Przeprawa

Wielu ludzi uważa, że lepiej, żeby dziecko miało niekochającego i obojętnego ojca, byle go miało.

Mówią, że lepiej płakać w mercedesie, niż śmiać się na rowerze, ale ja to pierdolę, rozumiesz?

Bieg zdarzeń w przeszłości jest jak rzeka, której nurt biegnie ku ujściu i morzu. Tym ujściem jest teraźniejszość, a morzem przyszłość."

Aspirant Małgorzata Podrzycka wraca w rodzinne strony po prawie dwudziestu latach nieobecności i od początku wiele się dzieje- na świnoujskiej plaży zostaje znalezione ciało kobiety- nikt jednak nie potrafi powiedzieć kim była , lecz sprawa zdaje się być osobiście z Małgosią, ponieważ przy ciele denatki znaleziono liścik osobiście odnoszący się do policjantki.

Podrzycka powoli zaczyna budować swoją codzienność- opiekuje się również bratem Krzyśkiem, który po wypadku nigdy nie wrócił w pełni do zdrowia, pracuje a także zapisuje się na terapię psychologiczną u Marty -sąsiadki, która szybko stanie się jej przyjaciółką i odegra znaczącą rolę w przyszłych wydarzeniach.

Na uwagę zasluguje również męski bohater tej powieści czyli Paweł Szenfeld.

Pojęcia nie mam co zrobił autor , ale ten mężczyzna zasilił listę moich ulubionych postaci- pan Marek skupił się na warstwie psychologicznej i rodzinnych tajemnjcach, które sprawiły, że pochłonęłam tę historię w ciągu kilku godzin.

To nie jest kryminał, który opiera się wyłącznie na zagadce „kto zabił”. To historia o tym, jak przeszłość nigdy nie znika naprawdę, jak rodzinne rany potrafią sączyć się latami i jak bardzo dzieci płacą cenę za dorosłe decyzje — albo ich brak. Autor z niezwykłą wrażliwością pokazuje, że obecność bez miłości bywa bardziej niszcząca niż nieobecność, a bezpieczeństwo emocjonalne nie ma nic wspólnego z marką samochodu, statusem czy pozorami normalności.

Świnoujście zimą staje się tu nie tylko tłem wydarzeń, ale niemal osobnym bohaterem — surowym, chłodnym, niepokojącym, jak wspomnienia, przed którymi Małgorzata próbowała uciec przez dwadzieścia lat. Każdy kolejny trop prowadzi nie tylko do prawdy o denatce, ale też coraz głębiej w psychikę bohaterów, zmuszając ich do konfrontacji z tym, co niewypowiedziane i wyparte.

To książka, która boli tam, gdzie powinna. Zostawia po sobie ciszę, myśli i pytania, na które nie zawsze chcemy znać odpowiedzi. A kiedy zamyka się ostatnią stronę, ma się poczucie, że ta historia jeszcze długo płynie — jak rzeka, która wpada do morza, ale nigdy naprawdę nie znika.

Widzę w niej potencjał na całą serię - serdecznie polecam

Tak czułam, że to będzie świetna lektura, gdyż zahacza o czas przeszły i prywatne sprawy pani aspirant, a takie poprowadzenie treści lubię najbardziej:-) Tak naprawdę wcześniej nie byłam fanką jego pióra, ale od jakiegoś czasu sprawił, że zmieniłam zdanie o tym, co pisze. Wszystko przez to, że bardzo uczłowieczył swoje postacie i nie boi się ukazywać ich w roli lesbijek czy gejów. Pokazuje tym, że każdy z nas ma prawo robić w życiu to, co uważa za stosowne, kochać tego do kogo jego serce ciągnie i być taki jaki naprawdę jest. Wielu ludzi ma swoje dziecięce traumy, których unika, gdyż wciąż boi się stawić im czoła i ten wątek również mi się spodobał. A najbardziej to, że pochwala się aby osoba z problemami uczęszczała do psychologa czy psychiatry. Pomimo złych słów społeczeństwa, to najczęściej te osoby potrafią pomóc zwalczyć w sobie dawne lęki. Pomagają zrozumieć, że każdy z nas popełnia błędy i najważniejsze jest to, żeby się na nich uczyć, a nie by unikać sfer w których one występują. Myślę, że właśnie to psychologiczne podejście sprawiło, że autor zwrócił na siebie moją uwagę. W ten sposób wiele osób czytając może zauważyć, że zawsze ma jakiś wybór.

Tutaj nie mamy żadnych bardzo krwawych scen. Trup często jest trupem, albo kościotrupem, gdyż drugie zwłoki mają tutaj co najmniej trzydzieści lat. Często przy tym poszukuje się jakiegoś schematu i pierwsze myśli właśnie na tym się skupiają. Jednak aby nie pokazywać nam za wiele papierologii wchodzimy w tryb czuwania, gdyż osoba, która zajmuje się śledztwem będzie musiała stawić czoło własnej przeszłości z którą się nie pogodziła. Tu był taki moment, że nie liczyły się dla niej pieniądze, choć czuć było, że nie spała na nich, tylko to zrozumienie i spokój, że może z kimś o tym porozmawiać. Sami z siebie zamykamy się na problemy, gdzie nawet nie mamy odwagi o nich pisać, dlatego największe psychologiczne poradniki podkreślają jak ważna w życiu jest rozmowa.

Jeśli poszukujesz książki o poczuciu winy oraz rozwiązywaniu swoich spraw, nie tylko innych, to myślę, że ta opowieść jest idealna. Czasami nas poddenerwuje, innym razem wzruszy albo poruszy. To wrażliwa strona postaci, które rzadko spotykam. Doceniam wszystko, co treść chciała przekazać, dlatego daję jej najwyższą punktację!

Bohaterowie: aspirant Gośka "Margerita" Podrzycka, Krzysiek, Paweł, Marta, Rafał

Miejsce: Świnoujście

Tematy: konfrontacja z przeszłością, śledztwo i dochodzenie, tranzycja płciowa

Już od pierwszych stron poznajemy naszą główna bohaterkę, aspirant Podrzycką. Widzimy jej życie codzienne, poznajemy historie rodzinną. Świnoujście to jej rodzinne miasto, które opuściła udając się do Szczecina, a my śledzimy jej losy po powrocie w rodzinne strony. Na co dzień musi opiekować się chorym bratem.

W niedługim czasie z morza wyłowione zostają zwłoki kobiety. Razem z nimi groźba skierowana do aspirant. Trudna przeszłość coraz mocniej dopada naszą bohaterkę.

To moja pierwsza przeczytana książka tego autora. Wydaje mi się jednak dość przeciętna. Nie zapadła mi mocno w pamięć, a podczas czytania nie byłam nią szczególnie zaciekawiona.

„Miłość to hormony i złudzenia. Nasz mózg karmi się nimi do chwili, aż te pierwsze przestają działać, a te drugie pryskają.”

Przenieśmy się do północno-zachodniej części kraju, nad Bałyk. Jest mroźna zima, taka której dawno już nie było. W rodzinne strony, na stała wracają Małgorzata Podrzycka i jej brat, który wymaga opieki. Gdy oboje byli dziećmi, miał miejsce wypadek, który nieodwracalnie zmienił życie rodzeństwa. Margerita, bo tak okrzyknęli kobietę koledzy z pracy, jest policjantką. To młoda kobieta, z zapałem, ale też dobrą organizacją. Jest inteligentna, ma doświadczenie, a mimo to przeniosła się do rodzinnej miejscowości na „ciepłą posadkę”.

Jej powrót powoduje szereg dziwnych sytuacji. Komuś nie jest na rękę to, że wróciła. Czy ma to związek z wypadkiem, który wydarzył się przed laty? Przecież ona i jej brat byli tylko dziećmi i w dodatku oboje w nim ucierpieli. Margerita postawiła pierwszy krok, by odkryć co tak naprawdę wydarzyło się kiedyś. Chcecie jej towarzyszyć w dalszej drodze, bardzo Was zachęcam!

Zachwycam się! A czym? Wszystkim! W tej książce zagrało wszystko.

Po pierwsze fajny klimat –zima, mróz, morze i powrót do przeszłości: lato, upał, zupełne przeciwieństwo. Wtedy prawda została pogrzebana, a dziś wychodzi na jaw, okupiona łzami, bólem, koszmarami, wyrzutami sumienia, a wręcz traumą…

Po drugie bohaterowie – bardzo przypadła mi do gustu główna bohaterka. Margerita ma w sobie to coś, co sprawia, że jest wyjątkowa. Jej styl powoduje, że fajnie jej było towarzyszyć w podczas czytania „Przeprawy”. Jej przyjaciel, Pawcio to również ciekawa postać. Ta para zdecydowanie zostanie w moim czytelniczym serduchu.

Po trzecie sama kreacja fabuły – Autor zadbał, bym się nie nudziła. Co rusz podrzucał mi coś, co przyśpieszało bicie serca, a moja ciekawość osiągała szczyt niczym oglądalność „M jak miłość” w 2005 roku.

Po czwarte styl Autora – lekkość w pisaniu, która przekłada się na lekkość czytania. Przez „Przeprawę” się płynie. I to szybko! Mimo, że książka to kryminał, nie brakuje w niej humoru i luźnej atmosfery ujawniającej się w m.in. zabawnych tekstach bohaterów.

W mojej głowie krystalizuje się obraz „Przeprawy” jako książki, która mnie zachwyciła do tego stopnia, że zawładnęła moim czasem przeznaczonym na sen. Serio, nie potrafiłam się oderwać.

Dziękuję, Drogi Autorze i gratuluję!

Powieść o bezwarunkowej miłości, życiu w cieniu wyrzutów sumienia, radzeniu sobie z traumami, konsekwencjach wcześniejszych decyzji… Trudna, bardzo prawdziwa i szczera, z tych powodów na równi wciągająca i wstrząsająca.

Aspirant Małgorzata Podrzycka wraca do rodzinnego Świnoujścia. Sama nie rozumie tej potrzeby wznowienia życia w miejscu, które kojarzy jej się wyłącznie z nieszczęściem. Nie walczy jednak z przeczuciem… Ma trzydzieści sześć lat, realizuje się zawodowo, jednak nie jest w stanie ułożyć sobie życia osobistego, zmaga się z przeszłością. Z ogromną determinacją postanawia jeszcze raz „wejść do tej samej wody” i spróbować wyjaśnić, co tak naprawdę wydarzyło się w dzieciństwie. Nie pamięta dokładnie wypadku, w wyniku którego jej dorosły, starszy brat funkcjonuje teraz w ciele dziecka. Relacja miedzy nimi jest… aż dławiąca, bo chociaż wiadomo, że opieka nad niepełnosprawnym członkiem rodziny sprawia dużo problemów, to w tym przypadku jest empatyczna, pełna czułości i wyrozumiałości. To wrażenie jest piękne i bardzo ludzkie.

Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, wiele osób ją kojarzy z „tamtego” wypadku i to niekoniecznie pozytywnie, ponieważ szybko pojawiają się wymowne groźby i ostrzeżenia pod jej adresem. Trudno odgadnąć, czy to pokłosie poprzedniej pracy czy błyskawicznie naraziła się lokalnym przestępcom jako nowa dzielnicowa, czy też to cień wypadku, o który na nowo zaczęła dopytywać. Tymczasem na plaży pojawia się pierwszy trup…

Jak poradzi sobie ta zadziorna, zdeterminowana, pewna siebie kobieta? Nie jest łatwo funkcjonować w męskim środowisku, a jednak Gośka zwana na komendzie „Margeritą”, ma wypracowane skuteczne sposoby na układy i szykany. Z pewnością nie pozwoli na obrażanie i traktowanie „z góry”.

Ostatecznie postanawia na terapii rozprawić się z lukami w pamięci i dowiedzieć czy dręczące ją przerażające przebłyski z dzieciństwa i fatalnej przeprawy promowej w Karsiborze są tylko wyobrażeniem. O tym, co wyjdzie na jaw i jak okropna okaże się prawda doczytajcie sami…

Ogromną zaletą książki jest niejednorodność gatunkowa. To nie tylko kryminał, trochę też powieść psychologiczna, trochę obyczajowa. Czyta się błyskawicznie, bo chwilami iskrzy, by w kolejnym rozdziale wzruszyć, a za moment zszokować i wstrząsnąć…

Bardzo lubię książki Marka Stelara, zwłaszcza jego kryminały, dlatego z ciekawością sięgnęłam po "Przeprawę". Okazało się, że to bardzo udana mieszanka gatunkowa – niby kryminał, ale z elementami thrillera psychologicznego i ciekawą warstwą obyczajową. Przyznam, że to połączenie wypadło bardzo dobrze, bo mimo iż nie znajdziemy tu typowej dla gatunku wartkiej akcji, to historia trzyma w napięciu i mocno wciąga.

Największym atutem książki są dla mnie bohaterowie. Autor stworzył postacie autentyczne, nieidealne, pełne sprzeczności i noszące w sobie ciężar przeszłości. Szczególnie Małgorzata – główna bohaterka – zapadła mi w pamięć. Żyje jakby w zawieszeniu: pomiędzy teraźniejszością, w której opiekuje się niepełnosprawnym bratem, a przeszłością naznaczoną traumą. To właśnie jej emocjonalność, wewnętrzne rozdarcie i siła, z jaką mierzy się z codziennością, sprawiły, że kibicowałam jej od początku do końca. Jej relacja z Pawłem i rozwijające się między nimi uczucie niezwykle ubarwiało opowieść.

Fabuła rozwija się powoli, ale dzięki stopniowemu odkrywaniu faktów i nieustannie unoszącej się nad całością atmosferze tajemnicy z przeszłości, trudno było mi odłożyć książkę. Choć moja intuicja nie zawiodła i część rozwiązania zagadki przewidziałam, to nie odebrało mi to satysfakcji z lektury. Wręcz przeciwnie – lubię, kiedy autor pozwala czytelnikowi snuć własne domysły i jednocześnie prowadzi go tak, by nie tracił zainteresowania.

„Przeprawa” nie jest może książką, która rzuciła mnie na kolana (w dorobku autora mam inne ulubione tytuły), ale zdecydowanie była to przyjemna i wartościowa lektura. W pamięci zostanie mi na długo obraz tonącego samochodu z dziećmi w środku – scena tak sugestywna, że trudno się od niej uwolnić.

"Przeprawa" to kryminał z duszą, który łączy w sobie wątki sensacyjne z głębokim portretem psychologicznym bohaterki. Akcja rozgrywa się w mroźnym Świnoujściu, gdzie zimowy klimat doskonale współgra z tajemnicą i napięciem.

Główna bohaterka, aspirant Małgorzata "Margerita" Podrzycka, wraca po 20 latach do rodzinnego Świnoujścia, aby objąć stanowisko szefa posterunku. Jej powrót zostaje zakłócony przez makabryczne znalezisko. Na brzegu morza zostaje odkryte ciało nagiej kobiety z kartką "Podrzycka, będziesz następna, suko". To wydarzenie zmusza Margeritę do konfrontacji z traumatyczną przeszłością, w tym z wypadkiem z dzieciństwa, który wpłynął na życie jej i jej niepełnosprawnego brata. Śledztwo staje się pretekstem do odkrywania rodzinnych tajemnic i zmierzenia się z demonami przeszłości. Świetnie wykreowani bohaterowie powieści. Margerita to autentyczna i nieidealna postać Zadziorna, wrażliwa i balansująca między przeszłością a teraźnością. Jej relacja z bratem Krzysztofem oraz rodzący się wątek miłosny z Pawciem dodają historii głębi. Postacie drugoplanowe są dobrze nakreślone i wpływają na rozwój akcji, np. koledzy z policji czy mieszkańcy miasteczka, którzy skrywają tajemnice.

Marek Stelar tworzy mroczny, skandynawski klimat, gdzie zimowe Świnoujście staje się tłem dla ludzkich dramatów. Narracja jest introspektywna, a autor zręcznie łączy wątki kryminalne z psychologicznymi. Dialogi są naturalne, a wątek miłosny wprowadza lekkość bez przesłodzenia. Empatyczne podejście do trudnych tematów (np. niepełnosprawność, transpłciowość) to dodatkowy atut.

Mocne strony książki to połączenie gatunków takich jak kryminał + thriller psychologiczny + obyczajówka = idealny mix. Realizm społeczny. Autor porusza ważne kwestie, takie jak trauma, tolerancja i rodzina, bez nadęcia. Zwroty akcji. Fabuła zaskakuje, a zagadka kryminalna pozostaje nierozwiązana do samego końca ? Postępowanie z przeszłością. Wątki retrospektywne są płynnie wplecione w teraźniejszość.

Słabsze strony

Trochę brakowało mi dynamicznej akcji typowej dla kryminałów. Wątek śledztwa bywa momentami niejasny, a skupienie na życiu osobistym bohaterki przytłaczało fabułę kryminalną. Jednak dla miłośników psychologicznych głębi jest to raczej zaleta niż wada

Dla kogo jest ta książka?

· Dla miłośników kryminałów z nutką thrilleru psychologicznego.

· Dla czytelników szukających silnych bohaterów z bagażem doświadczeń.

· Dla osób, które cenią klimatyczne settingi i społeczne tło.

Moja ocena: 9/10

"Przeprawa" to wciągająca i emocjonalna podróż, która trzymała mnie w napięciu do ostatniej strony. Marek Stelar po raz kolejny udowadnił, że polski kryminał może konkurować z najlepszymi światowymi tytułami. Czekam na kolejne tomy z serii!

Książkę możecie kupić w księgarniach internetowych . Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Czy da się naprawdę uciec od miejsc, w których dorastaliśmy – czy one i tak prędzej czy później nas dogonią?

„Przeprawa” Marka Stelara miała premierę 10.09.2025, więc to wciąż świeżutka nowość na półkach ! Autor zabiera nas do lodowatego, wietrznego Świnoujścia, gdzie aspirantka Gośka „Margerita” Podrzycka po prawie dwóch dekadach wraca do rodzinnego miasta, by objąć dowództwo nad posterunkiem policji. Powrót wcale nie jest łatwy – morze wyrzuca na brzeg nagą kobietę, a wraz z nią na powierzchnię wypływają wspomnienia, które Gośka próbowała w sobie uciszyć.

Uwielbiam, jak Stelar buduje klimat – zimne fale, pustka nadmorskich ulic, wiatr hulający między blokami… aż czułam sól na skórze. Samo śledztwo toczy się swoim rytmem, a napięcie rośnie, gdy przeszłość zaczyna coraz mocniej wdzierać się w teraźniejszość. Autor świetnie pokazuje, jak cienka bywa granica między tym, co już za nami, a tym, co wciąż w nas tkwi.

Nie jest to thriller z fajerwerkami akcji, ale raczej gęsty, klimatyczny kryminał, który smakuje najlepiej w ciszy i skupieniu. Stelar kolejny raz udowadnia, że potrafi połączyć tajemnicę z psychologiczną głębią bohaterów.

Czy „Przeprawa” Marka Stelara to znakomity początek nowej serii? Ptaszki ćwierkają, że tak! I pięknie, bo tak autentyczna, charakterna i nieidealna bohaterka, jaką jest aspirant Małgorzata Podrzycka zwana przez kolegów Margeritą zasługuje na dalsze literackie życie. Swoim podejściem, wartościami, którymi się kieruje, tolerancją i wrażliwością zaskarbiła sobie moją absolutną sympatię. A jej niewyparzony język? Czysta perełka!

Ale to nie tylko zadziorna, niosąca bagaż przeszłości bohaterka sprawiła, że zakochałam się w tej powieści, a stworzony przez Autora klimat niczym z najlepszych skandynawskich kryminałów. Mroźne Świnoujście jest nie tylko świadkiem zbrodni, która stanowi jedynie część większej układanki, ale również drogi do odkrycia prawdy o traumatycznej przeszłości, której koszt może być wyższy, niż ktokolwiek przypuszcza.

Narracja jest w „Przeprawie” bardziej introspektywna niż we wcześniejszych powieściach Autora, a akcja kryminalna splata się z psychologiczną podróżą bohaterki. Margerita balansuje pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, między tym, co pamięta, a tym, co odkrywa.

"czuła się jak w rozkroku pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, między latem a zimą, między tym, co widzi, a tym, co pamięta."

Autor dawkuje nam napięcie oszczędnie, wręcz powolnie, ale dynamiki dostarcza relacja z Pawciem, która rozpoczęta niezbyt fortunnie z czasem zaczyna nabierać rumieńców. Już choćby ze względu na dialogi tych dwojga, wnoszące lekkość i iskrę w mroczny klimat rodzinnych tajemnic, czytałam tę historię z ogromną przyjemnością.

Opowieści nie brak realizmu, nie tyle przez prowadzone śledztwo, co wprowadzone wątki społeczne, które czynią ją nie tylko dobrą rozrywką, ale i pretekstem do przemyśleń, na tematy dla wielu obce, wręcz nadal uważane za tabu. Zarówno jednak kwestie związane z niepełnosprawnością, psychoterapią, czy transpłciowością nie są jedynie współczesnym akcentem, ale integralnym elementem historii o odkrywaniu prawdy i konfrontowaniu się z własnym życiem. I niski ukłon w stronę Autora za empatię i normalność w podejściu do trudnych tematów, dzięki czemu nie szokują, nie przerażają, a poruszają.

Czy „Przeprawa” jest lekturą obowiązkową tej jesieni? Zdecydowanie! Czy kupił mnie Stelar w głębszym, bardziej psychologicznym wydaniu? Absolutnie! Niech więc nie zmyli Was chłód zimowego Świnoujścia, bo w tej historii emocje rozpalają każdą stronę.

Świnoujście skute lodem. Arktyczny klimat potęguje dramatyczne wydarzenia, które nawiedzają miejscowość.

Nad brzegiem morza zostaje znalezione ciało młodej kobiety, a przy nim wiadomość skierowana do Małgorzaty Podrzyckiej młodej policjantki, która dopiero co przejęła dowodzenie w lokalnym posterunku. Wszystko wskazuje na to, że sprawa dotyczy bezpośrednio właśnie jej osoby – a wiadomość brzmi „będziesz następna”.

„Margerita” bo taką ksywkę nosi Małgorzata, nie miała w życiu łatwo. W dzieciństwie przeżyła rodzinną tragedię, której konsekwencje odczuwa do teraz. Opiekuje się chorym bratem, który wymaga bardzo szczególnej opieki. Mimo to, bierze na siebie dużo i o dziwo – ogarnia.

W miarę postępów śledztwa na jaw wychodzą nowe okoliczności, które wskazują, że wydarzenia w których brała udział w dzieciństwie nie były przypadkowe.

Małgorzata już wie, że tylko ona będzie w stanie rozwiązać sprawę i dowiedzieć się kto stoi za zbrodnią. Zanim to nastąpi musi poukładać sobie wiele rzeczy w głowie i dowiedzieć się na kim tak naprawdę może polegać. Od tego będzie zależeć wynik końcowy.

„Przeprawa” to opowieść o tym jak trudno jest poradzić sobie z traumą, którą przeżyło się w dzieciństwie. Sytuacja w jakiej znalazła się główna bohaterka niejedną osobę zmiotłaby z planszy. Ale nie Małgorzatę. Mimo, że ona nie miała prawa się pozbierać, na przekór innym cały czas idzie pod prąd, do tego wykonując bardzo wymagający zawód jakim jest służba w Policji.

Marek Stelar w swojej powieści zaprezentował ciekawą zagadkę kryminalną opartą o wydarzenia z przeszłości. Czytając sukcesywnie odkrywa się kolejne fakty, które powoli rzucają światło na wydarzenia w Świnoujściu.

Rozwiązanie nie następuje szybko, a zakończenie, gwarantuję Wam, zaskoczy każdego.

Gorąco polecam

„Przeprawa” to kolejna książka Marka Stelara, która tym razem zabrała mnie nad nasze morze.

To tutaj morze wyrzuca na brzeg ciało nagiej kobiety. To tutaj po 20 latach wraca . Aspirant Gośka „Margerita” Podrzycka i obejmuje stanowisko szefa posterunku. Jej powrót jak widać nie jest łatwy tym bardziej, że musi powrócić do bolesnych wspomnień z dzieciństwa. Jest jednak ktoś, komu zależy, by nie przypomniała sobie za dużo.

Co takiego wydarzyło się przed laty? Czy to co odkryje Podrzycka wpłynie nie tylko na teraźniejszość, ale przyszłość? Przekonacie się sami.

Książka wciąga od pierwszych stron dzięki dynamicznej akcji oraz bohaterom, którzy potrafią dostarczyć niemałych emocji. Jest to również bardzo klimatyczny kryminał. Mamy tutaj wyjątkowo mroźną zimę w Świnoujściu. Jest to miejsce styku morza i lądu, oraz miejsce łączące Polską z Niemicami. Cofając się do przeszłości pani aspirant czułam, ze to nie tylko dobrze napisany kryminał, ale również psychologiczny dramat. Uwielbiam takie połączenie.

Jeśli lubicie ciekawe i dobrze napisane kryminały to bardzo polecam „Przeprawę”.