Towarzyszu mój

Niezły klimat, bo i historycznie i politycznie powieść mocno osadzona. Jakowlewa przybliża system, który, delikatnie ujmując, do łatwych nie należał. Prawdziwie ale i absurdalnie, dla mnie to nowe bo nic dotychczas takiego nie czytałam.

Dodatkowo i krajoznawczo, specyfiką pierwszej części są muzea ale czytelnik spaceruje po całym Leningradzie, po jego uliczkach, mostach, klitkach, które mają być mieszkaniami. To myślę największe walory tej historii, choć dochodzenie samo w sobie też jest dopracowane. Skupione bardziej na śledztwie i na samym śledczym Zajcewie niż samych zbrodniach choć przyznać należy, że seryjny morderca, o tęgim umyśle, napracował się niebywale. Przykład fabuły, która choć akcją w fotel nie wciska, jest tak stopniowana, tak rozpisana, że "weszła" lekko i przyjemnie.

W Leningradzie dochodzi do serii brutalnych morderstw, które nijak są połączone ze sobą. Sprawca zabija kobiety jak i mężczyzn nie patrząc również na ich wiek czy status społeczny - przez co ciężko określić profil mordercy. Na dodatek, milicja nie jest w stanie zająć się tymi sprawami, gdyż w kraju trwa wielka rewolucja i nie mają po prostu na to czasu. Z pomocą jednak przychodzi detektyw Zajcew, który za wszelką cenę pragnie uchwycić mordercę.

.

Powiem tak "Towarzyszu mój" Julija Jakowlewa, jest książką, którą przeczytałam w jakieś dwie godziny! Jest nieziemsko płynna i mega wciągająca. Co prawda, język autorki jest dość specyficzny, ale jest on również tak melodyjny i plastyczny, że tej książki nie da się czytać dłużej jak kilka godzin. Przedstawiony w niej system stalinowskej Rosji jest bardzo interesujący i zatrważający, przez co teraz szukam kolejnych książek w tym klimacie. Nie spodziewałam się, że taki retro rosyjski kryminał, może mnie tak zachwycić. Akcji tutaj jest na pęczki, więc czasu na nudę to w ogóle nie było, za co ogromny plus! Pomysł na fabułę był bardzo trafiony, a dzięki temu mordercy, całość nabiera takiej tajemniczości i brutalności. Mam jedynie małe zastrzeżenie do bohaterów, bo im autorka poświęcił najmniej czasu, przez co nie są oni tak dobrze dopracowani, jak mogli by być. Ale to jest jedyny minus jaki ja zauważyłam, więc ja ogólnie jestem na tak!

.

Podsumowując, jeśli lubicie takie mroczne i brutalne powieści, to myślę, że spodoba się wam ta książka, więc śmiało po nią sięgnijcie. Ale ostrzegam, obraz stalinowskiej Rosji jest tutaj dość przerażający i brutalny.

Nie znam twórczości autorki, ale zawsze można nadrobić prawda? Więc kochani przedstawiam wam książkę, w której poznacie Zajcewa (no samo imię powoduje, że jakoś tak cieplej się robi) Nie ma tak pięknie ginie księgowa i inne ofiary, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego, lecz nasz śledczy nie dość, że ma utrudnione, bo czasy są, jakie są a to lata 30-te to jeszcze trudno odróżnić zdrajcę partii od zabójcy a może mają coś wspólnego? Mamy czasy Stalinowskiej Rosji, ale książkę, naprawdę czyta się w trimiga, więc polecam, bo ja jestem zakochana w naszym Zajcewie. Klimat szklanek w koszyczku, palarni i szemranych interesów. Na celowniku mordercy znalazły się samotna księgowa, młody złodziejaszek, dwie prostytutki i czarnoskóry komunista.

Czytając książkę miałam wrażenie jakbym przeniosła się w przeszłość i czytała podręcznik książki do historii i nasze wspomnienia na temat komuny w Polsce. Tu oczywiście powtórzę lata, 30 ale i tam nie było łatwo być osobą bezpartyjną. Jak to mówią szemrane interesy, ręka, rękę myje? Nasz bohater, jako jedyny nie bacząc na trudności, jakie panują w miejsce jest przekonany, że podoła i odnajdzie zabójcę tych wszystkich ofiar, lecz czy mu się uda? To już zostawiam wam. Najbardziej podobały mi się zwroty tamtych lat Milicja oraz towarzyszu, towarzyszko.

Przyznam, że okładka bardzo mi się podobała, co pisałam na wstępie, ale okres, jaki jest zawarty w niej trochę mnie przeraził. Bardziej to czy połapię się w akcji i całym tym radzieckim klimacie, ale wiecie, co? Na początku przyznam, że było ciężko i się gubiłam a najbardziej w tych przeskokach czasowych, ale im dalej tym lepiej.

Pierwsza książka Rosyjskiej autorki i na pewno nie ostatnia. Dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca, że mogłam poznać twórczość Julii Jakowlewa. Mam też nadzieję, że samo wydawnictwo będzie sięgało po więcej książek z tamtej części Europy.

Zabita: Faina Baranowa, lat trzydzieści cztery, bezpartyjna. Księgowa w spółdzielni przemysłowej. Panna.

Rewolucja trwa i mieszkańcy Leningradu mają większe problemy na głowie niż seria morderstw. Jedynie śledczy Zajcew, nie zwracając uwagi na atmosferę strachu i podejrzliwości panującą w mieście, jest zdeterminowany, by odnaleźć sprawcę.

Na pierwszy rzut oka morderstwa nie mają ze sobą nic wspólnego. Ofiary to samotna księgowa, młody złodziejaszek, dwie prostytutki i czarnoskóry komunista. Każde zginęło w innej części miasta. Zajcew przeczuwa, że te pozornie przypadkowe zbrodnie wskazują na jednego mordercę, który inscenizuje swoje zbrodnie w dziwaczny sposób. Przebiera ofiary, ustawia ciała w nienaturalnych, sztywnych pozach, a miejsca zbrodni porządkuje i modeluje, przestawiając meble.

Jednocześnie Zajcew musi mieć się na baczności – ostatnio trudno odróżnić ofiary zbrodni od zdrajców systemu. Śledczy nie ma innego wyjścia jak dopaść zabójcę, lawirując między pułapkami politycznej rzeczywistości. Tylko co będzie, kiedy władza sama weźmie go na cel?

Całkiem interesujący kryminał dziejący się w czasach w których morderstwo wcale nie było najgorszą rzeczą jakiej człowiek mógł dostarczyć. Absurd goni absurd, a zdrajcy systemu i czystki to chleb powszedni. Koszmarny świat, który na szczęście minął. Wciągająca opowieść, dlatego polecam.