Szajba na peronie 5

Żeby przeczytać tą książkę potrzeba wam kilku składników: po pierwsze odrobinę dobrego humoru, albo jego totalny brak, bo to książka zajmie się jego naprawieniem. Po drugie najlepiej jest się położyć na wygodnym fotelu, gdzie obok będzie słodki serniczek z kawusią. To wszystko po to, bo gdybyście zgłodnieli podczas lektury, bo was wciągnie, to nawet przejście kliku kroków będzie wymagało od was sporego wysiłku. Po trzecie, najlepiej żeby nikt wam podczas czytania nie przeszkadzał, więc dzieci zaopatrzcie w tatusia, ewentualnie babcię lub dziadka. Nie ma nic bardziej pobudzającego i rozpraszającego niż ważna dziecięca sprawa, kiedy akurat życie postaci przechodzi największe w świecie dramy, a my chcemy się dowiedzieć jak to się zakończy:-)

Powiem wam, że to nie tylko opowieść o zwariowanej kobiecie, której związek przechodzi kryzys. Wiele osób patrzy na swoje ciało dosyć krytycznie i wstydzi się tego, czy tamtego. Tutaj autorka sprawiła, że nawet perspektywa obwisłych piersi, czy też leżących pośladków będzie w którymś czasie życia dla nas dostępna. Nie da się walczyć z czasem, a tylko nieliczni mogą dostąpić starości. Każdy zapomina, że starość to przywilej wybranych, a nie nieudolne życie na zawiasach czy z laską pod pachą. Książka sprawiła nawet, że doznałam przebudzenia. Poczułam, że skoro mam tylko chwilę obecną, to może w końcu zaczęłabym robić rzeczy, które zawsze odkładam na później...

Wracając do lektury, Zosi przyjdzie się zmierzyć z całkiem nowym życiem. Mamy tu przeniesienie komedii na tory fantazji, gdzie wkroczy do innego świata, który już dawno przeminął. Będzie się próbowała w nim odnaleźć, rozwikłać zagadki, sprostać wyzwaniu i zmierzyć się z własnymi myślami. Dostała swoją szansę bycia ponownie młodą, urodziwą i na dodatek legalnie podrywającą mężczyzn o pokaźnych portfelach. Zabawnych sytuacji będzie tu całe ogrom, ale będą one rozśmieszały odpowiednią grupę docelową. Wszystko zależy od tego, jakie mamy podejście do siebie i życia. Czy potrafimy z siebie zażartować, czy jednak budzi to nasz niesmak, bądź odrazę. Ale sami pomyślcie, co byście zrobili, gdyby nagle ubyło wam połowy lat? Czy to nie było by cudowne? Co byście wtedy zmienili? Czy dążylibyście do spełnienia swoich marzeń? Jeśli tak, to teraz pomyślcie inaczej. A co gdybyście wiedzieli, że za tą drugą połowę lat odejdziecie? Co byście zrobili teraz?

Według mnie to wartościowa pozycja, która za fantazją i dobrym humorem skrywa ważne aspekty naszego życia. To taka książka w której trzeba czytać pomiędzy wierszami. Spróbujecie?

Bardzo lubię komedie kryminalne, ale że to jest gatunek wysoce specyficzny mam tylko kilka wypróbowanych nazwisk, po które sięgam w ciemno. Z poznawaniem innych autorów wychodziło raz lepiej raz gorzej najczęściej niestety z akcentem na „gorzej”. Dlatego też raczej jestem wierna swojej stałej liście, na której znajduje się między innymi Marta Obuch.

Akcja rozgrywa się w Katowicach. Zarówno tych w obecnym kształcie, jak i w okresie powojennym. Przez butelkę wina z 1929 roku wypitą wieczorową porą na peronie numer 5 zakompleksiona wykładowczyni, doktor literatury Zosia wraz ze swoim asystentem i zwariowaną siostrą pracującą w muzeum przenosi się w czasie też do Katowic, ale do roku odpowiadającego datowaniu wina. Przeżyła niemały szok, ponieważ nie tylko na własne oczy zobaczyła swoje ukochane rodzinne miasto, w którym Spodek był pieśnią bardzo dalekiej przyszłości, to jeszcze odmłodniała, pozbyła się znienawidzonych wałeczków i znów poczuła się atrakcyjna. Nawet okazała się budzącą postrach personą – hersztem bandy złodziejaszków. Danka jako entuzjastka Katowic chcąc wykorzystać, że jest w czasach, o których tylko i wyłącznie czytała, stara się nie tylko zwiedzać i zanurzyć w klimacie miasta, ale i rozwikłać niechlubną rodzinną tajemnicę dotyczącą grabienia przez krewnego zasobów z kasy miejskiej i jego spektakularnej ucieczki za ocean.

Jakie przygody przeżyją w swoim rodzinnym mieście?

Czy wrócą do współczesnych czasów?

Czy rozwiążą wszystkie rodzinne sekrety?

W swojej najnowszej książce Marta Obuch wykorzystała znany katowicki problem piątego peronu, który w pewnym momencie był po prostu budowlanym nikomu niesłużącym przybytkiem, bo jedynie pociągi widmo rodem z Harry’ego Pottera mogły się przy nim zatrzymywać. Pomysł zapożyczenia historii peronu okazał się dobrym punktem wyjścia do opowiedzenia niezwykłej i zabawnej historii o przenosinach w czasie, o tym, że trzeba uważać, o czym się marzy, bo czasem życzenia się spełniają, ale niekoniecznie w sposób, który nas zadowoli. Autorka w fabułę wplotła różne ciekawostki na temat Katowic, ich historii, zabytków, mody, obyczajowości, zawirowań historycznych. Sposób, w jaki przedstawiła miasto, był ciekawy, ale tylko do pewnego momentu. Z czasem zaczęło mnie to zwyczajnie nudzić między innymi dlatego, że zrobiła to bardzo skrupulatnie i drobiazgowo. Nużyło mnie to tym bardziej, że i tak nie miałam pojęcia, o co chodzi i żadnego porównania do czasów „kiedyś” i „obecnie”, bo nigdy w Katowicach nie byłam. Chylę jednak czoła przed Autorką, bo sporo pracy musiała włożyć, aby stworzyć i odtworzyć ówczesne realia. Tak więc wielkie brawa za dokładny research.

Szajba na peronie 5. to lekka i przyjemna historia w stylu retro opowiedziana z humorem i – co mi się dodatkowo podobało – bez wulgaryzmów, których pojawiło się ostatnio mnóstwo u co niektórych pisarzy. Tu prym wiedzie dowcip pobudzający wyobraźnię, zabawne i cele porównania oraz iskrzące humorem dialogi. Polubiłam bohaterów i kibicowałam im, żeby ich zamierzenia, plany i marzenia się ziściły.

Samo zakończenie najpierw mnie nieprzyjemnie zaskoczyło, wydawało mi się jakby urwane w połowie, jednak po głębszym namyśle uznałam je za intrygujące i dodatkowo angażujące, bo czytelnik mógł we własnym zakresie wyobrazić sobie, co mogło spotkać bohaterów. Podumać na spokojnie o ich ewentualnych losach już bez udziału Marty Obuch.