Sto dni w lipcu

Dekadę po swoim debiucie Emelie Schepp zdecydowała się w końcu na chwilę przerwy od serii z prokuratorką Janą Berzelius i stworzyła coś nowego, coś świeżego - powieść kryminalną z domieszką dramatu rodzinnego pt. “Sto dni w lipcu”! Jak tytuł wskazuje, akcja rozgrywa się w upalnym lipcu i doskonale łączy ze sobą kameralny wątek kryminalny z dramatami prywatnymi postaci - historia kręci się wokół sprawy małżeństwa, z którego żona zaginęła rok temu, a teraz mąż został postrzelony oraz śledczej Mai, która pierwsze śledztwo w nowym miejscu musi łączyć z samotnym macierzyństwem, które teraz jest trudniejsze niż kiedykolwiek wcześniej - jej 13-letni syn czeka w szpitalu na przeszczep serca… Autorka mocno gra tym wątkiem na emocjach, ale robi to w szczytnym celu - uświadamia nam jak ważne jest, by rozważyć kwestie oddania organów po swojej śmierci. Równocześnie przypomina o tym, jak wielką niewiadomą jest życie i jak nigdy nie wiadomo, co czeka na nas tuż za rogiem… To jednak tylko część tej historii, druga to zagadka kryminalna, która prowadzona jest tempem umiarkowanym i choć momentami wydaje się, że idzie w oczywistym kierunku, to jednak jest to po prostu dobra zmyłka - dałam się rozwiązaniu zagadki zaskoczyć! Po drodze czeka czytelnika kilka pomniejszych, ale również ciekawie wprowadzonych twistów. Całość wypada naprawdę dobrze - to kryminał, przy którym warto mieć paczkę chusteczek pod ręką!

„Sto dni w lipcu” to niepokojący kryminał o tym, że najtrudniejsze bitwy stacza się nie podczas rozwiązywania zagadek, ale w życiu prywatnym.

Amanda zostaje zaatakowana we własnym domu. Nie wiadomo co się z nią stało. Zdesperowany maż zrobi wszystko by ją odnaleźć. Rok później jednak on pada ofiarą. Do Motalii przeprowadza się policjantka Maia, które przydzielono sprawę Amandy i jej męża. Oprócz ściągania m0rdercy, kobieta ściga się również z czasem. Jej syn ma chore serce i czeka na nowe. Ale czy doczeka?

Akcja książki jest dość dynamiczna. W poszczególne etapy śledztwa zgrabnie zostały wplecione wątki opisujące życie prywatne bohaterów. Zwłaszcza Mai, samotnej matki. Emocje, które tutaj towarzyszą są bardzo skrajne. Jest niepokój i czuć duszny klimat, ale z drugiej strony są emocje matki, która rozdarta jest pomiędzy pracą a chorym dzieckiem.

Akcja książki dzieje się w małym miasteczku, w którym każdy zna się i wie o sobie wszystko. Bardzo lubię takie hermetycznie zamknięte społeczności.

Książka posiada krótkie rozdziały, napisana jest lekkim stylem i czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Nie można od nie oderwać się nawet na chwilkę.