Tylko jeden wieczór

Krystyna Mirek nigdy nie zawodzi, jeśli chodzi o rodzinne książki, które czyta się za jednym, maksymalnie dwoma podejściami. W „Tylko jeden wieczór” poznajemy Amelię Diamond – aktorkę, która swoje prywatne życie ubrała niczym świąteczne drzewko. Nawet jeśli w rzeczywistości jest ono wykonane z tandetnego plastiku, jedynie stwarza pozory odświętnego w brokatowym przebraniu. Jej świat to sztuczny blask, sukces i medialna maska, a czytelnik ma okazję poznać, co się za nią kryje.

Jest też Zosia: sprzątaczka, która może nie umie zmonetyzować swoich umiejętności, sprząta więc biura, ale empatii, ciepła i wyrozumiałości mógłby uczyć się od niej niejeden człowiek. To ona wnosi do tej historii autentyzm, będąc cichym świadkiem prawdziwego życia. Zderzenie tych dwóch światów, chociaż w mojej ocenie mogło być bardziej dramatyczne, jest główną osią fabuły.

Ta książka niespecjalnie mnie zachwyciła, głównie dlatego, że brakowało mi większych zwrotów akcji i odnoszę wrażenie, że rozwiązania problemów zbyt łatwo przychodziły bohaterom, odbierając mi czytelniczą satysfakcję z ich przemiany. To jest właśnie ten element nieoczywistej świątecznej magii, którego mi zabrakło.

Muszę jednak przyznać, że mimo tych mankamentów, była to przyjemna, kojąca lektura. Rzeczywiście pokazuje życie z różnych perspektyw i przypomina o prawdzie starej jak świat, która być może właśnie w święta wybrzmiewa mocniej: życie budowane na kłamstwie ma bardzo słabe fundamenty. Jest to ciepła (choć przewidywalna) świąteczna historia, która po prostu pozwala na chwilę oderwać się od codzienności i przypomnieć sobie o tym, co naprawdę się liczy.