Spotkajmy się w Rzymie

Cóż to była za historia!

Fenomenalna wręcz - to jeszcze mało powiedziane.... Mamy tutaj dwie szalenie ciekawe postacie - dwie kobiety, których losy są szalenie intrygujące. A to wszystko rozgrywa się na tle niesamowitego miasta - Wiecznego Miasta jakim jest Rzym...

Wraz z każdą przełożoną kartką będziecie przemierzać kolejne, klimatyczne uliczki tego jakże unikatowego miasta.

To powieść, do której znakomicie pasuje określenie - "porywająca". Taka właśnie jest ta książka. Myślę że to właśnie w dużej mierze zasługa głównych bohaterek, które są charyzmatyczne, silne i piekielnie inteligentne, pełne fascynujących tajemnic...

Rok 1974. Bogata i urodziła Elena W wieku 26 lat jest już po raz czwarty zamężna, gdy spotyka miłość swojego życia. Ale to jedyny mężczyzna, którego nigdy nie będzie mogła mieć...

Rok 2017. Cesca wiedzie cudowne życie w Rzymie, oprowadzając turystów po Wiecznym Mieście. Odnajduje skradzioną torebkę i zwraca ją właścicielce - wpływowej sąsiadce, wicehrabinie Elenie - która wciąga dziewczynę w swój skomplikowany świat. Kiedy jednak w tunelu biegnącym pod miastem zostaje znaleziony pierścień należący do Eleny, Cesca zaczyna podejrzewać, że kobieta ukrywa prawdę o sobie...

To wyjątkowa powieść, wyśmienicie napisane, dopracowana w najdrobniejszym szczególe...

Przepiękna! Przeurocza! Niesamowicie klimatyczna!

Nie pozostaje mi nic innego jak zachęcić Was do zatracenia się w tej wyśmienitej lekturze!

Obrazująca siłę gwałtownego, nieokiełznanego i zdolnego do największych poświęceń zakochanego serca. Otulająca słonecznym, barwnym i iście romantycznym klimatem włoskiej scenerii. Interpretująca odmalowane kolorami tajemnic, pozorów i kłamstw kobiece portrety.

„Spotkajmy się w Rzymie” to powieść ulokowana w fascynujących realiach la dolce vita – i choć zaaranżowaną przestrzeń nasączono wspomnianą słodyczą, przypominającą wręcz beztroski spacer po rzymskich zakątkach, tak fabuła intencjonalnie ocieka wymowną goryczą bezwzględnego losu. Tu iluzja szczęścia wybrzmiewa głośną ponurą melodią, mariaż luksusu i prestiżu to tylko marna powłoka, a dojmujące tajemnice dotkliwie rozdzierają serce. Nieoczywistość spowija historie dwóch obcych sobie dotąd kobiet, których ścieżki nieoczekiwanie się splączą, by autentyczna opowieść w końcu mogła okryć się promieniami światła dziennego. To rozpięta na dwóch liniach czasowych treść, która kompiluje intrygującą teraźniejszość z dramatyczną przeszłością. Obie wzajemnie się wykluczają, tym samym prowokując odbiorcę do snucia własnych wizji niepokojącego i obnażającego prawdy finalnego ujęcia.

Miłość panoszy się po stronach tej powieści wyjątkowo zuchwale! Przybiera nietuzinkowe kształty, mieni się nietypowymi emocjami. I stanowi zarazem wyraźny fundament fabuły – niewątpliwie inicjuje jej początek i wieńczy koniec. Znaleziona w śmietniku przez młodą dziewczynę torebka staje się nośnikiem sekretu, który niechybnie zmieni egzystencjalną rzeczywistość wielu osób, jednocześnie wznieca impuls do znegliżowania uwierających traum, oswojenia się z doznanymi tragediami oraz kojącego wybaczenia. I wreszcie do skonfrontowania się zanurzoną w nieszczęściu przeszłością, która upomina się o jawne wyartykułowanie. Bogactwo i piękno kontrastuje na tle tłumionych na dnie duszy brudnych emocji, których źródła ewidentnie należy doszukiwać się w dojmującej samotności. Złożoność tej kompozycji niesamowicie frapuje – życie elit nie jest tu takie, na jakie złudnie wygląda. I ta historia dobitnie to akcentuje, zdzierając bajkową powłokę z naznaczonej smutkiem prozy dnia.

Spisanie biografii wzbudzającej społeczne oburzenie wicehrabiny miało być tylko okazją do szybkiego zarobku, a przybrało postać nurzania się w odmętach skrupulatnie kreowanego fałszu. I jednocześnie osobistego zmierzenia się z własnymi demonami – przenikającymi bolesną winą, determinującymi nagłą ucieczkę w czeluść kuszącego Wiecznego Miasta. Pod onieśmielającym przepychem rzymskiego pałacu kryje się bowiem wstydliwy, ale i poruszający mrok, a dosłowne i metaforyczne zawalenie się z pietyzmem zbudowanej fasady doskonałości odkryje rozgrywany pod powierzchnią teatr mistyfikacji. Przez kilkadziesiąt lat odgrywany z maskami uśmiechu na udręczonej nieszczerością twarzy. Z wyczuwalną finezją, Karen Swan w fabularne płótno fikcji wplata nici rzeczywistych wielkich nazwisk, które odcisnęły swój jaskrawy ślad w świecie splendoru i skandali, tym samym nadaje tej historii kolorytu i posmaku prawdziwości. To powieść, która sugestywnie wikła czytelnika w sieć romansów, które odzwierciedlają niemy krzyk zagubionej kobiety o odrobinę bliskości i wsparcia, wzrusza przekonującym portretem gorących uczuć, wielokrotnie zaskakuje nieprzewidywalną narracją, która łącząc się w spójną całość, wzbudza intensywne refleksje. Ta książka uświadamia, że la dolce vita nie zawsze oznacza niczym niezmącone szczęście.