Szalona zagroda

Polacy nie gęsi i swoją grozę mają! I to jaką w dodatku!

Każdy na całym świecie słyszał o Edgarze Allanie Poe lub o Lovecrafcie. Jedni mogą pochwalić się Stokerem, inni Mary Shelley a jeszcze inni właśnie Poe'm i Lovecraftem. My z kolei w to zacne grono możemy wnieść Stefana Grabińskiego. I powiem szczerze i całkiem otwarcie, że nasz autor poradzi sobie w nim wyśmienicie. Grabińskiemu pod względem twórczości najbliżej do Poego. Jednak na pewno nie przesadzę ani tym bardziej nie skłamię jeśli powiem, że z tych dwojga świetnych klasyków bez zająknięcia wybieram Grabińskiego. Gdybyśmy potrafili podobnie jak Amerykanie, tworzyć prawdziwe legendy wokół życiorysów, a często i śmierci swoich autorów, to Stefan Grabiński byłby tak samo znany jak Poe. Autor, który swego czasu był bardzo lubiany i chętnie wydawany skończył w samotności, w chorobie i głębokim ubóstwie. Dzisiaj Grabiński przeżywa swój mały renesans, bowiem jego książki i opowiadania wydają dwa bardzo wysoko cenione przeze mnie Wydawnictwa. Dzisiaj zajrzymy do pięknie wydanego egzemplarza "Szalonej zagrody". Uwaga! Owa zagroda już otwiera przed nami swoje drzwi!

"Szalona zagroda" stanowi pięknie wydany zbiór opowiadań mistrza klasycznej grozy oraz jego dwie powieści. Już samo opowiadanie otwierające zbiór, a zarazem opowiadanie tytułowe zapozna czytelnika ze światem jakiego będzie doświadczał na kolejnych kartach książki. Lektura opowiadań i powieści Grabińskiego przypomina oglądanie starych dagerotypów lub późniejszych fotografii wykonanych w sepii. Trafiamy do świata szarego, burego, mocno depresyjnego, w którym groza zagląda do nas z kierunków jakich nigdy byśmy o to nie podejrzewali. W świecie Stefana Grabińskiego groza wyziera do nas z mrocznego kąta pokoju, zza ściany, z wydawałoby się malowniczych ogrodów i parków oraz z szaleństwa powoli ogarniającego wielu bohaterów. Grabiński straszy klimatem i charakterystyczną dla siebie atmosferą. Autor nie potrzebuje epatowania trupami, krwią i gore. Tutaj wystarczy atmosfera i niepowtarzalny klimat. Opowiadanie otwierające cały zbiór zaprowadzi nas w objęcia czystego szaleństwa.

Stefan Grabiński znany jest ze swojego zamiłowania do kolei i to właśnie w mglistych torowiskach, mrocznych peronach i dworcach upatruje kolejnych obliczy grozy. Próbę tego otrzymujemy również w "Szalonej zagrodzie", w części opowiadającej o niesamowitych podróżach. Oprócz czysto kolejowej grozy trafimy do świata chorób i szaleństwa.

Autor jest mistrzem grozy gotyckiej. Dowód temu dadzą opowiadania zawarte w części opowieści cmentarnych oraz dotyczących grozy w sypialni. Trafimy tutaj do świata gotyckiej grozy, której bardzo blisko do Poego. W treści jednego z opowiadań, autor nawet nie ukrywa podobieństwa do legendarnego "Kruka" Poego. Świat Grabińskiego to fotografia w sepii. Podczas lektury odczuwamy upływ czasu, grozę powoli wyciągającą macki w naszym kierunku oraz poczucie depresji i szarości. W jednym z opowiadań autor postanowił jednak nas zaskoczyć i z klasycznej grozy zdziałał coś naprawdę zaskakującego. Mowa o "Sadzie umarłych". Jestem pewny, że rozwiązanie tego opowiadania zaskoczy wielu z Was! Część dotycząca grozy w sypialni to mistrzostwo gotyku! Mamy tutaj grozę wampiryczną! W nasze ręce trafiają opowiadania z wiedźmami i wampirami w tle! W dalszych opowiadaniach znajdziemy z kolei opowieści o duchach (świetna "Ciuciubabka", która wywoła u czytelnika obowiązkową gęsią skórkę) oraz opowiadanie utrzymane w klimatach weird fiction ("Parkan").

Na samym końcu książki znajdziemy dwie powieści mistrza klasycznej grozy. "Salamandra" utrzymana w klimatach mocno okultystycznych swoją treścią przypominać może "Wampira" Reymonta. W obu powieściach trafiamy do świata, w którym główne skrzypce odgrywa kusząca bohaterów femme fatale. "Salamandra" zaprowadzi czytelnika do świata czarnej magii i okultyzmu.

Kolejna powieść to "Cień Bafometa". Opowieść bardzo mocno zbliżona klimatem do "Salamandry" jednak charakteryzująca się swoim bardziej satanistycznym wydźwiękiem.

Wydawnictwo Vesper wydaniem "Szalonej zagrody" sprawiło mi naprawdę ogromną radość. Pióro Grabińskiego to w mojej ocenie mistrzostwo świata! Uwielbiam atmosferę zawartą w jego opowiadaniach i powieściach i mogę chłonąć ją bez końca. W nasze ręce dodatkowo trafia wydanie będące prawdziwym dziełem sztuki! Piękna i niezwykle klimatyczna okładka, mroczna wklejka oraz cały szereg naprawdę genialnych grafik odpowiadających treści książki to same zalety tego wydania!

Stefan Grabiński jest mistrzem, którego śmiało możemy stawiać na równi z Poem czy Lovectraftem. Z całej trójki moim numerem jeden jest zdecydowanie Pan Grabiński. Jego pióro urzeka, wciąga swoim klimatem i mroczną atmosferą. Bardzo mocno polecam zarówno każdemu fanowi klasycznej grozy, jak i osobom dopiero rozpoczynającym przygodę z tym rewelacyjnym nurtem.