Rodzinne fatum

Powieść rozpoczyna się od przedstawienia losów pewnego młodego małżeństwa, które zostało wywiezione do Niemiec na roboty oraz tam rozdzielone. Anna orientuje się, że jest w ciąży i rodzi ślicznego chłopczyka o jasnych włosach oraz oczach. Kiedy maleństwo zaczyna chorować, zmuszona jest go oddać do szpitala, skąd otrzymuje informację że dziecko zmarło.

Dwadzieścia lat lat później, wskutek nieszczęśliwego wypadku Emil poznaje Ewę. Między młodymi rodzi się uczucie i kiedy wszystko zbliża się do szczęśliwego zakończenia, wizyta u przyszłej teściowej Emila zmienia wszystko...

Z piórem autorki spotkałam się już jakiś czas temu, więc z przyjemnością sięgnęłam po kolejną jej powieść. Książkę świetnie się czyta i co rzadko się ostatnio zdarza, napisana jest dość dużą czcionką, przy której moje oczy się nie męczą. Drobna uwaga co do formy, to brak rozdziałów, które mogłyby uporządkować przeskoki czasowe, gdyż momentami czułam się trochę zdezorientowana. Wracając do fabuły, to jest trochę zaskakująca i zastanawiałam się czy mogłaby zdarzyć się naprawdę, choć los bywa przewrotny i pewnie byłaby taka możliwość. Autorka porusza kwestie, które były na porządku dziennym w czasie wojny, między innymi odbieranie matkom dzieci, które wpisywały się w kanon aryjskiej rasy i oddawanie niemieckim rodzinom do adopcji. Wiele rozłączonych w ten sposób rodzin nigdy nie odnalazło się po wojnie a dzieci zatraciły swoją tożsamość na rzecz nowej nadanej przez Rzeszę, chyba że los im wyjątkowo sprzyjał.