Przemiana. Trylogia Mara Dyer. Tom 2

„Przemiana” jest drugim tomem cyklu o niezwykłej dziewczynie w odnowionym wydaniu. Po lekturze długo nie mogłam dojść do siebie. Myślę, że książka jest w tedy dobra, kiedy czujesz, że całkowicie namiesza ci w głowie. Do tej pory moje tętno nie wróciło do normy. Życie czasami potrafi sporo namieszać, a główna bohaterka poczuła to wszystko na własnej skórze. Jest niezwykle ciekawą bohaterką, przed którą naprawdę wiele wyzwań. Tajemnice potrafią sporo namieszać w życiu każdego człowieka, co jeśli stają się one bardzo niebezpieczne? Nie można wyrzec się własnej przeszłości, ani od niej uciec, a co jeśli przyszłość pisze się w ciemnych barwach?

Główną bohaterką książki autorstwa Michelle Hodkin pod tytułem „Przemiana” jest Mara Dyer, dziewczyna, która przeżyła wiele trudnych rzeczy. Obwinia się za śmierć swoich najlepszych przyjaciół. Zaczyna widzieć, słyszeć i czuć dziwne rzeczy, które jej rodzina i lekarze kwalifikują, jako zwykłe objawy zespołu stresu pourazowego. Wyjazd do zupełnie innego miasta, zmiana szkoły i poznanie nowych znajomych nie pomaga jej stanąć na nogach. Te objawy wydają się nasilać i wymagają skrajnej interwencji psychologiczno-medycznej. Sama sobie nie potrafi ufać, czy terapia jest dla niej jedynym rozwiązaniem? Wie, że nie oszalała, że potrafi krzywdzić tak samo, jak Noah potrafi leczyć. Jude nie jest jedynie wytworem jej wyobraźni, czy też halucynacji, niestety jej rodzice jej nie uwierzyli. Mara musi nauczyć się kontroli nad tym, co wydaje się niepojęte, nad własną dziwną mocą nim będzie na to za późno, czy jej się to powiedzie?

„Przemiana” to historia opowiedziana w niezwykły sposób, rzuciła mnie na skraj emocjonalnej burzy. Jest równie wciągająca, jak „Tajemnica” przepełniona humorem, sarkazmem, romansem, a przede wszystkim wywołująca przerażenie. Jestem mile zaskoczona, szczerze mówiąc, miałam wątpliwości, czy kontynuacja może przebić wrażenie, jakie wywarła na mnie „Tajemnica” i naprawdę zrobiła to wyróżniająco. Bardzo obrazowo zostało ukazane, jak zdrowie psychiczne Mary jest kwestionowane, że dziewczyna nie wie nawet, czy doświadcza rzeczywistości, czy złudzeń. Czytanie tej historii przypominało grę umysłową, próbowałam dowiedzieć się, komu wierzyć i jaka jest prawda. „Przemiana” podobała mi się bardziej niż pierwszy tom i cieszyłam się, że mogłam ponownie spotkać się z bohaterami. Tempo akcji było świetnie dopasowane, z idealną ilością mrożących krew w żyłach wydarzeń, które trzymały mnie przyklejoną do książki. Powieść wywołała we mnie wiele emocji, czułam bezradność, rozpacz, złość, frustrację, to wszystko mocno mnie trzymało. Zupełnie jakbym była uwięziona w wirze emocji, które sprawiły, że chciałam złapać oddech obawiając się, że nie będzie mi to dane. To było przerażające, że niektórzy czytelnicy nie będą mogli spać bez włączonego światła, ponieważ koncepcja potworów czających się w ciemności wydaje się realna. Michelle Hodkin znalazła drogę do mojego mózgu i serca, a zakończenie doprowadziło mnie na skraj histerii.

Wczoraj zachwycałam się pierwszym tomem a dzisiaj przychodzę z moją opinią na temat kontynuacji.

Tutaj już Mara jest bardziej świadoma swoich mocy, które posiada.

Okazuje się, że Noah też ma swoje.

Czyli nie zwariowała.

Nie miała omamów i nie powinna była się znaleźć się w zakładzie psychiatrycznym.

Lecz ktoś chciał, żeby tak się stało.

Kto? I przede wszystkim, dlaczego?

Tom drugi trylogii Mara Dyer jest równie wciągający co poprzedni.

Także mamy sporo tajemnic, zwrotów akcji i pojawiają się nowe postacie.

Również tym razem autorka trzyma nas w napięciu od początku do końca.

Przy ostatnich stronach doznajemy lekkiego szoku, chociaż części rzeczy mogliśmy się domyślać to jednak jest kilka niespodzianek, którymi nas uraczono.

Oczywiście nie wszystko jeszcze wiemy po zakończeniu lektury ale dużo wątków już się składa w spójną całość.

O ile autorka nam nie wykręci jakiegoś numeru w ostatnim tomie bo przecież wszystko się może zdarzyć.

Niby jest to thriller psychologiczny YA ale ja, jako dorosła i doświadczona czytelniczka doceniam talent autorski, kunszt i fabułę, która jest wprost genialna.

Wplecione są wątki lekko kryminalne, bardzo delikatnie zarysowany romans, który nie dominuje fabuły i elementy paranormalne, nawet bym powiedziała delikatna fantastyka.

Również teraz nie mogłam się oderwać od czytania dopóki nie skończyłam ale tym razem niestety nie miałam pod ręką trzeciego tomu.

Na niego musimy jeszcze chwilkę zaczekać ale z moich informacji wynika, że całkiem niedługo.

Książka wywołuje wiele emocji i pozwala przeżywać historię wraz z bohaterami.

Czy Mara odkryje tajemnice, które się kryją za jej wizjami?

Kim była jej babcia?

Nie chcę za dużo zdradzać (chociaż jeśli nie czytaliście poprzedniego tomu to nie czytajcie opisu z okładki drugiego, zawiera spojler) ale kolejny raz mogę z czystym sumieniem polecić książkę, która zostaje w pamięci na dłużej.

Zdecydowanie zapada w pamięć pozytywnie.

Witam i przybijam piąteczkę wszystkim, którzy dalej tkwią w ciemnej trąbce. Drugi tom dziwnej, szalonej, wiercącej w mózgu trylogii przyniósł minimalne wyjaśnienia, kolejną porcję pytań i nowe wątki. Nie ma odpoczynku dla dociekliwych, nie ma nudy dla romantycznych.

Podczas lektury żonglowałam różnymi możliwymi rozwiązaniami w głowie, aż w końcu się poddałam, złapałam wszystkie i ugotowałam w jednej zupie. Czy Mara jest naprawdę chora psychicznie, czy ma supermoce, czy jest wynikiem eksperymentu, czy jest nawiedzona, czy porusza się pomiędzy różnymi rzeczywistościami, czy w ogóle jest wiarygodnym narratorem... można tak bez końca.

"Przemianę", tak samo jak poprzednią część, czyta się błyskawicznie i myśli o niej w każdej wolnej chwili. Fabuła jest zakręcona jak sto pięćdziesiąt, każdy z krótkich rozdziałów przynosi coś nowego - jak autorce uda się w finale te wszystkie okruszki pozbierać i zrobić z nich chleb, to będę bić brawo. Dla co wrażliwszych czytelników autorka oferuje wyznania dozgonnej miłości (tak!) i turlanie się po powierzchniach wszelakich w uściskach (tak!!). Tylko spokojnie, wciąż pozostajemy na poziomie bezpiecznym dla młodych odbiorców.

Wam polecam, a sama oczekuję na ostatni tom i dobre zakończenie. Najlepiej takie, które wyrzuca z kapci z okrzykiem "AHA!".