Prawie jak w domu

W tym przypadku "prawie" robi wielką różnicę. Dom to przecież miejsce, gdzie powinieneś czuć się bezpiecznie, gdzie królują miłość i spokój. W przypadku Domu Crowdera jest jednak odrobinę inaczej.

To bowiem dom, który ma różne oblicza, a jego mieszkańcy są jedną wielką zagadką.

Francis Crowder, kochający mąż i ojciec, nocami staje się seryjnym mordercą.

Daphne Crowder, matka, oddana żona, obecnie na łożu śmierci, po raz ostatni pragnie zobaczyć córkę.

Vera Crowder, córka bezgranicznie kochająca ojca, dziś musi zmierzyć się z przeszłością swoją i swojego rodzinnego domu.

I wreszcie ON, dom, pełen tajemnic, mroku i wylewającego się zewsząd, brudu. Jaką pełni rolę w życiu małej dziewczynki i czym jest teraz? Co skrywa w swoich podwojach i jaka czeka go przyszłość?

Będziecie zaskoczeni... Będziecie wręcz porażeni... Długo zastanawiałam się nad zakończeniem tej książki. Czym i o czym ono jest? Bo jest totalnie inne od wszystkiego, co znam, co przeczytałam i co chciałabym czytać. Jest szokujące, ale w tym całym zatrwożeniu, zdziwieniu i niesmaku, jaki pozostaje na koniec lektury, ukryta jest wielka prawda i ogromny przekaz, jak daleko sięga zło i jak się ono zakorzenia w nas i we wszystkim, co nas otacza.

Książka ma bardzo słabe opinie i w pierwszym odruchu i emocjach po przeczytaniu, też oceniałam ją inaczej. Ale zmiana nastawienia pojawiła się z głębszą refleksją i zastanowieniem nad psychologicznym aspektem historii. Zabrakło mi w niej co prawda odniesienia do przeszłości Francisa Crowdera i co nim kierowało w jego postępowaniu. Czy został tak ukształtowany już w dzieciństwie czy obecne życie wystarczyło, by obudzić w nim demony, by umieć sprostać sobie i oczekiwaniu innych.

Portret psychologiczny Very natomiast stworzony został od podstaw. Przyglądamy się jej od najmłodszych lat, w retrospekcji zgrabnie wplecionej przez Autorkę. Towarzyszymy w rozwoju, w kształtowaniu wzorców i charakteru, poznajemy najbliższe otoczenie i przyjaciół. I tu pojawia się najważniejsze pytanie, kto jest tym najlepszym przyjacielem, który chroni i otacza opieką?

Jeśli chcecie poznać odpowiedź, to musicie zmierzyć się z tą opowieścią. Nie nastawiajcie się jednak na wartką akcję czy opisy rodem z Cartera. Tu tego nie ma, a przynajmniej nie w takim wydaniu i wymiarze. To bardziej niespieszna historia o mrocznej przeszłości, bolesnej prawdzie i mrożących krew w żyłach, skutkach pochodzenia. Niepokój i ciężka, opadająca jak zasłona, atmosfera będzie Wam towarzyszyć od pierwszej strony, po to, by w końcowej scenie rozwścieczyć i powalić na kolana poziomem absurdu. Tylko czy ten absurd jest zawsze synonimem bezsensu?

Polecam tę książkę Waszej uwadze, choć zdaję sobie sprawę, że nie jest ona dla wszystkich. Nie zasługuje jednak na tak krytycznie niskie noty. Tłumaczę sobie to jednak niezrozumieniem przekazu i delikatnym brakiem otwartości na kontrowersje, a przede wszystkim na literaturę z gatunku fantastyki spekulatywnej, w której zgrabnie i z ogromną fantazją, porusza się Autorka.

Ja lubię wychodzić ze swojej strefy komfortu i dlatego sięgnęłam po tę powieść. No, ale żeby być całkiem w zgodzie ze sobą i z Wami, to najbardziej przekonał mnie "domek" na okładce. Mam do nich ogromną słabość, a ten oddaje wiernie klimat tej mrocznej historii.

Za całokształt zatem ode mnie 8/10.

Prawie jak w domu.

Gdzie pod łóżkiem potwór się kryje.

Wypełza, wygrzebuje się,

wydobywa z trzewi głębokich.

Lepi się mazią gęstą.

I ciemną. Brudną. Sączy się.

Tam pukanie, tam stukanie, skrobanie.

Tam głosy szemrzą. Szepcą. Kołyszą się. Powoli.

Aż pragnienie się w duszy rodzi. Pragnienie głodu.

Tam woń się unosi ciężka, jak otchłań mroczna.

I piwnica.

Ta piwnica.

To zwierzęta. To nie zwierzęta.

To brudni ludzie. Trzeba ten brud z nich wydobyć. Wyłuskać.

Wydłubać.

Wykorzenić.

„ Możesz znów zasnąć, Vero, dziecinko. Możesz znów zasnąć ”.

Vera.

Vee.

Wróciła do domu.

Zły ten dom. Może dobry ten dom.

On pachnie tamtą pogardą.

Brakiem ciepła.

Tęsknotą za uczuciem.

Echem smutku, samotności.

Bezdotykiem dłoni matczynej.

Beznamiętnym jej wzrokiem.

Ku córce.

Ona tak „ desperacko pragnęła jej miłości ”.

Z jej ust maź gęsta wypływa. I lepka. Ciemna.

Z matki. Niematki.

Czułam do ciebie, dziecino, nienawiść.

Ale kochałam cię.

„ Zawsze cię kochałam ".

Tata. Ojciec.

Zbudował dla niej dom.

Dom Crowdera. By ciepło jej dał.

A nienawiść sobą pochłaniał.

Kochał ją tata. Wtedy. Kochał bardzo.

Dla niej usuwał brud i zło.

Wyciągał z nich potwory.

W piwnicy, gdzie pustka.

Czyjś jęk, pisk i skrobanie.

Donośne skamlanie.

Ona chciała się uczyć. Chłonąć. Widzieć.

Chciała być syta. Chciała ich słyszeć.

Ona nie była dobra. Nie była też zła.

Była tylko głodna. Tylko głodna.

Dom Crowdera otoczyła ramionami.

Objęła mocno potwora.

Który pod jej łóżkiem mieszkał.

I życiem.

Woń jego wdychała.

I była szczęśliwa.

Muskała mnie ta opowieść emocjami. Szczyptą grozy, odrobinę dramatem duszę moją obejmowała. Lepiła mi się do skóry. Mocno. Głęboko we wnętrzu się usadowiła moim. A ja ją pochłonęłam. Intensywnie ku niej zmierzałam. I czułam ją. A ona mnie smagała niepokojem i aurą tak gęstą, tak mroczną i ciemną.

Przeniknęły mnie na wskroś mury tego ciemnego domu. Dreszczyk niepokoju biegł mi po skórze. Osaczył mnie. Przeszył moje wnętrze. Wypełnił je. Lubię takie literackie doświadczenia. Gdzie nic nie jest do końca oczywiste. Gdzie nie można wszystkiego zaszufladkować.

Klimatyczna powieść grozy - myślę, że do takiego określenia najbliżej książce “Prawie jak w domu” Sarah Gailey. Jest to historia Very Crowder, która po dwunastu latach wraca do domu rodzinnego. Powrót nie jest jednak motywowany przyjemnością - jej matka umiera, a ona ma uporządkować dom. Dom, w którym się wychowała, w którym spędziła w miarę szczęśliwe dzieciństwo, w którym jej ojciec został aresztowany, który był wytykany i omijany szerokim łukiem przez sąsiadów, a odwiedzany przez fanów zbrodni. Miejsce wiążące się ze skomplikowanymi wspomnieniami, emocjami. Miejsce, które teraz przesączone jest mrokiem, smutkiem, samotnością. To tu Vera odkrywa skrawki przeszłości, dowody tego, jak ojciec mocno ją kochał. Jak to możliwe, by jedna osoba skrywała tak różne zachowania? Dla świata potwór, dla niej najukochańszy ojciec? Czy zło nie przesącza się przez fasadę dobra? Czy nie wnika w ściany? Opowieść toczy się dwutorowo w narracji trzecioosobowej z perspektywy Very dorosłej i nastoletniej. A my nieustannie czujemy niepewność, dziwny niepokój, zawieszenie pomiędzy tym, co realne, a tym, co nie. Ta atmosfera skutecznie utrzymuje nas przy lekturze, jest to proza spokojna, lekko melancholijna. Wyraźniej robi się dopiero pod koniec - to już jedna wielka metafora zamknięta w ramach gatunku fantastyki. Polecam tę książkę jednak nie tylko fanom tego jednego gatunku - ci, co lubią atmosferę starych, niepokojących posiadłości, lektury wzbudzające dziwny niepokój, jak i te dopracowane solidnie w warstwie psychologicznej, również będą z niej zadowoleni!