ile mógł, choć nie było to łatwe. Stawiał jej dobro nade swoje.

Zagadka kryminalna wyszła świetnie. Bardzo długo autorka trzyma nas w niepewności, podsuwa błędne tropy a rozwiązanie sprawy było zaskakuje.

Co z tego wyjdzie przekonacie się czytając. Ale obiecuje wam już teraz: to Corinne w perfekcyjnym wydaniu, złapie was za serce.