Czerwony jeździec

Fabuła pierwszej część rozgrywała się z wielkim malarstwem w tle, natomiast w drugiej przenosimy się na wyścigi konne i hodowle koni carskiej Rosji. Czy uda się ulepszyć rasę kłusaków orłowskich? Kto zabija, kto jest z tym powiązany? Sprawa wydaje się wyjątkowo skomplikowana.

W tej części, mam wrażenie, że jeszcze więcej dzieje się z pogranicza groteski czy absurdu. Nie tylko w pracy, ale i w pokoju milicjanta Zajcewa mają miejsce trudne do wyjaśnienia zdarzenia, ludzie to się pojawiają to znikają… Śledztwa Zajcewa trudno przyrównać do tych znanych nam ze współczesnych kryminałów. Tu aby rozwiązać zagadkę trzeba zmierzyć się głównie z radzieckim ustrojem. To klimat tych czasów jest tu najważniejszy. Sam głowy bohater ma w sobie smutek i szarość radzieckich ulic, choć życie barwne jak tamtejszy folklor. Bardzo przypadł mi do gustu! Czyta się rewelacyjnie, jest zajmująco, płynnie, intrygująco. Przekład Michała Rogalskiego nie ma dla mnie wad. A dodatkowy plus za rewelacyjne okładki autorstwa Rafała Kucharczuka

Mam niemały problem z recenzją tej książki, bo według opisu mamy tu do czynienia z zagadką kryminalną. Leningrad roku 1931, śledczy Zajcew zostaje wezwany do wypadku mającego miejsce na hipodromie. Pierniczek - uwielbiany przez wszystkich koń, champion i wielka sława wyścigów, potyka się w trakcie biegu i skręca kark, przy okazji zabijając swojego woźnicę. Wydaje się, że wszyscy bardziej przejmują się śmiercią konia niż jeźdźca i nie mogą zrozumieć jak mogło dojść do takiej sytuacji. Zajcew będący kompletnym laikiem w tej dziedzinie, jest tym mocno zdziwiony, a okazuje się że w sprawie wypadku zwierzęcia będzie prowadzone śledztwo, za które ma być odpowiedzialny. No i szczerze mówiąc, cała intryga kryminalna z typowym kryminałem ma niewiele wspólnego i nie wciągnęła mnie za specjalnie. Za to uważam, że absolutnie genialnie został opisany koloryt tamtych czasów. Okres w którym bez skrupułów pozbywano się niewygodnych obywateli, robiąc z nich kułaków i sabotażystów, a więc wrogów wielkiego Związku Radzieckiego. Wszechobecny strach, głód, przemoc, szerzące się donosicielstwo, nie wiadomo z kim można rozmawiać szczerze, a kogo się wystrzegać. Autorka ma niewątpliwie ogromny talent do opisywania miejsc, ludzi czy wydarzeń. Dlatego jeśli szukacie książki związanej z kryminalną zagadką, to możecie czuć niedosyt. Jeśli jednak chcielibyście poznać te ciężkie czasy, ale przedstawione w bardzo przystępnej i ciekawej formie, polecam serdecznie.

Radziecki świat.

"Czerwony jeździec" to już drugi tom poświęcony śledczemu Zajcewowi i powierzonym mu sprawom o podłożu kryminalnym, które w swej istocie są jedynie pretekstem do ukazania w książkowym świecie realiów, które słusznie minęły - a mowa o radzieckiej Rosji lat 30-tych XX wieku: krwawym, brutalnym świecie pełnym terroru, topornej ideologii i pozorów, które jednych są w stanie ostatecznie pogrążyć, a innych wynieść na wyżyny władzy.

Rosja, rok 1931. Przyszli czerwoni marszałkowie oraz dawni hodowcy koni z carskiej Rosji próbują ulepszyć rasę kłusaków Oryol. Państwo również zajmuje się hodowlą na dużą skalę. Nowy człowiek powstaje dzięki zastosowaniu innowacyjnych metod na niespotykaną dotąd skalę: wszechobecnej przemocy i głodu, pokazowym procesom oraz wyłapywaniu wszelkiej maści sabotażystów.

Śledczy Zajcew zostaje skierowany do wyjaśnienia sprawy śmiertelnego wypadku na Leningradzkim hipodromie. W czasie wyścigu jeden z koni upada i umiera na miejscu. A ponieważ postępowaniem interesują się najwyżsi oficjele w państwie, Zajcew dobrze wie, że na włosku wisi nie tylko jego kariera, lecz także życie. Albo rozwiąże sprawę, albo galopujący dziko czerwony jeździec stratuje go bez wahania.

Książka pod kątem fabularnej intrygi kryminalnej nie zachwyca i jest raczej taka, jak opisywane na łamach książki czasy - toporna... Jednak nie o istotę narracyjnej intrygi tutaj chodzi, lecz o całe tło wydarzeń, które przybliża nam życie i realia radzieckiej Rosji z czasów sprzed II Wojny Światowej. Takich obrazów nie znajdziemy zbyt wiele w dzisiejszej literaturze, stąd też cykl Juliji Jakowlewej zasługuje na szczególną uwagę choćby tylko z tego względu. Naprawdę warto poświęcić tej książce i całemu cyklowi czas - może to być niezwykle pouczające doświadczenie.

Julija Jakowlewa ponownie jak nikt oddaje ducha i koloryt epoki, rysując radziecki krajobraz w przededniu Wielkiej Czystki. Czerwony jeździec to nie tylko kontynuacja kryminalnych przygód Zajcewa, ale pełna zapachów i smaków podróż do brutalnej przeszłości.

https://cosnapolce.blogspot.com/2021/10/czerwony-jezdziec-julija-jakowlewa.html