Szept

Przez dwa i pół roku Jane Doe – Obiekt Sześć - Osiem – Cztery – była przetrzymywana w celi tajnego podziemnego ośrodka rządowego i w tym czasie nie wypowiedziała ani jednego słowa. Nawet swojego prawdziwego imienia.

Teraz władze podejmują ostatnią desperacką próbę nakłonienia jej, by zaczęła mówić, i oddają ją pod opiekę tajemniczego Landona Warda. Ku zaskoczeniu Jane, Ward odnosi się do nie uprzejmie. Sprawia wrażenie, że mu na niej zależy. Pomimo wysiłków Jane, by wytrwać w oporze, jej determinacja stopniowo słabnie.

Gdy Jane zaczyna żywić nadzieję na odzyskanie swego dawnego życia, niecodzienny wypadek ujawnia jej najmroczniejszy sekret i niebezpieczną moc, którą ukrywała przez lata…

„Szept” bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Nie spodziewałam się, że tak bardzo się wciągnę w tą historię i ani się obejrzę, a przeczytam ostatni akapit.

Plusem z pewnością jest ciekawa fabuła i wartka akcja w drugiej części książki, która sprawiła, że nie mogłam oderwać się od lektury. Autorka ma przyjemne, lekkie pióro i po względem całości książka ta wypada naprawdę bardzo dobrze.

Co w takim razie nie do końca wyszło? Nie mogłam polubić się z główną bohaterką. Autorka kreują ją jako potężną postać, o ogromnych mocach, ale kompletnie nie potrafi obronić tej wizji. Na praktycznych ćwiczeniach ujarzmienie mocy wydaje się być pestką dla Jane. Wszystko jej od razu wychodzi, nie musi zbyt często powtarzać jakiś ćwiczeń, by osiągnąć oczekiwany rezultat. Sytuacja wygląda jednak diametralnie inaczej gdy dziewczyna ta znajduje się w jakiś tarapatach. W takich sytuacjach jedyne co potrafi, to być kulą u nogi dla innych.

Uwagi mam niestety również do postaci pobocznych. Im z kolei autorka poświęciła bardzo mało uwagi, przez co ciężko cokolwiek się o nich dowiedzieć. W moim odczuciu wypada to dość negatywnie na całokształt tej historii. Kilkoro z nich ma według mnie naprawdę spory potencjał i mam nadzieję, że w kolejnej części Lynette Noni rzuci na nich nieco więcej światła.

Odnoszę wrażenie, że autorka próbuje w tej pierwszej części swoich sił w wątku romantycznym, ale póki co ja tego nie kupuję. Nie pojmuję skąd ta fascynacja Jane pewnym chłopakiem, a te ciągłe wstawki o rumieńcach na jej twarzy, spowodowanych jego uśmiechem czy też dobrym słowem, mnie bawiły.

Spotkałam się już parę razy z opiniami, że „Szept” jest bardzo podobny do „Dotyku Julii”. Czy tak jest naprawdę? Tego nie wiem, bo nie miałam okazji przeczytać wspomnianej książki. Nie mniej jednak ta druga trylogia wygrywa w kwestii szaty graficznej, bowiem okładka „Szeptu” kompletnie nie jest w moim stylu.

Zakończenie pozostawia nas z mnóstwem niewiadomych. Jestem ogromnie ciekawa co przygotowuje dla nas autorka w kolejnej części. Być może historia ta ma swoje wady, nie mniej jednak wciągnęła mnie na tyle mocno, bym sięgnęła po kolejną część, gdy tylko ukaże się w Polsce.

https://kochajacaksiazki.blogspot.com/2021/03/355-lynette-noni-szept.html

Obiekt Sześć-Osiem-Cztery — znany również jako Jane Doe — od ponad dwóch lat nie wypowiedział ani jednego słowa. Jest więźniem tajemnego ośrodka rządowego, którego cele pozostają tajemnicą. Nastolatka żyje w małej celi, nie może posiadać prawdziwych ubrań, a każdego dnia uczestniczy w zajęciach takich jak sesja z psychologiem, trening czy... coś, czemu najbliżej do tortur. Dziewczyna nie wie, co ma to na celu i jak długo jeszcze będzie musiała znosić takie traktowanie — najważniejsze jest to, by nie otworzyć ust i nie wypowiedzieć nawet jednego słowa, którego działanie mogłoby przynieść zniszczenie.

Cierpliwość rządu czy też dyrektora placówki jest jednak na wyczerpaniu. Jane dostaje ostatnią szansę. Trafia pod opiekę młodego Landona Warda, który stanowi jedną z nielicznych osób, które odnoszą się do niej uprzejmie. Chłopak stopniowo próbuje przebić się przez kolejne mury, jakie wokół siebie postawiła nastolatką. Wygląda na to, że naprawdę zależy mu na jej dobrze. Ile jednak jest w tym prawdy? Komu w miejscu jak to można ufać?

Opór Jane stopniowo słabnie, gdy perspektywa normalnego życia zdaje się stać na wyciągnięcie ręki. To właśnie wtedy na jaw wychodzą najsilniej skrywane sekrety.

Słowa Jane mają bowiem moc sprawczą. Co powie, może się stać.

Sekret ten może kogoś kosztować życie.

„Słowa są zbyt cenne, żeby beztrosko je rzucać. Nie muszę mieć nadnaturalnej władzy, by o tym wiedzieć, gdyż widziałam to na własne oczy. Słowa wymagają szacunku. Są cudowne. Są straszne. Są darem i przekleństwem. Nigdy nie zapomnę, co potrafią uczynić. Ponieważ przez słowa straciłam wszystko."

Sarah J. Maas twierdzi, że książka Lynette Noni jest „Ekstremalnie wciągająca" i muszę jej przyznać rację. Od pierwszych zdań zostałam wciągnięta w świat wykreowany przez Autorkę. Tajemnicza baza wojskowa, uwięziona nastolatka, okropne warunki oraz pojawiająca się nadzieja. Brzmi typowo, ale jednocześnie intrygująco. Chciałam dowiedzieć się jak najwięcej, chciałam śledzić losy bohaterów, chciałam poznać ich lepiej. Dałam porwać się tej historii i dobrze się z nią bawiłam, choć nie jest to książka dobra. Co mam przez to na myśli?

Działania bohaterów — szczególnie dziewczyny z punktu widzenia której historię poznajemy — czasami wolne były od logiki, jaką podpowiada choć podstawowa znajomość ludziej psychiki, jaką większość z nas ma. Raz była silna, raz wymagała pomocy innych, potem znowu była silna i tak w kółko, ale zmiany te często nie znajdywały w moich oczach uzasadnienia. Szybko zapomniała o ponad dwóch latach niewoli i nie wywierało to żadnego wpływu na jej psychikę. Była ufna i naiwna. Wszystko przyjmowała za pewniak, choć życie powinno nauczyć ją większej ostrożności. Nie zadawała pytań, choć miała ku temu okazje. W jej zachowaniu były zgrzyty, które irytowały, choć dalej dała się lubić.

Autorka nie miała dla mnie litości, gdy w zasięgu wzroku Jane znajdowali się przystojni chłopcy. W tekście padło nawet zdanie „Wbrew sobie muszę przyznać, że ten porywacz wyglądał... no, cóż... porywająco", więc droga na lini ręka-czoło została pokonana bardzo szybko i to nie raz. Nie kwestionuję uczuć głównej bohaterki odnośnie przystojnych osobników płci przeciwnej. Taki sposób zapisu spłyca jednak całą historię. A przecież miała ona potencjał! W okolicach początku nawet wywołała moje łzy! Potem wciąż potrafiłam się z nią dobrze bawić, ale pod koniec byłam już po prostu zmęczona.

Dodatkowo kreacja świata, choć ciekawa, została wykonana po macoszemu. W fabule były luki, których Autorka nie zamierzała zapełnić, ale w końcu zostały jej jeszcze dwa tomy, by to nadrobić. „Szept" to bowiem pierwszy tom trylogii.

„Ward nie zdaje sobie sprawy z jednej rzeczy: z tego, że nocami dobrze sypiam. To dni mnie zabijają."

Powieść Lynette Noni da się lubić, da się przy niej dobrze bawić i da się po niej czekać na kolejne tomy. Nie jest to jednak tytuł dla każdego czytelnika. Ci bardziej wymagający mogą się po prostu zmęczyć czytając, choć przecież takie tytuły często służą, by pomóc w złapaniu oddechu. I dla mnie właśnie tym był „Szept". Odstresowaniem. Nie wiem, czy sięgnę po kolejne tomy, ale jednocześnie lektury nie żałuję.

„Szept” Lynette Noni miała być ekstremalnie wciągającą, porywającą i wzruszającą książką. Cóż, na mnie takiego efektu niestety nie zrobiła. Nie znaczy to jednak, że książka była zła.

Główna bohaterka przez dwa i pół roku jest przetrzymywana w tajnym ośrodku rządowym, gdzie nie wypowiedziała ani słowa. Kwestia przyczyny takiego stanu rzeczy mocno mnie zainteresowała. Potencjał był, jednak przez pierwszych kilka rozdziałów się nudziłam. Nie działo się tam nic szczególnego. Gdy w końcu zaczęło coś się dziać, pojawiło się tak dużo różnych postaci, że nie sposób było wszystkich spamiętać. Moją uwagę przykuł wątek wyjaśniający przyczynę milczenia głównej bohaterki. Jednak już samo zachowanie tejże postaci nieco mnie irytowało. Zakończenie było dość przewidywalne, a całość nie wciągnęła mnie tak, jak się spodziewałam.

Wątek Mówiących zainteresował mnie na tyle, że chętnie poznam dalsze losy głównej bohaterki.

"Szept" Lynette Noni, to historia dziewczyny, przetrzymywanej w tajnym, podziemnym ośrodku rządowym. Jane Doe, bo tak ją tam wszyscy nazywają, odmawia jakiekolwiek współpracy i milczy jak grób przez ponad dwa lata. A czym to jest spowodowane? Otóż dziewczyna posiada potężną i groźną moc, którą jej oprawcy, pragną okiełznać.

.

Jest to powieść trochę science fiction z dość wciągającą fabułą. Owszem pojawiają się tutaj pewne schematy, ale zostały przez autorkę nieco odświeżone, dzięki czemu "Szept" jak dla mnie nabiera większej wartości. To co mi się najbardziej chyba spodobało przy tym tytule to, to, że jest tam sporo zwrotów akcji. Tak naprawdę już na pierwszych stronach zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń, więc jak dla mnie super! Na bohaterach również warto się nieco skupić, ponieważ są bardzo ciekawie poprowadzeni. Ich portrety psychologiczne są dość oryginalne a relacje jakie się pomiędzy nimi nawiązują są bardzo naturalne. Widać, że autorka nawet przy postaciach pobocznych poświęciła sporo czasu, gdyż są oni barwni i niesztampowi. Co do pióra, to Lynetee operuje nim bardzo lekko i płynnie, przez co całość czyta się w błyskawicznym tempie. Jedynym dla mnie minusem, który mi mocno przeszkadzam, to wątek miłosny. Nie będę się tutaj rozpisywać bo bym musiała nieco zaspoilerować, więc napiszę jedynie, że było to dla mnie tutaj zbędne i tyle.

.

Podsumowując, "Szept" to ciekawy tytuł, który skradnie serca niejednemu czytelnikowi. Książka przedstawia interesujący świat z nietuzinkowymi postaciami, więc myślę, ze warto sięgnąć po ten tytuł.

Moje wrażenie po lekturze... chcę więcej! Totalnie nie spodziewałam się, że ta książka zrobi na mnie tak duże wrażenie. Z fantastyką tak naprawdę miałam styczność gównie w filmach i serialach, jeśli sięgałam po książkę to po czasie ją odkładałam, bo czułam, że to nie to. Jednak nie tym razem. W tym wypadku było inaczej. Ta książka wciągnęła mnie już od pierwszej strony, intrygowała do samego końca, momentami nawet byłam wzruszona. To jedna z tych, których nie da się odłożyć na chwilę, bo kiedy musiałam coś zrobić to ciągle myślami do niej wracałam, już chciałam wiedzieć, co tam dalej się wydarzy, w jakim kierunku to wszystko pójdzie. Kiedy myślałam, że już wszystko wiem okazało się, że nic nie wiem. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać co jest prawdą a co fikcją. Przez tą książkę dosłownie płynęłam, lekki styl autorki bardzo mi się podoba. Autorka świetnie wykreowała bohaterów, są naprawdę dobrze dopracowani. W tej historii nie zabrakło mi niczego. Dla mnie to jedna z najlepszych książek, które czytałam w tym roku. Ja, która nie czyta fantastyki, jestem po prostu nią zachwycona. Już nie mogę doczekać się kolejnego tomu i mam nadzieję ze autorka nie pozwoli nam długo czekać 😁

Byłam bardzo ciekawa tej powieści, ostatnio nieco mniej książek fantastycznych wpada w moje dłonie, a to trzeba zmienić. Kiedy zobaczyłam wśród książek do recenzji „Szept” Lynette Noni wiedziałam, że muszę go przeczytać, okładka przykuła mój wzrok. Prosta, a zarazem wyrazista, twarz dziewczyny z otwartymi oczami, wpatrującej się bezpośrednio w czytelnika. Na jej twarzy jest element tajemniczości i zadziwienia, można sobie dopowiadać, co też mogło go wywołać. Jej oczy są niebieskie, a usta różowe, a poza tym nie widzimy jaskrawych barw. Jak wypadła treść?

Bohaterka książki „Szept” jest bardzo tajemniczą dziewczyną, która milczy. Od dwóch i pół roku przebywa w tajnej placówce badawczej Lengard, gdzie określają ją, jako obiekt 684. Ponieważ odmawia podania jakichkolwiek informacji, w tym jej nazwiska otrzymała nowe, inne, nijakie - Jane Doe. Wmówono jej, że Lengard to miejsce dla osób niezwykłych, takich jak ona. Jest poddawana eksperymentom i torturom, wszystko po to, aby cokolwiek z niej wydobyć. Pewnego dnia dyrektor placówki ostrzegł ją, że jeśli nie będzie współpracować, w ciągu miesiąca, zostanie usunięta z programu. Otrzymuje ostatnią szansę, zostaje przydzielona do nowego oceniającego - Landona Warda i wtedy sytuacja zaczyna się zmieniać. Wypowiada kilka słów i zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Dlaczego dziewczyna milczy? Jakie ma zdolności i jak się naprawdę nazywa?

„Szept”, co to była za książka! Lynette Noni wykonała świetną robotę, jej styl pisania, budowania świata i kreacji postaci jest niesamowity. Bohaterowie maja zalety, mają wady, swój sposób mówienia, nie są tłem, nie są papierowi, wydają się bardzo autentyczni. Zdarzają się powieści, w których na bohaterów drugoplanowych nie zwraca się dużej, szczególnej uwagi, a tutaj jest ich dość sporo, ma się swoich ulubieńców. Lynette Noni stworzyła arcydzieło książki z żywymi i oddychającymi postaciami w niesamowitym świecie, który wydaje się tak prawdziwy, że pamiętam te miejsca, podążałam białymi korytarzami z Jane Doe, a jej cela przyprawiała mnie o dreszcze. Jane jest dręczona przez demony z przeszłości, nie wierzy, że może wykorzystać swoje moce i je kontrolować. Jej wiara w tych, którzy twierdzą, że pomagają jej i chronią ją, jest wystawiana na próbę. Zakończenie sprawiło, że natychmiast chciałam pochwycić kontynuację. Pełen akcji i ekscytujący obraz był tak dobrze rozrysowany, że mogłabym przysiąc, że zamiast czytać, oglądałam film.

„Szept” to niezwykle wciągająca i równie wzruszająca opowieść o miłości i o przełamywaniu własnego strachu.

Jane Doe to dziewczyna, której historia tak naprawdę nikomu nie jest znana. Przetrzymywana w dziwnym ośrodku bez okien jest poddawana różnym oględzinom i równie przerażającym eksperymentom. Dopełnia tego wszystkiego fakt, iż Jane nie mówi, nikt nie wie czy wynika to z niepełnosprawności, czy po prostu z uporu dziewczyny.

Natomiast o warunkach, w których Jane przebywa można powiedzieć wszystko, oprócz tego, że są wygodne i sprzyjają rozwojowi człowieka. Z czasem okazuje się, że miejsce, w którym Jane spędziła parę lat jest tajną instytucją rządową, o której tylko nieliczni wiedzą.

Codzienne eksperymenty, badania psychiczne, które wykańczają dziewczynę nagle dają wiele do myślenia Jane. Pomimo tego, iż nastolatka utraciła wszelką ochotę do życia, funkcjonowania, nadal godzi się na „grzebanie w mózgu” przez jednego z najgorszych tamtejszych „lekarzy” tylko dlatego iż nie ma innego wyboru.

Pewnego dnia Jane zostaje wezwana na spotkanie z szefem całej organizacji. Po drodze w asyście dwóch strażników, skuta kajdankami jak niebezpieczny więzień, dziewczyna napotyka się na dwójkę małych dzieci i ich matkę. Ten niby nic nie znaczący przypadek jeszcze bardziej z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu utwierdza dziewczynę, iż jest okropnym potworem w ciele młodej dziewczyny. W gabinecie dyrektora Jane dowiaduje się, iż za długo znajduje się w ośrodku i pomimo upływu tylu miesięcy nic nie wypłynęło z jej ust, nawet jeden szept. Dlatego właśnie zostało jej tylko parę dni na przemówienie, w innym wypadku dojdzie do wyeliminowania. Z tymi słowami Jane zostaje sama w wielkim, ciemnym gabinecie. Po tej jakże wstrząsającej wiadomości, szczególnie dla przypadku Jane zostaje przydzielony nowy mężczyzna, który pozornie nic nie wymaga od niej. Ward niewiele straszy od Jane chłopak, odnosi się do jej osoby całkiem przyjaźnie i co najgorsze zaczyna powoli kruszyć mury, które tak skrzętnie wzniosła naokoło siebie dziewczyna. Wszystko w jednej, bardzo znamiennej chwili odwraca się do góry nogami, dziewczyna określana przez pracowników instytucji jako Jane tak naprawdę nią nie jest, a na dodatek jej jeden, najmniejszy szept potrafi być bardzo niebezpieczną bronią.

„Szept” w pierwszym odczuciu bardzo mną wstrząsnął, początek tej książki naprawdę jest dla osób o twardych nerwach. Główna bohaterka jest tam po prostu traktowana gorzej od zwierzęcia i nie chodzi mi tutaj tylko o fakt, iż przy każdym wyjściu z celi strażnicy muszą zakładać jej kajdanki na ręce. Aczkolwiek taka kreacja bohaterki jak i kierunku, w którym zmierza fabuła bardzo mi się podobały, ponieważ w swojej brutalności przypominały jednocześnie przyziemny świat, ale i tym samym wykraczały poza obszary szeroko pojętej fantastyki. Gatunek jaki według mnie najbardziej oddawałby klimat, w jakim znajduje się „Szept” to hybryda fantastyki, science fiction z domieszką realizmu. Oczywiście nie muszę wspominać o takich faktach, iż główna bohaterka posiada bardzo dobrze wykreowaną przeszłość, którą z czasem dopiero czytelnik może odkryć. Podczas coraz głębszego wgryzania się w fabułę, poczułam momentami oddanie takich emocji jak np., smutku, czy opuszczenia, które płyną wprost ze słów autorki. Taki zabieg jest niezwykle ciężki do osiągnięcia i co tu więcej mówić, jest po prostu mistrzostwem. Te wszystkie czynniki, które składają się na „Szept”, czynią tę książkę niezwykle wciągającą.

Polecamy: Dobre Recenzje

Głowna bohaterka, którą nazywają różnie, czasami jako Jane Doe, czasami jako obiekt 684. Znajduje się w tajnym ośrodku Lengard 🏣 i jest poddawana różnym testom. Nie odzywa się i nie chce wyjawić swojego prawdziwego imienia. Dwa lata minęły odkąd ją tutaj sprowadzono i jak do tej pory nikomu nie udało się zmusić jej do mówienia. 🙊 Dyrektor ośrodka, decyduje się dać jej ostatnią szansę, przekazuje ją pod opiekę tajemniczego Warda. Wszyscy traktowali ją okropnie, nagle pojawia się on i ma inne nastawienie. Powoli zaczynają się kruszyć jej bariery ochronne.

Dlaczego tak bardzo zależy im na tym, aby dziewczyna przemówiła? Kim jest Ward i czy można mu ufać? Właściwie dlaczego zamknięto na tak długi czas Jane? 😮Pytania mnożą się w tej książce i mnożą, ale tym większą sprawiają frajdę, gdy już poznacie odpowiedzi. 😁 Co to była za historia. Świetna, nieprzewidywalna i tajemnicza. Nie zabrakło tutaj dobrego humoru, jak i fantastyki na wysokim poziomie. ✨

Ponadto zakończenie wskazuje na kontynuację, co bardzo mnie cieszy. Polubiłam wszystkie postaci, dobrze zostały skonstruowane. 👍 Mają swój wyjątkowy charakter. Nie da się o tej książce powiedzieć nic złego. Choćbym chciała się do czegoś przyczepić to nie mogę, więc jak widzicie to mówi samo za siebie. 😉

"Słowa są zbyt cenne, żeby beztrosko je rzucać. Słowa wymagają szacunku. Są cudowne. Są straszne. Są darem i przekleństwem. Nigdy nie zapomnę, co potrafią uczynić. Ponieważ przez słowa straciłam wszystko."

Nie bez powodu zaczęłam od tego cytatu, bo w książce "Szept" słowa są ważne. Bohaterowie są Mówiącymi, czyli osobami, które wypowiadając jakieś słowo, mogą kontrolować uczucia innych, wpływać na ich zdrowie, czy tak jak główna bohaterka JD kreować rzeczywistość. Jeżeli wydaje się to pociągające, to pomyślcie nad potencjalnymi konsekwencjami, albo zajrzyjcie do książki, bo i tych w powieści nie brakuje.

"Szept" rzeczywiście zgodnie z blurbem jest wciągający od samego początku, historia rozwija się w niesamowitym tempie, a otoczka tajemnicy - bo wiemy, że coś się dzieje, ale jeszcze nie wiemy dokładnie co - nie pozwala odłożyć książki. Tajne laboratoria, niezwykłe umiejętności i odwieczna walka między dobrymi a złymi, z tym że do samego końca nie wiadomo, kto po której stronie stoi, ani która strona rzeczywiście jest zła.

"Szept" jest młodzieżowy, ale mam wrażenie, że większość problemów jest bardzo dorosła, dodatkowo pod bieżącymi wydarzeniami kryje się ciekawe podłoże psychologiczne. JD niekoniecznie potrafi zaakceptować samą siebie, uwierzyć, że potrafi, a więc ciężko jej zaufać, do tego miejsce, gdzie przebywa, ludzie, których poznaje, niczego nie ułatwiają, raczej pogrążają ją w coraz większym chaosie. Czy będzie umieć nad nim zapanować i wykorzystać w odpowiedni sposób? Sprawdźcie sami! To świetnie zapowiadająca się seria.

Paraliżuje mnie lęk. Nie wiem, co tym razem zrobi. Ile zostanie z mojej głowy po wyjściu z tego gabinetu. Kulę się na samą myśl o tym. Powtarzam sobie, że przetrwam. Nie złamią mnie. Nie przemówię, nie wyjawię im niczego. Tylko to mi zostało. Jedyna prawdziwa część, którą udało mi się zachować.

Obiekt Sześć-Osiem-Cztery, Jane Doe. Żadne z tych imion nie jest prawdziwe. Nie posiada innego, ponieważ nikt poza nią samą go nie zna. Przez dwa i pół roku była poddawana przeróżnym bezlitosnym eksperymentom, trzymana w celi tajnego rządowego ośrodka. Władze podejmują ostatnią próbę nakłonienia jej do współpracy. Oddają dziewczynę pod opiekę Landona Warda. Jane jest nieufna, nie wierzy w szczere intencje chłopaka. Pomimo jej wysiłków, by wytrwać w uporze, jej obrona stopniowo słabnie. Kiedy bohaterka staje przed możliwością odzyskania dawnego życia, na jaw wychodzi niebezpieczny sekret. Jane posiada moc - gdy coś mówi, powołuje to do istnienia. I tak "przemówienie" zaważy o jej życiu.

Muszę przyznać, że początek książki nie zapowiadał niczego dobrego. Co więcej, zdawała się dosyć przewidywalna. Moim zdaniem opis na okładce zdradził więcej niż powinien. Początek wydawał mi się mocno naciągany, wiedziałam, że kryje się za tym coś jeszcze. Tylko w życiu bym nie przypuszczała, że aż tyle. Autorka stworzyła coś zupełnie nowego, przynajmniej ja nigdy wcześniej nie spotkałam się z nieograniczoną mocą kreowania rzeczywistości poprzez umysł i o wiele więcej. Z przyjemnością czytałam, w jaki sposób doszło w ogóle do powstania tego typu umiejętności.

Na kolejnego plusa zasługują tutaj bohaterowie. Jane nie zachowuje się jak typowa Mary Sue czy księżniczka w opałach. Kiedy pojawiają się kłopoty, potrafi racjonalnie myśleć, a nie tylko panikować. Polubiłam ją za to. Choć muszę przyznać, że bardziej fascynuje mnie postać Landona. Nie potrafię go rozgryźć, przewidzieć jego działania. Wydał mi się typem bad boya, człowiekiem w jakimś stopniu bez uczuć, jednak w głębi duszy jest opiekuńczy, wrażliwy, a jego obojętność może wynikać z traumy.

Z czystym sumieniem mogę polecić "Szept". W tej książce znajdzie się wszystko. Wciągająca fabuła, tajemniczy nastrój, humor, zwroty akcji. Jedyne, z czym ciężko mi było się pogodzić, to narracja pierwszoosobowa. Ja po prostu za nią nie przepadam. Mam nadzieję, że autorka planuje kontynuację, ponieważ "Szept" to idealny początek serii.