Poszukiwaczka dzieci

Zima. Ciężki klimat. Przytłaczająca atmosfera. Porwana dziewczynka. Brak nadziei. Oszczędność w słowach. Tak można na szybko wypunktować najważniejsze cechy tej historii. Jest to opowieść o Madison, o Naomi, o ludziach żyjących w ciężkich, mroźnych warunkach. I w takiej niesprzyjającej codzienności przyjdzie nam się zmierzyć z poszukiwaniem dziewczynki.

Naomi to sławna detektyw, obdarzona dużą intuicją kobieta, która specjalizuje się w odnajdywaniu dzieci. Ma na swoim koncie wiele rozwiązanych spraw, a sukces zawdzięcza swoim doświadczeniom z dzieciństwa. Trudnym i stanowiącym dla niej, i dla nas zagadkę. Będziemy przypatrywać się jej pracy i po delikatnych przesłankach, razem z nią odkrywać brzydką prawdę. Nie jest to łatwa powieść, niesie ze sobą duży ładunek emocjonalny. Przygnębia, jednak na próżno szukać tu brutalnych opisów, chociaż dzieją się złe rzeczy. Tutaj pierwsze skrzypce gra właśnie ta oszczędność w słowach, która jest bardzo wymowna.

To świetna pozycja z pogranicza kryminału, thrillera i powieści psychologicznej. Delikatna, a równocześnie mocna i wstrząsająca. Dająca do myślenia, brutalnie realna i prawdziwa.

„Poszukiwaczka dzieci” to dość specyficzna książka. Opisywana jest jako budujący napięcie thriller. Ja bym jednak o niej powiedziała, że jest to pięknie napisana, klimatyczna, a jednocześnie przerażająca powieść.

Naomi jest detektywem poszukującym zaginionych dzieci. Podejmując się sprawy zaginionej Madison, nieświadomie rozpoczyna podróż do własnej, niełatwej przeszłości. „Poszukiwaczka dzieci” to ciężka książka. Porusza trudne tematy, przy których nie da się pozostać obojętnym. Chociaż moim zdaniem nie było tu narastającego napięcia, to przez całą książkę je czułam, zwłaszcza pod koniec. Pewnego uroku dodały baśniowe wstawki i ciekawe opisy, które uczyniły tę powieść atrakcyjniejszą. I, mimo tych wyimaginowanych elementów, autorka stworzyła bardzo realny świat, który daje wiele do myślenia. Poprowadzenie narracji z perspektywy różnych postaci pozwoliło lepiej wczuć się w sytuację i zrozumieć bohaterów.

Może nie jest to zaskakujący i trzymający w napięciu thriller, jednak mnie ta książka bardzo poruszyła i uważam, że jest warta uwagi. Czekam na drugą część.

Autorka poruszyła w swojej książce temat, który jest bardzo ważny i przerażający. Chodzi o porwania dzieci, o ich zaginięcia. Chyba każdy z nas doskonale pamięta ogłoszenia lub gazety, w których na pierwszych stronach mogliśmy zobaczyć twarze poszukiwanych dzieci. Zawsze mnie to porusza i sprawia, że zastanawiam się co się z nimi stało, czy się odnajdą i wrócą bezpiecznie do swoich rodzin. Kiedy wiadomo, że w grę wchodzi porwanie, to myślę sobie, jakim trzeba być człowiekiem, aby zgotować niewinnej osobie taki los. Myśli się głównie o tym, jak zagubione i przerażone muszą się czuć dzieci. Powieść Denfeld pokazuje jednak jeszcze inną ważną cechę – siłę przetrwania. Nawet najmłodsi mają w sobie zdolność do tworzenia systemów ochronnych, które pomagają im w przeżyciu trudnego doświadczenia, w przeczekaniu najgorszego i szukaniu sposobu na ucieczkę i powrót do najbliższych. Dla bohaterek „Poszukiwaczki dzieci” pomocą była wyobraźnia, która pozwoliła otoczyć się niewidzialnym kokonem i oddzielić od wydarzeń.

Po lekturze „Poszukiwaczki dzieci” zastanawiałam się, jak skonstruowany jest mózg, że pozwala nam wybudować mur dookoła naszej przeszłości, skutecznie pomagając w zapomnieniu o trudnych sprawach. Denfeld pokazuje nie tylko siłę ludzkiej woli, ale także wpływ wspomnień na dorosłego człowieka, jak kształtuje nas własna przeszłość, nawet jeżeli nie jesteśmy jej w pełni świadomi.

Książka Rene Denfeld powinna skusić osoby, które lubią, gdy fabuła toczy się dookoła osobistych przeżyć bohaterów, skupia się na wątkach psychologicznych. Jest to też ciekawa pozycja dla miłośników thrillerów, którzy nie szukają dynamicznej akcji, a cenią sobie spokojne tempo, autentyczność zdarzeń i śledztwa, stopniowe budowanie napięcia. To mroczna powieść, podczas czytania której odczuwałam niepewność i troskę o dzieci, które doświadczają w swoim życiu takiej traumy, jaką jest porwanie i oddzielenie od rodziny.

Recenzja przedpremierowa

,,Mężczyzna obdzierał zwierzęta ze skóry, odkładał je na bok, a mięso ciął na kawałki i wrzucał do gara zawieszonego nad czarnym paleniskiem".

Niezwykle klimatyczny i trzymający nas w swoich mackach thriller. Wspaniali bohaterowie, którzy jakby posługiwali się zupełnie innymi gwarami językowymi. Mowa słów, których czasem nie trzeba by wyrazić to, co się czuje. Wszechogarniający strach o losy pięcioletniej dziewczynki, która zaginęła w lesie. Z pewnością nie takiego prezentu pod choinką spodziewali się jej rodzice. Dokładne śledztwo, które nie narusza naszej cierpliwości. Jest konkretne, aczkolwiek bardziej skierowane na losy małej Madison. Nawet nie przypuszczałam, że może spotkać ją taki los. Bez słów. Z wcześniejszej rozpaczy pozostaje tylko bezdech i wspomnienie. Czasem wzrokiem i gestami można wyrazić więcej niż rozpaczą i krzykiem...

,, Jako istota ulepiona ze śniegu dziewczynka wiedziała o sprawach, o których zwykli zjadacze chleba nie mieli najmniejszego pojęcia".

Madison jest niezwykle inteligentnym dzieckiem. Nikt by się nie spodziewał, że potrafi nadać swoim myślom tak barwny obraz. Wszystko opisuje z sercem na dłoni, rozumiejąc na swój sposób miejsce, gdzie się znalazła. Co prawda tęskni za rodzicami, aczkolwiek teraz bardziej jawią się jej jako postacie z bajki, do której wchodzi w chwilach zwątpienia. Nie lubi ciemności, bo właśnie wtedy wszystko jest dla niej smutne i ma kolor czerni. Ten odcień przeraża ją na tyle, by uważać, że jej oprawca jest większym przyjacielem niż on.

Ta opowieść jest niezwykle kojąca i niepokojąca zarazem. Wydaje się bardzo prawdziwa i uwodzi nas swoją historią. Jest straszna, ale nie na tyle, by obgryzać z nerwów paznokcie. Bardziej określiłabym ją jako hipnotyzująca. Pięknym stylem oczarowuje nas już od samego początku. Czy jednak w tej pozycji chodzi wyłącznie o losy małej dziewczynki? Czy wierzycie ludziom, którzy mają wyjątkowy dar i potrafią czytać z własnych snów? Czy pozwolicie zawładnąć sobą na tyle, by przeczytać ją jednym tchem?