Teraz i na zawsze

Kiedy wszystko wokół zdaje się płynąć w swoim niezmiennym tempie, gdzieś obok czyjś świat kończy się, lega w gruzach. Świat, który wcześniej otulał przed snem, pachniał naparem jabłkowym i pysznie smakował omletem. Odtąd życie dzieli się na "kiedyś" i "teraz". "Teraz" nigdy nie będzie takie, jakie było "kiedyś". "Teraz" osacza, pachnie i smakuje złością, smutkiem i rozgoryczeniem.

Ignaś i jego tata próbują na nowo odbudować swój świat, zaakceptować duszącą żałobę, nauczyć się czerpać radość ze wspomnień tak, by nie sprawiały bólu. Czy razem uda im się spojrzeć jasnym wzrokiem w przyszłość?

Książka o bardzosymbolicznymznaczeniu, która na długo pozostaje w pamięci wprawiając w zadumę i wywołując refleksję nad tragedią, jaką jest utrata rodzica, szczególnie gdy dziecko jest jeszcze małe i nie do końca rozumie własne emocje. Jednakże jednocześnie lektura daje pewne ukojenie i poczucie, że wszystko kiedyś mija, nawet najgłębszy żal i smutek z czasem słabną, zmieniają się w złocistą nić tkającą pięknie wspomnienia.

Długo zastanawiałam się, jak ubrać w słowa mistrzowskie połączenie delikatnej treści z siłą emocji, jakie wywołuje we mnie ta książka. Jak opisać Wam historię utkaną z poczucia pustki, żalu i drogi ku nowej przyszłości. Z jej głębią, wrażliwością, przestrzenią na ból i ciszę, ale także na nadzieję…

„Ignaś mieszka ze swoim tatą. W domu są tylko oni dwaj i nikt więcej. Jeszcze niedawno byli we troje. Teraz zostali tylko oni dwaj”.

W tej książce słowo „śmierć” nie pada ani razu, ale brak mamy widzimy niemal na każdej stronie. W odbiciu okien w tafli rzeki, w cieniu za zasłonką prysznica, na licznych zdjęciach w ramkach i w niedokończonej robótce, która symbolicznie otula nie tylko tatę i Ignasia, ale cały ich dom.

Ignaś swój ból przelał we wściekłość, jego tata przypalał omlety, które kiedyś zawsze wychodziły idealnie. Nie strofował synka, gdy ten niszczył rzeczy, tylko podarował mu piłę i i drewno. Mały lisek każde smutne lub wściekłe słowo zamienia więc w drewienko. A potem razem z tatą przybija je do pnia drzewa, niczym schody w górę. Następnego dnia tata znowu prowadzi go pod drzewo i pokazuje synowi, co wybudował w nocy. To domek na drzewie - oaza dla nowych słów. Tych miękkich, ciepłych i pogodnych. Takich jak „przytulanie”, „zapach jabłek”, „mama” i „zawsze”. Bo we troje będą zawsze w swoich sercach i wspomnieniach. Teraz i na zawsze.

Ta wzruszająca opowieść to nie tylko słowa. To także przednia wyklejka z wielką szarą chmurą, która na końcu książki znika. To niezwykły klucz w kształcie serca z domkiem w środku, który na tylnej okładce umieszczono pod pytaniem „Czy istnieje coś, co jest dane na zawsze?”. To akcent położony na niektóre wyrazy w tekście, poprzez zapisanie ich kursywą, jak „wcześniej”, czy „teraz”. To także pastelowe kolory, które chociaż przygaszone nie są mroczne.

Ta książka to mistrzowskie połączenie miłości, żałoby i nadziei. Pokazuje, że można zaopiekować temat straty rodzica w delikatny, piękny sposób.

Gorąco polecam. Nie tylko dzieciom. Od 5 roku życia.