Usuwacz

Po raz pierwszy stykam się z twórczością Krystiana Stolarza, a dzięki jego skrótowej biografii ujętej na skrzydełku okładki, wiem, że nie pisze on wydumanych historii. Wręcz przeciwnie- jako funkcjonariusz wydziału kryminalnego serwuje nam mocne espresso na ławę, a przestępczy świat wydaje nam się sto razy bardziej mroczny i niebezpieczny. Nie może więc nas dziwić szereg wulgaryzmów widocznych na niemal każdej stronie „Usuwacza”. Mogą nas razić, ale bez nich tematyka powieści nie byłaby zgodna ani z tematem, ani ze stylem. Brak archaicznego mimesis, czyli naśladownictwa, nie wchodzi tutaj w grę. Akcja musi być autentyczna, dlatego autor z niczym nie przesadził. Odbiorcy muszą wiedzieć, że teksty pana Stolarza NIE są przeznaczone dla delikatnych fanów słowa pisanego.

Jeden z tematów ujętych w najświeższej książce Krystiana Stolarza uważam za szalenie ważny i, niestety, coraz bardziej aktualny. Mam na myśli zbyt dużą liczbę kierowców- pijanych lub pod wpływem narkotyków. Mieszanki jednego i drugiego też się zdarzają i doprowadzają do jeszcze większych katastrof. W wiadomościach notorycznie słyszymy o dramatach rodzin, które straciły najbliższe osoby, a statystyki przyprawiają nas o zawrót głowy lub dreszcze. To, co boli najbardziej, to fakt, że sprawcy wypadku zazwyczaj nic się nie dzieje, a jego skrucha, o ile jest, nie zmieni tragicznych wydarzeń. Gdzie taki ktoś miał głowę- gdzie, ja się pytam?!? A czy po wytrzeźwieniu zdaje sobie sprawę, że sam doczepił sobie łatkę mordercy? Że zrujnował życie sobie, swojej rodzinie, a także rodzinie ofiary? Codzienne wyrzuty sumienia i niemożność cofnięci czasu to ponoć największa kara…

Dzięki książce Krystiana Stolarza uświadamiam sobie też, że praca w policji, zwłaszcza w wydziale kryminalnym, nie jest przysłowiową bułką z masłem. Policjantem się jest, a nie bywa- to praca, która wymaga czujności 24 godziny 7 dni w tygodniu. Cóż, może to rzutować na relacjach rodzinnych, o czym autor nie zapomniał napisać. Mówi się też, że jest to zawód zaufania społecznego- policjant staje się niemal fryzjerem czy taksówkarzem i wysłuchuje setek historii, które nie zawsze brzmią jak słodka melodia. Ogrom społecznego bólu i niesprawiedliwości ze względu na mało dopracowane prawo jest ogromny. Czy da się to wytrzymać? Sama nie wiem.

Autor ,między wierszami, każe nam się zastanowić nad sensem przywrócenia kary śmierci. Czy śmierć przez powieszenie to lekarstwo dla pokrzywdzonych rodzin? Zapewne nie, ale w wielu drastycznych przypadkach moglibyśmy mieć pewność, że zbrodniach już nigdy nikogo nie skrzywdzi. Dokładnie takie jest moje stanowisko w tej sprawie, ale zapewne łatwo mi się mów bez takich tragedii na koncie. Najedzony nigdy nie zrozumie głodnego- ot i konkluzja.

Czytelnicy na pewno zapamiętają też Ksawerego Kulczyńskiego- policjanta, który nigdy nie odpuszcza, jeśli na horyzoncie pojawia się pijany kierowca. Jego postawa ma swoje uzasadnienie, jednak szczegóły najlepiej poznać samodzielnie. Widać jednak, że autora stać nie tylko na mroczne, ale też bardzo emocjonalne wpisy. Sam zapewne widział i słyszał wiele, więc konstruowanie dialogów przyniosło mu bardzo dobry efekt. Autor mocno podkreśla także współczesne błędy systemu i strach przed wysoko postawionymi „szychami”. To było, jest i będzie, niestety…

Pierwsze spotkanie z twórczością Krystiana Stolarza było bardzo udane. Owszem, czasami trudno mi było czytać niezwykle wulgarne dialogi, ale musiałam sobie uświadomić, z jakim tematem mam do czynienia.

Stolarz w formie! Kolejna jego książka, która robi totalne wrażenie! Polubiłam się z autorem już od jego pierwszego tytułu i jak widzę totalnie podnosi poprzeczkę przy każdym kolejnym.

Charyzmatyczni bohaterowie, wartka akcja, bluzgi morderstwa i to co pokochałam u niego totalnie - REALIZM :D

Czytelnik czuje jakby znajdował się w samym środku akcji co nie każdemu pisarzowi wychodzi tak dobrze.

Rzadko daje 9/10 ale tutaj zdecydowanie zasłużone!

Ta książka to również idealny pomysł na prezent dla fana kryminałów!

Policjant wydziału kryminalnego, Ksawery dwa lata wcześniej stracił dwie najbliższe mu osoby, które padły ofiarą pijanego kierowcy ciężarówki. Od tamtej pory żadnemu podejrzanemu o prowadzenie pod wpływem alkoholu kierowcy nie odpuszcza. Jak nikt inny nadaje się aby złapać seryjnego mordercę tzw. usuwacza, który na własną rękę wymierza sprawiedliwość. Kim jest poszukiwany?

Sprawiedliwość, temat rzeka. Nieustannie naginana przez tych, którzy mają do tego warunki, czy to finansowe, czy tzw. plecy. Czy w takim wypadku można w ogóle o niej mówić? Jaka sprawiedliwa kara sprawi,że rodzic opłakujący dziecko zazna spokoju? Długi wyrok więzienia, śmierć w imię zasady "oko za oko, ząb za ząb", widok nieszczęść spadających na winnego?

Bólu straty nie sposób zmierzyć w jakichkolwiek miarach. Poczucie niesprawiedliwości będzie nas dręczyło już zapewne do końca.

Autor kolejny raz stworzył historie na wskroś autentyczną, pokazującą rzeczywistość w jakiej przyszło nam egzystować. Jako czytelnicy dostajemy nie tylko prawdziwy obraz pracy w policji, ale także funkcjonowania ludzkich umysłów, tak różnych, tak wypaczonych i tak bardzo okrutnych. Stworzył bardzo dobry i wyrazisty portret psychologiczny głównego bohatera jakim jest Krystian. Jego zmagania z samym sobą, z poczuciem niesprawiedliwości. Tak jak i w poprzednich książkach nie oczekujcie delikatnego kryminału do przeczytania i zapomnienia. Nie, po lekturze absolutnie nie da się odhaczyć - dobra, przeczytane. Nie brakuje tutaj skrajnych i takich 'żywych' emocji oraz dynamicznych akcji. Powieść zmusza nas do refleksji, nad społeczeństwem i nad systemem władz, głównie karnych. Zapewne nie jeden z nas przyzna rację, iż sprawiedliwość w tym kraju, jak i świecie nie istnieje, albo jest na wszelkie sposoby łamana. Zakończenie natomiast...no tego drogi @policjant_czytaipisze się nie spodziewałam. Trzeba było zbierać szczękę z podłogi.

Ksawery Kulczyński, policjant wydziału kryminalnego zmagający się z traumą po utracie rodziny. Jego żona i mała córeczka zginęli pod kołami samochodu, którym kierował nietrzeźwy mężczyzna.

Te wydarzenia zmieniły go bezpowrotnie. Stał się człowiekiem trudnym. Nie można mu odmówić skuteczności i ambicji. Wyczynia cuda w pracy. Jest w stanie wyciągnąć z ulicy każdego „bandytę”. „Sfokusował” swoją uwagę głównie na kierujących „po kielichu” i trzeba przyznać wychodzi mu to. Ale jako policjant zaczął być też nieobliczalny, „głupi na robotę”.

W międzyczasie w mieście pojawia się seryjny morderca. Wstępna analiza spraw wskazuje na to, że za cel obrał sobie przestępców, którzy wykiwali organy ścigania. Usuwacz, bo tak się nazwał, kontaktuje się ze śledczymi za pomocą listów pozostawionych przy ofiarach. Z listów można wywnioskować, że szybko nie przestanie zabijać, a w sprawę w jakiś sposób wplątany jest Kulczyński.

Czy Ksawery rozwiąże najtrudniejszą sprawę kryminalną w swojej karierze? Czy będzie mógł liczyć na kolegów z wydziału? A może dalej będzie prowadził samotną krucjatę przeciwko zło, które codziennie wylewa się z ulic miasta?

„Usuwacz” to czwarta książka Krystiana Stolarza. I zacznę od tego, że widać w jego twórczości ciągły progres. Moim zdaniem ta książką jest jego najlepszą. Mam nadzieję, że Krystian będzie się dalej rozwijał i piął w górę.

Autor wskazał problem związany z brakiem poczucia sprawiedliwości po wyrokach sądów w sprawach kryminalnych. Głównie wskazał tutaj problem z kierowcami jeżdżącymi na podwójnym gazie.

Jako policjant, który przepracował w strukturach Wydziału Ruchu Drogowego ponad 10 lat wiem, że jest to problem powszechny i niestety jego skala poraża. Kary rosną, grzywny, przepadki pojazdów czy wyroki więzienia. Niestety ze wzrostem kar rośnie również poczucie, że te kary nadal są za niskie. Na drogach giną ludzie, a nieodpowiedzialni kierowcy dalej wsiadają pod wpływem alkoholu za kierownicę.

Znajdziecie tu solidną porcję prawdziwej policyjnej roboty i świetną kryminalną zagadkę. Zakończenie was zaskoczy. Gwarantuję.

Świetna książka. Polecam serdecznie