Rumowiska

„Rumowiska” to historia wielowątkowa, wieloaspektowa i wielowymiarowa. To powieść nakreślona tak wspaniałą polszczyzną, że ciężko jest wyrazić mi słowami. To niesamowita rozprawa o życiu, o przemijaniu, o tym jak bardzo jesteśmy zakorzenieni w przeszłości naszych przodków. W końcu to powieść o naszych marzeniach, lękach i tym, co skrywamy głęboko w sercu…

Bez względu na to jak bardzo będę się siliła, żeby napisać cokolwiek na temat fabuły tej książki, za nic nie jestem w stanie opisać tego, czego możecie doświadczyć zanurzając się w jej treści… Zachwycona jestem ilością metafor, porównań czy tego w jaki sposób autor ukazał wszystko to, co otacza człowieka. Jak bardzo uwikłani jesteśmy w bieg zdarzeń, jak nasza codzienność nieustannie i z mozołem porusza się na przód, ku przyszłości i jednocześnie ciągnie za sobą walizkę pełną życiowych wspomnień.

„Rumowiska” to książka wyjątkowa. Przepełniona nostalgią i żalem za tym co utracone, a równocześnie oczekująca tego, co będzie. Poszukująca kolejnych prawd, zakładająca kolejne dogmaty i ciągle próbująca poddać czytelnika refleksji. Zgłębiająca istotę egzystencji i próbująca wyłuskać z niej prawdę. To historia niespiesznie odkrywająca pewnik w skomplikowanym świecie wielowymiarowości i banalności.

Wit Szostak bez wątpienia zwraca uwagę na to, że przeszłość ciągle jest obecna w naszym życiu, bez względu na to, jak dalece nierealne i nieoczywiste są nasze marzenia. To, co nas ukształtowało zawsze będzie w nas. I jeśli pewnych traum, czy wspomnień nie przepracujemy w głębi siebie, nie uwolnimy się od wątpliwości czy od życiowego lęku.

Zdaje sobie sprawę z tego, że „Rumowiska” to nie jest książka dla każdego. Nie każdy czerpie radość z obcowania z literaturą piękną. I choć powieść ta wymaga skupienia i poświęcenia jej swojej uwagi, zachęcam do poznania, do zatracenia się w tej literackiej uczcie!