Przebudzenie zmarłego czasu. Tom 2. Druga gemma.

Stefan Darda totalnie kupił mnie swoim arcygenialnym "Domem na wyrębach", potem przyszła pora na równie mistrzowski "Czarny wygon". Cykl owego "Domu..." potem troszkę się powiększył, a autor dał mi to czego mogłem się spodziewać i oczekiwać. Klimat jego horrorów jest nie do podrobienia! Atmosfera tych książek to złoto! Potem przyszła pora na skok w stronę thrillera i "Zabij mnie, tato"! Kolejna świetna książka Mistrza! Ogromnym zaskoczeniem okazał się jednak miks klimatu Stefana Dardy z literaturą czysto obyczajową! Światło dzienne ujrzał "Cymanowski młyn", a za chwilę jego kontynuacja "Cymanowski chłód". Ależ to było dobre! Miks idealny!

A jak przedstawia się sytuacja w "Przebudzeniu zmarłego czasu"? Czego tym razem możemy się spodziewać?

W "Drugiej gemmie" wracamy do Przemyśla. Ponownie stajemy twarzą w twarz z tajemniczym artefaktem, staramy się rozwikłać zagadkę śmierci wuja głównego bohatera, Kuby. Tym razem, podobnie jak w pierwszej części cyklu autor funduje nam miks kryminału, powieści obyczajowej, a co jakiś czas podlewa wszystko smaczkami wyjętymi z książek grozy. Powrót do opowieści o przemyskiej gemmie jest utrzymany w takim samym klimacie, jak poprzedni tom powieści. Jeśli miałbym porównywać obie części, to wydaje mi się, że pierwsze spotkanie z tajemniczym artefaktem wypadło jednak nieco lepiej. Być może był to efekt nowości?! Autor przecież przedstawiał nam historię, która była dla nas czymś zupełnie nowym. Zaskoczył nas nowym połączeniem gatunków i wciągnął w swoją historię. Pierwsza część posiadała również więcej elementów czysto horrorowych. Tutaj jest ich nieco mniej. Przebija za to w dużej mierze tło obyczajowe powieści. Autor bardzo umiejętnie rozbudowuje swoje postaci. Nikt tutaj nie jest płytką, papierową osóbką, o której szybko zapomnimy. Każdy ma do odegrania jakąś rolę. Każdy bohater jest skrojony idealnie pod zadanie, do którego jest w powieści wyznaczony. "Druga gemma" nie posiada również miałkich akcji, przez które powieść znacznie traci. Kolejny tom "Przebudzenia zmarłego czasu" czyta się bardzo szybko. Mkniemy przez tę historię z prędkością światła i ciągle chcemy czegoś więcej. Cały czas chcemy być zaskakiwani nowymi rozwiązaniami jakie może podsunąć nam autor. I Stefan Darda nam je bardzo sprytnie udostępnia!

Na samym początku gdzieś z tyłu głowy tłukło mi się porównanie do nurtu giallo. Pamiętacie jeszcze stare, włoskie filmy, które łączyły w sobie elementy horroru z kryminałami? Tutaj mogliśmy te smaczki zaczerpnięte ze starych klasyków lekko, dosłownie leciuteńko poczuć. Nie ma tutaj co prawda krwawych morderstw ale ten klimat gdzieś z oddali do mnie wołał :)

"Drugą gemmę" oceniam bardzo pozytywnie! Co prawda pierwsza część podobała mi się odrobinkę bardziej, ale tej również niczego nie brakuje. Stefan Darda jest jednym z autorów, znajdujących się w moim "panteonie" ulubionych i po jego książki sięgam wyjątkowo chętnie. Już nie mogę się doczekać kolejnego spotkania z przemyską gemmą! Oby zostało nam udostępnione jak najszybciej! :)