Testament

Po książki, felietony, artykuły czy myśli ks. Adama Bonieckiego sięgam w różnych momentach swojego życia. Zawsze wedy myślę sobie, że w Kościele takich postaci, takich kaznodziei jest tak bardzo mało. Gdyby było ich więcej, Kościoły nie świeciłyby pustkami.

Nie ośmielę się recenzować ks. Adama Bonieckiego, bo to nie taka książka i mam zbyt wielki szacunek do tego wybitnego marianina. Mimo że daleko odszedłem od Kościoła, szanuję każde słowo wypowiedziane przez tego kapłana, bo w każdym zdaniu przebija jego wielka wiara, troska o ludzi, o świat, ale ani razu nie ma w nich pouczania, że źle robimy, ani nachalnego nawoływania do ewangelizacji. Są słowa, które subtelnie wskazują jego drogę, którą w każdej chwili znaczy Bóg bez względu czy dziarsko kroczył przez Kraków, czy teraz przemierza ulice w towarzystwie laseczki.

"Testament" to podsumowanie życia, to także pokazanie czytelnikowi najważniejszych prawd, które są sensem jego życia. Padają piękne słowa o tym, że testament nie może stać się przyczyną sporów, byśmy pamiętali, że spisując ostatnią wolę nie skrzywdzić jednych i absurdalnie uprzywilejować innych. Pisząc testament, nie wyrażajmy żalów i pretensji. "Jeśli ktoś nie ma niczego cennego do zapisywania w testamencie i wtedy niech testament pisze, żeby było wiadomo, co zrobić z tym <<niczym>>, co zostało, i żeby ci, na których pamięci nam zależy, dostali na pamiątkę to, co chcę, by ode mnie mieli. No i żeby było wiadomo, co spalić, co przekazać ubogim, co do archiwów." I dalej "...warto w testamencie powiedzieć bliskim to, czego się powiedzieć za życia nie umiało, albo i nie chciało. Te słowa zza grobu trafiają do serca i zapadają w pamięć."

Ujęły mnie również słowa w rozdziale "Życie mija" o tym, że czas się kurczy, a z biegiem mijających lat robi to coraz szybciej. Zauważa jednak, że kiedy mogliśmy wpaść do znajomych bez zapowiedzi telefonicznej czy SMS-owej ten czas kurczył się wolnej. Odkrywa także to, że w młodości wydaje się, że mamy czasu jeszcze dużo, kiedy zbliżamy się do mety, każda minuta staje się bardzo cenna.

Piękny jest także rozdział o tym, że cierpienie, które jest sensem chrześcijaństwa, uszlachetnia. Ks. Boniecki przytacza słowa ks. Józefa Tischnera do Jarosława Gowina "Nie uszlachetnia".

A na konice zacytuje jedno z życzeń ks. Adama Bonieckiego do chrześcijan: "Byśmy nigdy o nikim nie myśleli, że jest "przypadkiem beznadziejnym" byśmy nikogo nie osądzali".

To książka, którą powinien przeczytać każdy myślący człowiek, bez względu czy jest wierzący, czy nie, bez względu czy ma dwadzieścia kilka lat, czy jest bliżej końca swojej drogi.