Słoń Birara

W czasach II RP mieliśmy pisarza, ktory był zaliczany do pierwszej piątki pisarzy na świecie. Po wojnie wytarty świadomie z kart polskiej literatury.

"Sloń Birara" to jego nietypowa pozycja, bo opowiadają o przyjaźni człowieka ze zwierzęciem i raczej przeznaczona jest dla młodszego czytelnika. Ossendowski uczy dzieci, że zwierze to nie zabawka.

Przepięknie oddana jest tęskona zwierzęcia za człowiekiem. Dużo jest o wierności i lojalności, o nagradzaniu za dobre uczynki i karaniu za złe. Niby oczywiste, ale w świecie odwróconych wartości, w którym przyszło nam żyć warto przypomnieć, że Zła się nie chroni, a Dobra nie karze.

No i ten nie istniejący już świat bez większości zdobyczy cywilizacyjnych wcale nie był gorszy.

Jeśli ktoś się wychował na przygodach Tomka Wilmowskiego to odnajdzie się w świecie wykreowanym przez Ossendowskiego bez problemu.

Nawet nie sądziłam, że tak bardzo się wzruszę przy tej książce. Wydana już jakiś czas temu, teraz doczekała się wznowienia. I bardzo dobrze, bo przyjaźń, która połączyła człowieka że zwierzęciem była naprawdę imponująca.

Młody, bo zaledwie dziesięcioletni Amra z uwagi na śmierć dziadka musiał zostać poganiaczem słoni. Postanowił, że będzie pracował na słoniu dziadka, gdyż czuł się do niego przywiązany. Nikt nie wierzył w jego możliwości, a sam pracodawca dokładał mu obowiązków, by pokazać, że jest zbyt młody, by pracować. Jakie było jego zdziwienie, kiedy Amra nie tylko nadążał za współpracownikami, ale i później pracował dużo wydajniej od nich. Pewnego dnia otrzymał nagłe wezwanie do domu. Rodzice jego postanowili sprzedać Birarę, gdyż pragnęli pobudować dom i kupić krowę. Amra postanowił więc więcej pracować i odkupić od nich słonia. W ten sposób stał się jego właścicielem.

Wiele jeszcze przygód czeka naszych bohaterów, lecz ja chciałabym to przeskoczyć i dojść do momentu, kiedy Amra wraz z przyjacielem będą musieli opuścić Birarę. Słoń przeczuwał, że czeka go coś złego, gdyż tego dnia zbyt mocno okazywali mu czułości. Następnego poranka już się nie pokazali.

Nawet nie jestem w stanie opisać jego tęsknoty za nimi. Przestał jeść, stał się agresywny i uciekł. Szukał ich wszędzie, gdzie tylko pamiętał, że byli. Dął trąbą nawołując żałobną piosenkę przepełnioną tęsknotą i bólem. Odwiedził nawet rodzinny dom swego przyjaciela, lecz kiedy i tam go nie było, rozpaczał jak małe dziecko. Uciekł po raz kolejny i zaszył się w suchych liściach. Tak bardzo tęsknił. Nic nie jadł. Poddał się, gdyż pamięć o przyjacielu nie pozwalała mu funkcjonować...

Nie zdradzę wam co się stało później, ale żal ściskał mi serce niejednokrotnie. To była prawdziwa przyjacielska miłość. Poprzez tą książkę autor pokazuje nam, że ofiarowując serce zwierzęciu, dostajemy od niego to samo. Oddanie i miejsce pełne dobroci. Dowiecie się też co się działo z Birarą, kiedy ktoś go krzywdził. Co czuł i jak reagował na agresję.

Przepiękna i wzruszająca:-)))