Zagroda zębów

Znacie mit o Odysie, najprzebieglejszym królu Itaki, który brał udział w wojnie trojańskiej? Na pewno znacie, w końcu wszyscy chodziliśmy do szkoły. Co by było, gdyby nie wrócił na Itakę, bo postanowił zamieszkać gdzieś indziej lub pomóc odbudować Troję? Wit Szostak prezentuje nam kilkadziesiąt alternatywnych wersji tej historii.

Muszę zaznaczyć, że książka nie wszystkim się spodoba. Osobiście zaobserwowałam większe nią zainteresowanie wśród mężczyzn. Przyznam, że nie są to moje klimaty, nigdy nie lubiłam mitologii. Spodobał mi się natomiast dobór słownictwa autora i jego styl. Z jego twórczością spotkałam się już wcześniej, dlatego wiedziałam, że zainteresuje mnie, nawet jeśli książka będzie dotyczyła nielubianej przeze mnie tematyki. Uważam, że jest on godnym polecenia rodzimym pisarzem. Jego dzieła są nietypowe, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że są dziwne. W morzu literatury ciężko o oryginalność, dlatego cieszę się, że Szostakowi udaje się być niekonwencjonalnym.

Książka jest niewielka, zawiera nieco ponad sto stron, które emanują emocjami. Krótkie opowieści pozwalają wybrać czytelnikowi swą ulubioną wersję wydarzeń. Warto przed zaczęciem lektury zapoznać się lub też odświeżyć sobie wiedzę na temat Odyseusza. Z oryginałem zgadzają się jedynie okoliczności i bohaterowie.

Ciężko zinterpretować tę pozycję i obrać w słowa wrażenia po jej lekturze. Opowieści są spójne, autor bawi się formą, która całkowicie pozbawiona jest zbędnych ozdobników, przydługich opisów i niewnoszących nic do treści informacji. Po przeczytaniu ostatniej strony miałam ochotę chwycić za długopis i wymyśleć swoją wersję. Pomyśleć, że wszystko się zaczęło od historii, którą opowiedział autorowi ojciec. Powinniśmy być mu wdzięczni, ponieważ być może to właśnie dzięki niemu została wydana ta pozycja.

„Zagroda zębów” to pozycja nie wpisująca się w żadne schematy, oddziałuje na wyobraźnię, ale tak jak napisałam na początku nie spodoba się wszystkim, ponieważ styl autora jest specyficzny. Trafi raczej do wąskiego grona odbiorców. Treść jest ciekawa nawet jeśli nie lubi się mitologii. Jeśli lubicie ambitną i oryginalną literaturę, to z pewnością jest to książka dla Was.

Na istniejących już powieściach można budować znakomite kontynuacje lub nowe twory- hybrydy. Tak było w uniwersum Metro, tak jest również w tej książce Wita Szostaka.

Może zacznę, już tradycyjnie od notki o pisarzu, którego książkę właśnie przeczytałem. Parę dni minęło, ale zebranie myśli, rozplątanie co bardziej poplątanych wątków, trochę mi zajęło. A więc autor... Wit Szostak, to autor, którego prozę poznałem całkiem niedawno, jako że, przeczytałem jego "Wróżenie z wnętrzności". Książka wywarła na mnie wrażenie, dlatego też sięgnąłem po kolejną pozycję w jego dorobku.

"Zagroda zębów", bo taki tytuł nosi ta publikacja to książka dziwna. Najkrócej rzecz ujmując. Nie wielkich rozmiarów, skupia się na przedstawianiu alternatywnych dziejów, najsłynniejszego tułacza czasów starożytnych, czyli Odyseusza. A więc Odys nie wraca na Itakę, bowiem postanawia założyć nowy dom zupełnie gdzie indziej. Albo wraca i zostaje zabity przez Penelopę. Lub kiedy już staje na progu domu, nie zostaje rozpoznany i umiera w samotności.

Wszystkie te apokryficzne wersje mitu o Odyseuszu przede wszystkim mają za zadanie przedstawienie ludzkiej natury i zmian jakie zachodzą w nas przy każdej okazji. Czasem miałem kłopot z przebrnięciem przez pojedyncze teksty. Wiązało się to z próbą autora przedstawienia wydarzeń szalenie kwiecistym językiem, anarchicznym wręcz. Być może to tylko ja miałem takie kłopoty.

Podsumowując, książka warta zwrócenia na nią uwagi. Jednak nie da jej się zinterpretować jednym zdaniem, aby brzmiało to z sensem. Zachęcam do lektury, wyrobić swoje własne zdanie jest niezwykle łatwo.

Po tej książce można stać się miłośnikiem prozy autora. Uważam, że za to dzieło należy mu się jakaś nagroda, bo jest to coś zupełnie unikatowego na skalę rynku księgarskiego w kraju.

Warto! Czyta się niczym pieśni: o wielkich wojownikach, dzielnych czynach, o egzystencji i srogim losie, w tym i sensie życia, ale również o świecie, który nigdy nie istniał lub dawno przeminął.

W dzieciństwie Wit Szostak słuchał wspaniałych opowieści o przygodach Odyseusza, które opowiadał mu ojciec. Obrazy związane z Odysem, Penelopą, Telemachem, cyklopem Polifemem, Scyllią, Charybdą, Hadesem, Lajstrygonami, czarodziejką Kirke, Kalipso wryły się w jego pamięć i zaczął nawiązywać do tych postaci w swojej twórczości.

W najnowszej książce ,,Zagroda zębów" puszcza wodze fantazji i dopisuje różne zakończenia mitu o Odysie.Telemach wyrusza na poszukiwanie Odysa, ale nie znajduje go. Odys przybywa w przebraniu do Itaki i bacznie obserwuje Telemacha po czym przekazuje mu wieści, że Odys żyje, ale potrzebuje pomocy. Wzburzony tą informacją Telemach przegania przybysza, gdyż miał on czelność znieważyć pamięć jego zmarłego ojca- ,,Zmarłych trzeba opłakać, nadzieja jątrzy rany." Telemach rządzi z tronu Itaki, której nigdy nie opuszczał. Czasami tylko wspomina twarz gościa i słyszy jego słowa przypominające mu o ojcu, którego nie znał. Telemach wyrusza na poszukiwanie ojca. Przemierza morza, drogi i szlaki. Rozpytuje kupców, królów, rybaków, ale nikt nie wie co stało się z Odysem. Telemach jest bezradny, doświadcza okrutnych przygód i po wielu latach na tratwie wraca na Itakę. Syn opłakuje ojca i układa o nim pieśń, w której śpiewa o tułaczce ojca, o cyklopach, Hadesie, Scylli i Charybdis. Penelopa dumna jest z przygód męża, które dadzą mu nieśmiertelność, choć ciało przepadło w morzu. Telemach wraz z dziadkiem Laertesem wyrusza na poszukiwanie Odysa. W trakcie żeglugi słucha opowieści o młodości dziadka, wyprawie Argonautów, starych mitach-,,Jeden w drugim znalazł Odysa." Odys powrócił na Itakę, ale został zabity przez Penelopę. Odys nie powrócił, bo założył rodzinę w innym miejscu. Odys pozostał z Trojanami, którym pomagał odbudować domy, uprzątać ulice, wynosić trupy, a po kilku latach poznał nową kobietę i zapomniał o Penelopie i Telemachu. Odys...

Autor za pośrednictwem mitu próbuje opowiedzieć o współczesnym życiu i jego problemach: bezdomności, samotności, braku rodziny i przynależności do wspólnoty, braku przyjaciół, o byciu gościem we własnym domu, o kłamstwie i zakładaniu masek, tułaczce i nieubłaganym losie, którego nie może zmienić nawet spryt i umiejętność wpływania na innych. Mikrohistorie raz zajmują jedną stronę, a innym razem tylko kilka zdań, ale są bardzo wyraziste i zmuszają do refleksji, a także samodzielnego tworzenia kolejnych wersji zakończenia mitu o Odysie, pod warunkiem, że zna się wersję podstawową.

,,Zagroda zębów" to książka oryginalna, ambitna, niewpisująca się w żadne schematy, ćwicząca wyobraźnię, ale nie dla każdego, bo styl autora jest specyficzny i trudny. Czy sięgnę po kolejne książki Wita Szostaka? Na pewno:)