Takeshi. Tom 3. Pałac umarłych

"Takeshi 3. Pałac umarłych" to już trzecia część przygód Cienia śmierci. Muszę przyznać, że ta część najbardziej mnie wciągnęła.

Takeshi z Haru zostają uratowani ze szponów Etsuke. Nie obyło się bez pomocy Rei oraz Nekomaty. Wszyscy docierają na ziemię Tygrysa pod skrzydła Księżyca Utajonego. I w końcu czas rozprawić się z imperium Ashihei. Jak skończy się ta bitwa? Czy wszyscy przetrwają?

Książkę głównie przesłuchałam i dzięki temu przełamałam do końca moje przekonanie, że nie potrafię słuchać fantastyki. Jednak się da. Lektor był znakomity, więc płynęłam przez tę historię. Zakończenie wprawiło mnie w niemałe zdumienie. Było tak futurystyczne i oderwane od reszty książki, że za bardzo nie wiem co o nim myśleć. Myślałam w ogóle, że to trylogia i sromotnie się zawiodłam. Bo niestety przez śmierć autorki ta historia na zawsze pozostanie niedokończona. Jestem strasznie smutna z tego powodu, bo bardzo bym chciała się dowiedzieć jak dalej by się to potoczyło. Czy losy świata już są przesądzone? Jak bardzo ważny jest Cień śmierci? Ta seria pozostawia mnie z dużym niedosytem. Ale dzięki niej otworzyłam się na inny rodzaj fantastyki z czego bardzo się cieszę. Jest to połączenie cech starożytnej Japonii z elementami magii i technologicznymi ciekawostkami. To mieszanka tak niebywała i zarazem interesująca, że nie może się nie spodobać. Opisy walki oraz dopracowane szczegóły sprawiają, że czas poświęcony temu cyklowi na pewno nie będzie stracony.

"Pałac umarłych" to trzecia część Takeshiego. Wypadła lepiej w moim odczuciu niż drugi tom. Dostałam tu więcej akcji i tytułowego bohatera, na co, nie ukrywam, liczyłam

Było trochę wątków do postaci pobocznych, ale jakoś miałam wrażenie, że mniej niż w 2 - no ogólnie lepiej czytało mi się tę część. Chyba również przyzwyczaiłam się bardziej do stylu autorki, bo choć nadal pojawiały się między nami zgrzyty, to już nie aż tak i nie w takiej ilości.

Odkryłam, że wątek Takeshiego i Haru jest oparty na jednym z moich ulubionych motywów, choć tutaj nie wybrzmiał niestety w pełni, stąd nie od go wyczułam-lubię gdy starszego faceta połączy przeznaczenie z jakąś dziewczyną (trochę jak Geralt i Ciri albo Leon i Matylda, choć to nie do końca to).

Tak jak i wcześniej tutaj nadal byłam urzeczona kreacją świata, który bardzo pobudza wyobraźnię. To, co się dzieje na końcu niezwykle mnie zaskoczyło. Nie wiem czy pozytywnie czy negatywnie, po prostu zaskoczyło - totalnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw i w zasadzie to byłabym ciekawa, co się stało dalej, ale cóż... nikomu z nas nie będzie to dane.

Niestety Maja Lidia Kossakowska nie uraczy nas kolejną częścią, a przy finale tego trzeciego tomu bardzo czuć, że to jeszcze nie koniec. Nie mamy tu finału ani rozwiązań, a jedynie przedsmak czegoś więcej.

Przyznaję, że ta świadomość bardzo mi ciążyła przy czytaniu, bo czułam, że coś tam dalej jest, powinno być, ale że odeszło razem z autorką i dla nas pozostanie owiane tajemnicą.

Wiem, że dla wielu nieukończona seria, a w dodatku bez perspektyw na dokończenie, nie znajduje się na liście do przeczytania, ale choć nie polubiłam się z tymi książkami tak jak na to liczyłam, to nie żałuję ich czytania.

Zostawiły we mnie coś po sobie, a to jest najważniejsze

Maja Lidia Kossakowska była wspaniałą pisarką, co udowodniła rozpieszczając czytelników swoimi powieściami. Ucieszył mnie fakt, że mogłam poznać postać Takeshiego i jego towarzyszy, jednak czułam smutek, że to moje pożegnanie z twórczością autorki. Na pocieszenie wiem, że pozostało kilka książek, które chcę nadrobić, a inne zawsze można przeczytać jeszcze raz. „Takeshi. Pałac umarłych” to ostatnia książka autorki, w pewien sposób czułam ciężkość z tym związaną. W przypadku tej książki nie można o tym nie myśleć, przynajmniej ja nie mogłam. Musiałam oczyścić myśli i dać się porwać magii tej historii.

Głównym bohaterem książki autorstwa Maji Lidii Kossakowskiej pod tytułem „Takeshi. Pałac umarłych” jest tytułowy wojownik Takeshi. Mężczyzna wraz z Haru zostaje uprowadzony przez wiedźmy Etsuke. To potężne i przerażające istoty, których należy się bać. Mimo tej patowej sytuacji przychodzi ratunek, którego się nie spodziewałam. Fascynacja Krajem Kwitnącej Wiśni i tutaj miała swoje wpływy, potrafiłam ją wyczuć. Oprócz przygód dawnego członka Zakonu Czarnej Wody obserwujemy zmagania pewnego szamana, który musi się mierzyć z boską siłą, która ma dla niego zadanie. W jaki sposób splotą się ich ścieżki? Czy koniec tej przygody da im upragniony spokój? Jak zakończy się ostatnia przygoda Takeshiego?

„Takeshi. Pałac umarłych” po raz kolejny potwierdza, jak świetną pisarką była Maja Lidia Kossakowska, stworzyła niesamowity obraz świata i z każdym kolejnym tomem potrafiła sprawić, że stawał się szerszy, lepiej przedstawiony i poznany przez czytelnika. Fascynacja japońską kulturą, tradycją i wierzeniami jest tutaj dostrzegana na pierwszy rzut oka. Wszystko zostało pomieszane wraz z rozwojem techniki, nowoczesnością, pewnego rodzaju świeżością. Maja Lidia Kossakowska w swojej powieści wprowadziła dwutorową akcję, przedstawiając nam barwnych bohaterów i ich perypetie. „Takeshi. Pałac umarłych” to ostatnia powieść autorki, dzieło, które udowadnia, jak wielki posiadała talent. Ukazuje drogę głównego bohatera, jaką musiał przejść, aby stać się tym, kim musiał. To dobry człowiek, lojalny, honorowy, który dojrzał nie raz spoglądając niebezpieczeństwu w twarz.

Opowieść zatrzymana w kadrze.

Czasami - nie tylko w Fabryce Słów - zdarzają się takie książkowe premiery, które są po prostu trudne. Ciężkie do ubrania w słowa, a mimo to szalenie wymowne, przepełnione żalem, poczuciem końca, smutkiem... Taką właśnie premierą jest "Takeshi III. Pałac Umarłych": ostatnia książka Mai Lidii Kossakowskiej, która na kartach przedwcześnie wieńczącej cały cykl powieści przemawia do nas po raz ostatni.

Możecie wierzyć lub nie, ale prawdziwemu fanowi - nie tylko Tej Autorki, ale i całej fantastyki - ciężko jest zebrać słowa i myśli przy okazji tej premiery. To bowiem ostatnia okazja do tego, by dowiedzieć się, co Pani Maja chciała nam powiedzieć. Co chciała nam OPOWIEDZIEĆ. Przekazać. Czym chciała nas zaczarować - ten jeden, ostatni raz (czego, niestety, nie mogła wiedzieć przesyłając do Fabryki tekst powieści). Dla mnie osobiście jest to podwójnie trudne, to bowiem właśnie od książki Pani Mai (a konkretnie od pierwszego tomu "Bram Światłości") zaczęła się w 2016 roku moja recenzencka współpraca z Fabryką Słów... Hołdów nigdy zbyt wiele - zwłaszcza dla Tak Wspaniałej Autorki.

Trzeci tom cyklu "Takeshi" podejmuje wątki przerwanej opowieści i zabiera nas ponownie na planetę, na którą ludzkość dotarła tunelami nad i pod gwiazdami, tworząc na miejscu coś na kształt cywilizacyjnie cofniętego wstecz (powodów tego cofnięcia nie znamy), post-industrialnego, po części feudalnego, a jednak iście cyberpunkowego odbicia japońskiej rzeczywistości sprzed wieków, w której honor to wartość najwyższa, a cześć oddawana bogom i opiekuńczym duchom kami jest czymś tak oczywistym, jak spadające z drzew płatki kwiatów wiśni i jak uświęcony tradycją rytuał parzenia herbaty.

To nie wszystko - poza duchami i echami mangi, anime, "Kill Billa" i "Ghost in the Shell" dostajemy w pakiecie szamanów, wściekło zieloną dżunglę, kult gniewnie pomrukującego Jaguara i korzystających z wegetalistycznej magii szamanów, których przetrzebione przez bojówki resztki usilnie starają się stawić czoła ideologii, pragnącej zmieść jakiekolwiek formy kultu z powierzchni ziemi. Obraz świata nowej planety widziany oczami Autorki jest szeroki, przebogaty i obfitujący w tak wiele możliwości, że aż głowa boli!

Tym większa szkoda, że opowieść ta jest po tym tomie niby zakończona, a jednak boleśnie niepełna i przerwana... Jak w zatrzymanym przez los kadrze, który nie pozostawia po sobie już nic więcej.

"Pałac Umarłych" wita nas w momencie, w którym fabuła cyklu doszła do kilku dramatycznych, aż krzyczących w niemym błaganiu o rozwiązanie problemów. Misja pierwsza to - UWAGA, SPOILER! - odbicie Takeshiego na Wakuni z rąk mściwej wiedźmy Etsuke. Tak, zgadza się - niestety znów dał się pojmać... Na jego usprawiedliwienie warto powiedzieć, że ciężko było tego uniknąć będąc na wpół żywym, nafaszerowanym serum wrakiem człowieka. Misja druga = wygrać na Antilii z tymi, którzy za wszelką cenę chcą wyplenić magię i jakiekolwiek formy religijnego kultu. Misja trzecia... po prostu PRZETRWAĆ.

Na całe szczęście w trzeciej części cyklu na arenę i do akcji wkraczają sojusznicy, którzy mogą wiele zmienić. Z punktu widzenia zarówno Takeshiego, jak i antiliańskich szamanów kluczową rolę odegra tutaj Zakon Księżyca Utajonego i jego wysłannicy w postaci zmiennokształtnych, magicznych kotów: Buchiego na Wakuni i Bakeneko na Antilii. Nie bez znaczenia będzie też wsparcie szoguna Wakuni, Tygrysa, a także jednej z najbardziej interesujących i tajemniczych postaci tego świata: mnicha Rei, dawnego adepta Zakonu Czarnej Wody, a teraz... ducha zemsty i odkupienia, który pragnie odpłacić za swe winy choć jednym dobrym uczynkiem: uwolnieniem Cienia Śmierci.

Ostateczna rozprawa z wrogami i z zagrożeniami trwa w najlepsze, a my płyniemy przez opowieść trzymani za rękę przez Autorkę, która nie szczędzi nam po drodze mocnych wrażeń. Nieuchronność przeznaczenia idzie za nami krok w krok, tak jak refleksja na temat przemijania i bezcennej wartości honoru w tym dziwnym świecie, tak płynnie łączącym stare z nowym. Dodatkowo na każdym kroku czuć, że wraz z tą książką coś się kończy - i nie chodzi tylko o historię głównego bohatera, Wakuni, czy Antilii, lecz także o historię samej Autorki, kierującej do nas swe ostatnie słowa.

Nie wiem na ile samo to tak wyszło, a na ile to zasługa Fabryki, ale w ostatnim rozdziale po prostu czuć pewien spokój, który wynika z... końca. Z końca pięknej przygody, którą odbywamy w towarzystwie Mai Lidii Kossakowskiej ostatni raz. Czy było warto? Jak najbardziej.

Wśród zachwytów trudno nie odczuć po lekturze żalu z powodu faktu, że cykl został z konieczności zamknięty zdecydowanie zbyt wcześnie. Z jednej strony mamy przed sobą fantastyczną historię z otwartym zakończeniem, z drugiej zaś mnóstwo wątków nie spiętych żadną klamrą lub głębszym wyjaśnieniem. Można prawie umrzeć z ciekawości dywagując nad naturą uczucia łączącego Takeshiego z Fumiko, nad wątkiem Rei i związanej z nim historii, czy też w kwestii wątku bóstw, mitów i Geosfery tej planety, na której tradycja miesza się z magią, a magia z technologią. Ani ostatni ryk Jaguara, ani ostatni skok Tygrysa nic nam tutaj niestety nie wyjaśni... Ale może tak jest lepiej - może takie otwarte zakończenie ostatniej książki Pani Mai daje nam wbrew pozorom rozczarowania i żalu coś, co jest bardzo cenne: pole do dyskusji i przestrzeń dla wyobraźni, w której wszystkie historie Autorki pozostaną wiecznie żywe, a my wciąż będziemy mogli do nich wracać. Jeśli tak na to spojrzeć, to takie zakończenie jest więcej niż właściwe.

https://cosnapolce.blogspot.com/2023/06/takeshi-iii-paac-umarych-maja-lidia.html

I oto mam już za sobą lekturę powieści „Takeshi 3. Pałac Umarłych”... Powieści, będącej długo wyczekiwanym spotkaniem z tytułowym bohaterem i jego towarzyszami doli i niedoli..., jak i również będącej pożegnaniem z Mają Lidią Kossakowską, które smuci, boli, ciąży. I zaiste przedziwną jest ta lektura - z jednej strony piękna, fascynująca, ciesząca nas każdą sceną..., z drugiej zaś gorzka, trudna, uświadamiająca to, że już nigdy więcej nie poznamy jej żadnej nowej powieści, nie spotkamy się na Targach Książki, nie usłyszymy o nowych planach... Jednakże myślę, że Pani Maja chciałaby tego, by oto przeważyła dziś radość nad smutkiem, piękno literatury nad żalem, magia fantasy nad prozą życia. I niech tak się stanie...

Takeshi znalazł się w niewoli wraz z uprowadzoną z nim małą Haru - w niewoli u najbardziej przerażającego z oprawców - wiedźmy Etsuke. Oto jednak pojawia się niespodziewany ratunek ze strony pewnego mądrego kota, odważnego liska i samotnego mnicha, dawnego druha Cienia Śmierci... W tym samym czasie oszukańczy szaman o imieniu Pepe stanie oko w oko z potężną siłą boskiej Panienki, która wskaże właśnie jego na swojego obrońcę, powiernika, naczynie przerażającej mocy... Obie te historie połączą się z czasem we wspólną, piękną opowieść o tym, co może kryć się za magią, przeznaczeniem i poświęceniem...

Książka ta raczy nas swoim niezwykłym klimatem, niepowtarzalnym obrazem jakże złożonego i fascynującego świata japońskiej tradycji przełamywanej odważną nowoczesnością, jak i również perfekcyjnym połączeniem tego, co mroczne z tym, co łagodne, komediowe, ze wszech miar wesołe. Efektem jest opowieść wpisująca się idealnie w charakter tego literackiego cyklu, w którym fantasy, science fiction i groza nabierają jedynego w swoim rodzaju powiewu poezji słowa, znaczeń, doznań i emcoji.

Jak już wiecie z powyższych słów, na fabułę książkę składają się dwa główne wątki - pierwszy, skupiony wokół losów Takeshiego i jego przyjaciół, którym zawdzięcza on ratunek i tak naprawdę życie..., jak i drugi, ukazujący nie mniej barwne perypetie Pepito, który ze zwykłego chłopca staje się nagle kimś o wielkiej i niebezpiecznej mocy. Oczywiście pomiędzy są również ścieżki zdarzeń z udziałem innych postaci, które dopełniają sobą tych dwóch głównych torów relacji, czyniąc je jeszcze bardziej barwnymi, intrygującymi, pełnymi. To akcja, przygoda, magia, nierzadko rubaszny humor i finał, który jest chyba dokładnie takim, jakim winiec dziś być...

Takeshi, Pepito, Yoshi, Rei... - to tylko kilku z wielu barwnych bohaterów tej książki, którzy nie tylko jawią się ciekawie, przekonująco w swoich kreacjach i bardzo charakternie..., ale którzy potrafią nas wciąż zaskakiwać tym, jacy są i jak postępują. Oczywiście najwięcej emocji budzi w nas Takeshi, który z pewnością zmienił się przez te wszystkie tomy, dojrzał, dotknął zła i krzywdy, wobec której nie można przejść obojętnym. Jednakże wciąż widzimy w nim tego samego wojownika i wybrańca, którego poznaliśmy po raz pierwszy przed siedmiu laty. Co ciekawe, tym razem jest to postać ważna dla całej fabuły, ale jednocześnie nie ważniejsza od pozostałych bohaterów, co ma swój pewien urok...

O świecie tego cyklu i tej jego najnowszej odsłony można mówić długo. To kraina japońskiej kultury, tradycji, wierzeń oraz magii..., jak i zarazem nowoczesnych bolidów, palnej broni, a nawet kosmicznych okrętów. I w tej naturalnej sprzeczności wydaje się tkwić piękno i wyjątkowość tej literackiej rzeczywistości, w której wszystko jest możliwym, dopuszczalnym, spodziewanym. Oczywiście tym razem jest nieco inaczej, gdyż finałowe sceny dotykają sekretów i tajemnic, które w jakiejś mierze każą nam spojrzeć nieco inaczej na ten świat..., ale o tym musicie przekonać się już sami.

I można zadać sobie pytanie, czy powieść ta wieńczy ten cykl, czy też stanowi jedynie kolejny element otwartej historii? W moim przekonania interpretacja może zależeć tylko i wyłącznie od nas samych. Z jednej stron finał książki wydaje się być idealnym ku temu, by pożegnać się z Takeshim i resztą bohaterów w sposób piękny, mądry, niezwykle poruszający. Z drugiej strony naturalnym pozostaje pytanie o to, co dalej..., gdyż oczywiście chciałoby się więcej…, ale czasami i niewiedza jest czymś pięknym i idealnym, prawda?

Nie będę zaklinać rzeczywistości twierdząc, że lektura tej powieści jest dokładnie taką samą, jak lektura dwóch poprzednich odsłon cyklu... Jest inną z wiadomych względów..., ale przy tym jest czasem pięknym, niezwykle ciekawym i emocjonującym, gdy oto udajemy się raz jeszcze u boku Takeshiego do tego niezwykłego świata, walczymy ze złem i niesprawiedliwością, dopełniamy przeznaczenia. I jest to rozrywka, przyjemność, uśmiech na naszej twarzy i zarazem poczucie, że oto pozostawiamy tych bohaterów i ich życie w piękny, wyjątkowy, właściwy sposób.

Dziękujemy Pani Maju. Dziękujemy za tę powieść, za ten cały niezwykły cykl i za Pani twórczość, która będzie zawsze z nami, zawsze żywą, zawsze czyniącą codzienność naszą i kolejnych pokoleń piękniejszą, barwniejszą, weselszą. I dziękuję również Fabryce Słów za to, że zdecydowała się wydać tę ostatnią powieść, która pozwala nam się pożegnać z Panią Mają dokładnie w taki sposób, w jaki chcemy ją pamiętać.