Siostry Blue

. „Żałoba to cena, jaką płacimy za miłość.”

„Siostry to różne kwiaty z tego samego ogrodu.”

„Jesteśmy plonem jedni drugich; jesteśmy wzajemnym obowiązkiem; miarą i więzią między nami.”.

„Z cierpienia wyłoniły się najsilniejsze dusze; największe charaktery są opatrzone bliznami.”

Trzy siostry - Avery- uznana prawniczka w przeszłości zmagała się z uzależnieniem od alkoholu i leków obecnie robi wszystko, by jej codzienność wyglądała perfekcyjnie.

Bywa chłodna, wręcz oschła i może wydawać się zdystansowana. Dobrze maskuje emocje.

Bonnie - średnia z sióstr, najbardziej fizyczna i agresywna. Dziewczyna po porażce w ringu podjęła pracę ochroniarki. Agresja stanowi jej drugie imię i sposób na poradzenie sobie ze śmiercią Nicky , czwartej z panien Blue.

Avery - najmłodsza z dziewcząt z powodzeniem robiąca w Paryżu karierę modelki - wydaje się być słońcem wśród rodzeństwa, błyskotliwością i pięknym uśmiechem podbijała serca.

Problem polega na tym ,że za piękną fasadą ukrywa się pustka i samotność, poczucie wyobcowania, a także presja świata wielkich projektantów i potrzeba bycia idealną, teraz spotykają się w rok po śmierci Nicky , by omówić sprzedaż rodzinnego mieszkania z którym wiąże się wiele ważnych, choć często bolesnych wspomnień.

Mimo wszystko, mimo wzajemnych animozji i żalu kobiety zyskują możliwość wyjaśnienia konfliktów i pojednania.

Mimo, że Nicky pojawia się w książce w retrospekcjach odgrywa kluczową rolę w całej tej historii. To ona była spoiwem łączących członków rodziny.

Warto podkreślić, że poznajemy również przeszłość zmarłej.

Była ona nauczycielką i zmagała się z depresją.

Coco Mellors skupiła się na portretach psychologicznych poszczególnych osób, pokazała również jaki wpływ ma środowisko w jakim się wychowaliśmy na nasze decyzje i wybory.

Język "Sióstr ' jest naprawdę ładny, choć lekki.

„Siostry Blue” to głęboko poruszająca powieść o siostrzeństwie, żałobie i poszukiwaniu siebie. Coco Mellors z wrażliwością i empatią przedstawia skomplikowane relacje rodzinne, oferując czytelnikowi zarówno momenty refleksji, jak i nadziei. Choć książka nie jest pozbawiona pewnych mankamentów, jej emocjonalna głębia i autentyczność sprawiają, że jest to lektura warta uwagi dla miłośników literatury obyczajowej.

Mnie całość bardzo się podobała i serdecznie polecam tę historię

"Siostry Blue" to książka, która zostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Zaczęłam czytać z ciekawości, a skończyłam z mokrymi policzkami. To historia o żałobie, o rodzinie, o tym, co zostaje niewypowiedziane między bliskimi. Bardzo mocno poruszył mnie wątek endometriozy – pokazany w sposób autentyczny, bolesny, bez lukru. I może właśnie dlatego tak prawdziwy.

Każda z sióstr ma inny głos, inne życie, inne demony – a jednak razem tworzą całość, która się kruszy i odbudowuje na naszych oczach. Tematy uzależnień, trudnego dzieciństwa, braku zrozumienia – są tu obecne i nieprzesadzone. Wiele razy czytając, miałam wrażenie, że te bohaterki to moje znajome, siostry, przyjaciółki.

Nie mogę przestać myśleć o tej książce. Będę ją polecać, bo to historia, która daje do myślenia i zostawia ślad.