Utracone niebo

Karolina i Rafał poznali się przypadkiem pewnego deszczowego dnia i od tego czasu stali się nierozłączni, a do pełni szczęścia brakowało im jedynie dziecka.

Pewnego dnia ich marzenie w końcu się ziściło i kobieta zaszła w upragnioną ciążę.

Mijały miesiące, a małżonkowie nie mogli doczekać się przyjścia na świat ich potomka, jednak nikt nie spodziewał się, że ten płomień radości niebawem zgaśnie bezpowrotnie.

"Utracone niebo" to swego rodzaju pamiętnik, w którym datami zostały opisane wydarzenia z życia Karoliny i Rafała - ich chwile radości, smutku czy niepewności, co przyniesie jutro.

Uważam, że każdy znajdzie w tej książce coś dla siebie, przede wszystkim dlatego, że większość z nas straciła bliską osobę w swoim życiu i musiała uporać się z cierpieniem.

"Byłem przekonany, że czeka nas długa walka, ale w tamtej chwili poczułem nadzieję. Skoro jej maleńkie paluszki mogły się tak mocno zacisnąć na moim palcu, to znaczyło, że ma siłę. I ja też musiałem ją mieć – dla niej."

Ciężko ubrać myśli w słowa, kiedy historia nadal odbija się echem w myślach.

Autorka stworzyła pełną emocji historię, której na długo po zakończeniu się nie zapomni. Łzy bohaterów mieszają się z łzami czytelnika, tworząc powieść, którą się nie czyta lecz czuje.

"Utracone Niebo" to podróż w głąb własnego mroku, który ukrywa się pod powierznią, ale także daje iskrę nadziei, która odgania ten mrok.

Wraz z głównym bohaterem Rafałem, przeżywamy wzloty i upadki życia, które nie oszczędza, wręcz przeciwnie, stawia kłody pod nogi i wystawia na próbę.

Historia Rafała jest odbiciem niejednego człowieka na świecie, wiem, że wiele osób może utożsamić się z tą powieścią i przesłanym bólem w niej.

Historia, która niesie ze sobą przesłanie i do przeżycia jej potrzeba paczki chusteczek, a nawet dwóch.

Gorąco polecam.

?„Utracone niebo” to emocjonalna historia o nieopisanej stracie,które życie przynosi wraz z nowymi wydarzeniami.Nieoczekiwana i zbyt szybka strata powoduje,że wspólne plany sypią się jak domek z kart.Samotność w czterech ścianach i decyzje stają się niezwykle trudne.Później trzeba stać się tatą i mamą jednocześnie dla małej istotki,która nie jest świadoma tragedii,które rozgrywa się w sercu jednego rodzica.

Historia inspirowana wydarzeniami z życia autorki jest atutem tej książki.To ona sprawia,że staje się prawdziwą i życiowa.Emocje przelewają się w każdej stronie.Widać mnóstwo cierpienia i decyzji ważących na losach wielu osób.To one przyniosą ból po stracie bliskiej osoby oraz radość z przeżywania z przemijających chwili.A pomiędzy tym odnajdujemy szansę na lepsze jutro,by móc żyć po stracie i utraconym niebie.

Historia uczy,by nie poddawać się-nawet wtedy gdy zostajemy sami i bez swojego nieba obok.Trzeba przepracować stratę i nigdy nie pozwolić sobie na załamanie.Czasem łzy przyniosą ukojenie i nie wolno się ich bać.Nie bójmy się rozmawiać o swoim połamanym sercu,warto pokazać to,co czuje się tak naprawdę!

Przepiękna historia o nieodracalnej stracie i rozpoczęciu na nowo rozdziału przy boku małej istocie.Pojawiaja się łzy podczas czytania i promyk nadziei,że może być lepiej.

Czytajcie-to wspaniała historia,którą pochłonięcie na raz! Polecam

Kiedy zamykasz pierwszą stronę „Utraconego nieba”, myślisz, że to zwykła historia miłości, marzeń i oczekiwania. Rafał i Karolina — para, która wydaje się być skrojona z najcieplejszych barw — planują swoje jutro. Wystarczy jeden moment, żeby ich świat zawisł na cienkiej nitce. Bo los czasem bywa okrutny: niespodziewany, bezlitosny, rozrywający serce na drobne kawałki.

Ewa Olbryś nie oszczędza emocji — wręcz przeciwnie. Obiera je w sposób surowy, bolesny, realistyczny. Ukaże, jak cienka jest granica między nadzieją a rozpaczą. Tak bardzo byłam przekonana, że wiem, czym jest ich cierpienie, ale i tak, w momentach, w których Rafał patrzy na Lidię — ich dziecko — z mieszaniną miłości i straty, miałam ochotę krzyczeć razem z nim, żeby świat przestał być taki okrutny.

Bo to nie jest tylko opowieść o tragedii, lecz także o odwadze: o tym, co znaczy trwać, mimo że codzienność przypomina pole bitwy emocji. I jak trudno jest znaleźć ścieżkę powrotu do światła, gdy ciemność wypełniła wszystkie kąty.

Autorka świetnie zbalansowała kontrast między radościami — drobnymi, ulotnymi — a tym ciężarem, który nosi się w sobie po stracie. Ta książka nie boi się łez, lęku, gniewu. Ale nie zostawia też uczucia bez nadziei. Bo nawet w najbardziej przygaszonym niebie — gdy wydaje się, że wszystko utracone — pojawia się iskra, może delikatna, ale żywa.

Styl — prosty, ale przenikliwy. Obsługa emocji — bardzo ludzka, bez patosu, bez taniego sentymentalizmu. Bohaterowie są tacy, że ich ból czuć fizycznie, ich zwątpienie i chęć walki — to, co najbardziej bolesne, ale i najbardziej prawdziwe — nie da się od nich odciąć.

Czasami książka ciąży jak kamień na klatce piersiowej — bo myśli o tym, co by było, gdyby…, jak inaczej mogło być. Ale to dobry ciężar — taki, który uczy wrażliwości, który przypomina, jak kruche jest życie i jak ważna jest obecność drugiej osoby, miłość, pamięć.

Co mnie szczególnie poruszyło:

relacja ojca z dzieckiem, która staje się żywym pomnikiem, ale też codziennym wyzwaniem — radość i ból splecione na każdej stronie;

momenty, w których Rafał — mimo wszystkich ran — potrafi znaleźć dla siebie promyk nadziei;

świadomość, że miłość nie zawsze ratuje — ale bez niej trudno by było żyć dalej.

Jeśli miałabym się do czegoś przyczepić — czasem pewne fragmenty mogły być rozwinięte głębiej, chwile milczenia bohaterów, ich wewnętrzne rozterki, mogły rozbrzmieć głośniej. Ale może właśnie te przestrzenie między słowami są tu potrzebne — by czytelnik mógł sam wypełnić ciszę własnymi lękami, wspomnieniami, tęsknotą.