Przekleństwo zapomnienia

Zdecydowanie jest to książka, która zapada w pamięci. Napisana rytmem życia, niespiesznym i informacjami, a nawet takim zatrzymaniem się w chwili obecnej. Opowieść toczy się z różnych cyklów i to dzięki nim dokładnie poznajemy bohaterów. Są to czasy, kiedy kobieta dostaje karton z rzeczami swojego brata. To okres wojenny, więc sugeruje to jego śmierć, aczkolwiek nie wszystko jej się zgadza. Tutaj pozostaje zaginiony, a ona sama nie chce myśleć o tym, że już nigdy nie wróci. Jej życie toczy się dalej, napotyka nowe osoby i wciąż przewija się temat poległych i pozostałości po jej bracie. W innym czasie widzimy gdzie ten mężczyzna się znajduje, z czym się mierzy i jakie trudne warunki pozostało mu poznawać. Wojna, wybuchy i towarzystwo wroga powoduje tylko lęk i obawę o to, że nie wyjdzie z tego żywy. To będzie dosyć przykra opowieść, gdzie zastanawiają się nad wymierzeniem sobie samemu śmierci. Jeszcze w innym on jest jeszcze w domu i ma się dobrze. Przypomina sobie dawne chwile, a my wchodzimy w przedział gdzie jeszcze nic nie było stracone. Przeskakujemy w ten sposób do różnych wydarzeń, które przywołują różne emocje. Dosyć ciekawym dodatkiem była jedna z opowieści, gdzie w niej mieszkały dwie siostry, które wywoływały duchy przodków. Jedni podejdą tutaj do tematu jako fantastyki, a inni mogą tylko pokiwać głową, gdyż znają się na rzeczy. W opowieści było podejście do tego pod kontekstem kłamstwa i prawdy. Chodziło przede wszystkim o to, że kiedy wszystkie znaki na niebie wskazują, że ktoś żyje, to należy zrobić wszystko, by tą osobę odszukać. I tak właśnie postąpiła siostra zaginionego. Postawiła wszystko na jedną kartę wierząc, że tylko ona może go odnaleźć. Ta cała niewiedza, ten zastój były dla niej okropne. Hasła, które napotykała na swojej drodze wciąż pchały ją do przodu. Postanowiła, że się nie podda, dopóki nie pozna prawdy.

Historie z książki są przejmujące. Pokazują, że poddaje się tylko osoba słaba, nie gotowa na jakikolwiek dalszy krok. Miłość potrafi być silniejsza niż wszystko inne, jeśli jest ktoś, kogo się nią darzy. Nie przypuszczałam, że wywoła we mnie tyle emocji:-)

Katherine Arden jako pisarka zasłynęła swoją trylogią zimową. Nie czytałam jej, więc nie mogę stwierdzić czy jest dobra czy nie. Natomiast miałam okazję przeczytać jej kolejną książkę „Przekleństwo zapomnienia” i muszę przyznać, że autorka doskonale przeplata baśń i folklor ze światem realnym. Do tego jej styl pisania jest na tyle lekki i przyjemny, że książka nie wiadomo kiedy się kończy.

„Przekleństwo zapomnienia” to opowieść o miłości pomiędzy rodzeństwem, które próbuje się odnaleźć na froncie podczas I wojny światowej. Laura jest pielęgniarką, a Freddie kanadyjskim żołnierzem. Chłopak w dziwnych okolicznościach znika i Laura postanawia go odnaleźć. Wraca na front i tam pierwszy raz styka się z imieniem Faland i historią, która krąży wokół jego osoby. Jest on skrzypkiem, który pojawia się znikąd i daje żołnierzom ukojenie, zapomnienie o tym, co właśnie się dzieje. Jest to tak przyjemne, że wielu z nich szuka go. Ale można go spotkać tylko raz.

Fabuła jak i postaci są doskonale wykreowani. Arden z każdą stroną buduje napięcie i tajemnicę Falanda. Poza tym pomysł, aby osadzić rodzeństwo z Kanady na froncie w Europie jest dosyć zaskakujący. To nie była amerykańska wojna, choć i Stany, i Kanada brały w niej udział.

Książka jest tajemnicza, mroczna i zarazem baśniowa. Moim zdaniem idealna na ponury listopad.