Uroczysko. Tom 1

Powiem wam, że ten pierwszy tom jest idealnym podkreśleniem tezy, że człowiek jest zwierzęciem stadnym. Poważnie. Już nie raz przekonałam się, że kiedy cierpimy, to mamy ogromne pragnienie komuś o tym opowiedzieć. Jako kobieta z książki, pozostawiona na pastwę losu w zimnym domu, nastolatką i dwójką zwierząt, Majka pierwsze co zapragnęła, to żeby inni ludzie ujrzeli, że jest już sama. Że zwolniło się miejsce na mądrego i przystojnego mężczyznę, który spełniając te wymogi mógłby otoczyć ją troską i opieką. Najgorsze jest jednak to, że urodzenie dziecka się ogłasza. Zaręczyny i ślub się ogłasza. Nawet rozwód można ogłosić co głośniejszym kobietom z dobrymi zasięgami plotkarskimi, ale opuszczenie przez męża? Czy kobieta nie czuje się wtedy jak totalne dno? Zwłaszcza, że nie spodziewała się tego. Na jej wielkie szczęście ma przyjaciółkę od wszystkiego. A najważniejsze, od racjonalnego myślenia, które jakoś naszą postać również omijało w tym czasie. Kontakty z piętnastoletnią córką również nie należały do najlepszych. Nie wspominając już o braku ogrzewania w domu. Czy mogło być dla niej gorzej? Mogło. Wyszło na to, że inwestycja życia jej uciekającego małżonka upadła i to na jej barkach spoczywa jego spłata. Zastaw chłodnego domu. Jedyna rzecz, która jej pozostała. W przypływie nagłego impulsu i braku perspektyw na jakiekolwiek pozytywne myśli, wyjeżdża do miejsca, które pamięta z dawnego czasu. Jednak problemy mają to do siebie, że lubią powracać. Jak zatem sądzicie, czy w nowym miejscu ludzie okażą jej odrobinę serca?

Wspaniała książka, naprawdę. Dzięki niej można ujrzeć, że kiedy spotyka nas coś złego, to nie jesteśmy w tym sami. Gdzieś na świecie są ludzie, którzy mają więcej problemów i dają radę. Nie poddają się. Może zatem warto wziąć z nich przykład?

Kto raz przeczytał książkę autorki ten wie, że takiego zrozumienia jak u niej, nieprędko dostanie gdzieś indziej:-) Pozycja bardzo mi się podobała, bo pomimo smutku, była żywiołowa i jednak pozytywna. Serdecznie polecam:-)

Powiem wam, że ten pierwszy tom jest idealnym podkreśleniem tezy, że człowiek jest zwierzęciem stadnym. Poważnie. Już nie raz przekonałam się, że kiedy cierpimy, to mamy ogromne pragnienie komuś o tym opowiedzieć. Jako kobieta z książki, pozostawiona na pastwę losu w zimnym domu, nastolatką i dwójką zwierząt, Majka pierwsze co zapragnęła, to żeby inni ludzie ujrzeli, że jest już sama. Że zwolniło się miejsce na mądrego i przystojnego mężczyznę, który spełniając te wymogi mógłby otoczyć ją troską i opieką. Najgorsze jest jednak to, że urodzenie dziecka się ogłasza. Zaręczyny i ślub się ogłasza. Nawet rozwód można ogłosić co głośniejszym kobietom z dobrymi zasięgami plotkarskimi, ale opuszczenie przez męża? Czy kobieta nie czuje się wtedy jak totalne dno? Zwłaszcza, że nie spodziewała się tego. Na jej wielkie szczęście ma przyjaciółkę od wszystkiego. A najważniejsze, od racjonalnego myślenia, które jakoś naszą postać również omijało w tym czasie. Kontakty z piętnastoletnią córką również nie należały do najlepszych. Nie wspominając już o braku ogrzewania w domu. Czy mogło być dla niej gorzej? Mogło. Wyszło na to, że inwestycja życia jej uciekającego małżonka upadła i to na jej barkach spoczywa jego spłata. Zastaw chłodnego domu. Jedyna rzecz, która jej pozostała. W przypływie nagłego impulsu i braku perspektyw na jakiekolwiek pozytywne myśli, wyjeżdża do miejsca, które pamięta z dawnego czasu. Jednak problemy mają to do siebie, że lubią powracać. Jak zatem sądzicie, czy w nowym miejscu ludzie okażą jej odrobinę serca?

Wspaniała książka, naprawdę. Dzięki niej można ujrzeć, że kiedy spotyka nas coś złego, to nie jesteśmy w tym sami. Gdzieś na świecie są ludzie, którzy mają więcej problemów i dają radę. Nie poddają się. Może zatem warto wziąć z nich przykład?

Kto raz przeczytał książkę autorki ten wie, że takiego zrozumienia jak u niej, nieprędko dostanie gdzieś indziej:-) Pozycja bardzo mi się podobała, bo pomimo smutku, była żywiołowa i jednak pozytywna. Serdecznie polecam:-)

Majkę poznajemy w chwili, gdy sypie jej się świat. Wszystko to zapoczątkował niewierny mąż, który zdecydował się na odejście do kochanki. Kobieta została sama, ale nie samotna. Ma na głowie nastoletnią córkę i zwierzaki. Do tego szybko okazuje się, że mąż zaciągnął dług, a wierzyciele lada dzień mogą zjawić się, by zabrać im dom. Maja nie ma czasu na rozpacz, ale postanawia wyjechać na wieś, by choć przez chwilę spojrzeć na sprawy z perspektywy. Nie spodziewa się, że w nowym miejscu odnajdzie swój dom.

Ten początek brzmi bardzo banalnie. Sama już nie raz czytałam tego typu książkę. Przez to chyba trochę się jej obawiałam przed czytaniem. Co więc ją wyróżnia? Humor. Autorka przedstawia nam całą historię w lekki sposób, a bohaterowie nie szczędzą sobie uszczypliwości. Wiele jest tu scen, które wywołują uśmiech na twarzy.

"Dziadziu – zwróciła się do mojego taty – czy trudno jest stać jedną nogą nad grobem?

– A to zależy, czy ma się trudności z utrzymywaniem równowagi."

Majka jako narratorka sprawia się świetnie. To dojrzała kobieta, która zna swoją wartość, jednocześnie pełna jest wątpliwości i strachu. Czego nie daje po sobie poznać. Ma córkę, przed którą musi udawać silną oraz przyjaciół i rodzinę, którzy pomogą jej w każdej sytuacji.

Tytułowe Uroczysko to dom pełen ludzi, którzy nie są rodziną, jednak są sobie bliscy. Ten klimat ogromnie mi się podobał, bo przypomina mój rodzinny dom. W tym miejscu nawet obcy, zostaną ugoszczeni, a ciepło i klimat sprawia, że zostają na dłużej. I tym sposobem Maja pod koniec gości u siebie, aż trzech potencjalnych amantów, psy, kota i dwie krowy. Pod opieką ma też małą dziewczynkę, a na obiad notorycznie wpada pewien nastolatek. Aż strach się bać, kto jeszcze dołączył to tej wesołej zgraji w kolejnych tomach. Nie mogę się doczekać!

Literacki domek na wsi pełen nadziei!

Majka, bohaterka w kryzysie życiowym, dowiaduje się, że mąż ją zdradza, a do tego zaciągnął pod zastaw domu ogromny kredyt! Z nastoletnią córką Marysią, psem i kotem ucieka z miasta w Sudety, do domku po ciotce w malowniczej wsi Malownicze. Zamiast planowanej "sesji rozpaczy", odnajduje tam... nowy początek! Przekształca dom w pensjonat Uroczysko, gdzie goście szukają ukojenia, a ona – siły, by odbudować życie.

Co zachwyca w książce?

Postać Majki to kobieca moc w działaniu!? Bohaterka nie jest idealna, bywa zraniona, niepewna, a czasem zabawnie nieporadna. Jej siła? Umiejętność dostrzegania nadziei w najmniejszych rzeczach i przyciągania dobrych ludzi (np. ekscentryczna Anielka czy weterynarz Czarek). To opowieść o dojrzewaniu wbrew kalendarzowi i uczeniu się ufania własnej intuicji. Humor, który leczy rany! Mimo ciężaru zdrady i długów, książka tonie w cieple i autoironii. Dialogi z Marysią ("Dziadziu, czy trudno stać jedną nogą nad grobem?") czy absurdalne sytuacje (np. walka z krową sąsiadów) rozładowują napięcie. To nie cukierkowy optymizm, ale pogoda ducha mimo przeciwności. Malownicze miejsce z duszą! Sudety opisane są z poetyckim zmysłem. Mgły owijające dom, szum świerków, herbata parzona w starym imbryku. To nie jest "ucieczka na wieś", a powrót do siebie, miejsce, gdzie cisza nie jest pusta, ale pełna nadziei. Ludzie jako lek na samotność!? "Uroczysko" to też opowieść o sile wspólnoty. Sąsiedzi pomagający Majce (nawet ci początkowo nieufni!), goście pensjonatu szukający azylu. Miłość pojawia się tu niepostrzeżenie bez fajerwerków, za to z czułością i śmiechem.

Dla kogo jest ta książka?

Dla szukających ucieczki od codziennego stresu w świat, gdzie dobro zawsze zwycięża.

Dla miłośniczek historii o kobiecej sile i nowych początkach, zwłaszcza 60+ (cenią mądrość życiową!). Dla tych, którzy wierzą, że "jeszcze będzie dobrze" nawet po życiowym trzęsieniu ziemi .

Dla kogo może nie być idealna?

Osoby szukające thrillera lub głębokich analiz psychologicznych tu realizm łączy się z baśniowością. Młode czytelniczki, które nie utożsamiają się z tematem zdrady czy dojrzałości.

Dlaczego warto przeczytać?

"Uroczysko" to literacki kubek gorącej herbaty z miodem! Magdalena Kordel udowadnia, że najpiękniejsze cuda rodzą się ze zwykłego życia, z siania pomidorów, rozmów przy piecu i otwartości na ludzi. To powieść, która otula jak kocyk i szepta do ucha: "Dasz radę".

Moja ocena: 8/10

Polecam szczególnie na wieczory, kryzys życiowy lub... gdy brakuje wiary w ludzi!

PS: Jeśli pokochasz Majkę, sięgnij po kolejne tomy: "Sezon na cuda", gdzie Uroczysko tętni świąteczną magią!

„Uroczysko” to seria książek, które została wznowiona. Tym razem została wydana w nowej szacie graficznie i z barwionymi brzegami. Na pewno przykuwa wzrok i prezentuje się pięknie na półce.

Piękna jest również w środku. W sposób lekki i humorystyczny pokazuje, że pomimo życiowych trudności można odnaleźć szczęście. Z książką ta można miło spędzić czas, ale również robi się lżej na duszy. Daje ona ukojnie i nadzieje, że po każdej burzy wychodzi słońce.

Maja to kobieta, która ma niewiernego męża i nastoletnia córkę i kredyt, którego nie chciała. Aby poukładać sobie wszystko w głowie, wybiera się w góry, do domku po ciotce. I to tam wpada na pomysł, aby przenieść się na wieś i zacząć wszystko od nowa. Jej pomysł nie koniecznie spodobał się innym, ale pomimo to postanowiła zaufać swojej intuicji.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze i cieszę się, że mam już drugi tom i nie muszę rozstawać się z bohaterami. Autorka wspaniale pokazała tutaj trudne relacje rodzinne, ale również nowo nawiązywane przez Majkę. Opowieść ta jest prawdziwa. Każdemu z nas może się przydarzyć.

Jeśli macie ochotę na ciepłą, lekką i przyjemną opowieść to bardzo polecam „Uroczysko”.