Dziewczyna w kolorze nadziei

Czy da się zacząć od nowa, kiedy przeszłość wciąż daje o sobie znać? Z doświadczenia wiem, że absolutnie nie. Konieczne wręcz jest oddzielenie przeszłości od chwili obecnej grubą kreską. W przeciwnym razie może ciążyć nam niczym balast i zatrzymać w miejscu.

Podobne pytanie zadaje sobie bohaterka najnowszej powieści mojej ukochanej autorki, Magdaleny Kordel, Natalia. Znalazłam w tej dziewczynie wiele wspólnych dla nas cech, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że Magda przychodzi mi na pomoc ze swoimi książkami zawsze, kiedy akurat najbardziej potrzebuję pokrzepienia :)

Oto Natalia, młoda kobieta, która po bolesnych doświadczeniach trafia do Warszawy, w której próbuje poukładać swoje życie i rozpocząć nowy jego etap. Nie w głowie jej miłostki, pragnie jedynie spokoju i bezpieczeństwa. Mówi się, że aby rozśmieszyć Boga, należy powierzyć mu swoje marzenia. Jak więc możecie się spodziewać, w wyniku niefortunnych, przerażających nawet wydarzeń, na drodze Natalii pojawia się mężczyzna, który z czasem zaczyna mieć dla niej coraz większe znaczenie. Jednak czy dziewczynie uda się zostawić przeszłość za sobą i z ufnością zwrócić się w stronę przyszłości?

***

„Dziewczyna w kolorze nadziei” to ciepła, humorystyczna momentami opowieść, która w subtelny sposób dotyka trudnych ludzkich doświadczeń, jednak bez zbędnego moralizatorstwa i wyolbrzymiania, dzięki czemu koi, a nie przytłacza ciężarem emocji. To historia, której zadaniem jest przypomnieć czytelnikowi, że nawet bardzo bolesne doświadczenia, ciosy od życia, które powalają na kolana, mogą być nie końcem, jak często nam się wydaje, a początkiem. Początkiem tego, co lepsze, spokojniejsze, szczęśliwsze.

Polecam ją serdecznie :)

Natalia przyjechała do Polski, szukając spokoju. Znalazła dobrą pracę, lecz pech chciał, że wplątała się w aferę z jednym z napastliwych pracowników firmy. W jednej chwili jej życie runęło w gruzach. Oczami wyobraźni widziała już tylko zwolnienie, więc jedyne, co przyszło jej do głowy to wino i lody. Wtedy jeszcze nie wiedziała, że uruchomi szereg sytuacji, które zmienią jej życie o sto osiemdziesiąt stopni.

Kto miał przyjemność poznać twórczość Magdaleny Kordel ten wie, że jest przepełniona ciepłem, humorem i zwrotami akcji. Tak było również tym razem. Mimo że „Dziewczyna w kolorze nadziei” dotyka trudnych tematów, to przedstawione zostały one w sposób lekki, a perypetie bohaterów wywołały uśmiech na mojej twarzy. Czytając, czułam lekkość. Mam wrażenie, że ta książka trafiła do mnie w odpowiednim momencie. Mogłam się odprężyć i na moment oderwać od rzeczywistości. Dobrze mi było towarzyszyć Natalii w zabieganej, ruchliwej Warszawie, choć sama mieszkam w cichej wiosce na Kaszubach.

Bohaterka jest przyzwyczajona do samotności, nie doskwiera jej ona zbytnio. Chce tylko spokojnie żyć, lecz w jej codzienność niespodziewanie wkracza koleżanka z dawnych lat, przystojny, zaradny mężczyzna służący pomocą w każdej chwili oraz pewien ekscentryczny, starszy pan. Czy ta zmiana jej przeszkadza? Nie sądzę. Nie sposób ich nie lubić.

Myślę, że każdy z nas miał w życiu sytuację, w której musiał budować swoją rzeczywistość na nowo. Może była to nowa praca, zmiana miejsca zamieszkania, może rozwód, a może ucieczka przed wojną. Bez względu na to, co tę zmianę spowodowało, doskonale wiemy, jak potrafi być ciężko. Jeśli jesteście ciekawi, jak poradziła sobie Natalia, czy była w stanie pokochać kogoś na nowo i czy straciła pracę, koniecznie sięgnijcie po tę pozycję, a ja gwarantuję Wam, że jeśli lubicie literaturę obyczajową, to nie zawiedziecie się.

Autorka nie stworzyła cukierkowej historii, w której wszystkie problemy rozwiązują się same. Bohaterowie popełniają błędy, czasem reagują impulsywnie, czasem uciekają przed emocjami, ale właśnie dzięki temu wydają się prawdziwi. „Dziewczyna w kolorze nadziei” przypomina, że nawet kiedy życie rozsypuje się na kawałki, warto dopuścić do siebie ludzi i dać sobie szansę na coś nowego. To jedna z tych książek, po których człowiek po prostu czuje się trochę lżej.

Poznajemy Natalię, która po traumatycznych przeżyciach przyjechała do Warszawy szukając bezpieczeństwa, spokoju i szansy na nowy początek. Znajduje dobrą pracę w firmie zajmującej się renowacją mebli, co daje jej upragnioną stabilizację. Dziewczyna jest zadowolona, choć nie prowadzi bujnego życia towarzyskiego ani uczuciowego i ciągle prześladują ją bolesne wspomnienia. Pewnego dnia jej spokojną codzienność burzy upokarzająca próba napaści ze strony jednego z pracowników. Choć niczemu nie zawiniła, konsekwencje mogą spaść właśnie na nią, a na dodatek sprawca należy do rodziny szefa.

Magdalena Kordel postawiła na wielowątkowość i sporą ilość bohaterów. Ma to swoje zalety, bo za ich sprawą możemy niejednokrotnie się uśmiechnąć (zwłaszcza z donżuana Jarusia), a przede wszystkim zmuszają one Natalię do wyjścia z bezpiecznej skorupy, dając jej przy tym ogrom bezinteresownego wsparcia. Ogromnie polubiłam Eugeniusza, Bożenkę, Nastkę, ale był też i czarny charakter...

Natalia nosi w sobie głębokie traumy i lęki. Każde zbliżenie do drugiego człowieka wymaga od niej przełamywania wewnętrznego oporu. Bernard staje się dla niej ostoją, symbolem bezpiecznej przystani. Cechuje go cierpliwość, delikatność i brak nacisku, co pozwala dziewczynie powoli odbudowywać wiarę w mężczyzn. Ich uczucie nie rodzi się z nagłego porywu serca, ale rozwija się stopniowo, na fundamencie codziennej bliskości i wzajemnego szacunku. W obliczu zagrożenia (w tym wypadku napaści w pracy) Natalia na nowo zamyka się w sobie i próbuje uciekać od rodzącego się uczucia. Ważna jest tu do podkreślenia postawa mężczyzny, który wspiera ją w walce z niesprawiedliwością zawodową.

Wątek renowacji mebli stanowi metaforę przywracania blasku zniszczonym przedmiotom. Można go porównać do procesu wewnętrznego leczenia Natalii.

Historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć wiarę w miłość i bliskość. Cechuje ją optymistyczny wydźwięk. Udowadnia, że po każdej życiowej burzy w końcu wychodzi słońce. Że przy pomocy życzliwych osób wszystko staje się łatwiejsze.

"Dziewczyna w kolorze nadziei" to ciepła, podszyta humorem powieść o budowaniu życia na nowo, godzeniu się z bolesną przeszłością i odnajdywaniu siły do walki o własne szczęście. To lektura niosąca spokój, wiarę w ludzi oraz ucząca dystansu do problemów.

,,(…) niewiarygodne: czasem przez lata nie dzieje się nic, a potem świat wywraca się do góry nogami w ciągu kilku godzin”.

Ona – młoda dziewczyna po przejściach, próbująca oswoić swój ból, napisać nowy, lepszy rozdział reszty swojego życia. Trochę bez wielkiego entuzjazmu, ale w końcu odrobinę przekonana, że można. Bo jest silna, ambitna, pracowita, choć nieco zagubiona, i pełna lęku. Ale wie, że musi żyć tu i teraz, w nowym miejscu, gdzie ma pracę i perspektywy.. na razie tyle i aż tyle.

On – mężczyzna z przeszłością, ale i głodny życia, jako tako pogodzony z losem i chyba już teraz otwarty na to, co przyniesie przyszłość..

Co wyniknie ze spotkania dwójki tych różnych, choć całkiem do siebie podobnych światów..?

„Dziewczyna w kolorze nadziei” to lekka powieść obyczajowa o nadziei, samotności, walce o godność i lepszy świat. Ciepła historia subtelnie poruszająca trudne tematy i choć idealizująca świat, dotykająca serca i pozwalająca choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości.

POlecam.