Venom. Tom 1

Nowy Venom jest inny niż dotychczas, scenarzyście nie poszli na łatwiznę, rozwijając powszechnie znane motywy, a bardziej zdecydowali się za przedefiniowanie postaci Eddiego Brocka i roli jaka przypadła mu w semiotycznym świecie.

Już sam start wbija w fotel, ponieważ wyrwany ze swojego „świata” Brock staje na czele roju symbiontów. I tutaj spore zaskoczenie, ponieważ komiks skręca bardziej w styl metalicznej historii niż klasycznego superbohaterskiego stylu, co zaskakuje jeszcze mocniej to wątek egzystencjonalny i lekko psychodeliczny, a w tym wszystkim rozdarta wewnętrznie postaci Eddiego.

Nieco bardziej młodzieżowy klimat ma historia Dylana niosącego brzemię dziedzica Venoma. Klimat tej historii jest bardziej osobisty i ma w sobie coś z młodzieżowego dramatu, podkręconego thrillerem. Dylan toczy batalie z własnymi demonami, które ciągną go na tę samą drogę, na którą wkroczył jego ojciec. Narracja ziemska i kosmiczna sprawiają, że ta historia jest bardziej złożona i niezwykle daleko jej do banału.

Wizualnie komiks jest bardzo filmowy, a dynamiczne kadry ociekają od ilości detali, które jeszcze bardziej ciągną oko, by podziwiać szczegóły i całość planszy. Sekwencje kosmiczne są niezwykle spektakularne, ale oprócz widowiskowości, historii nie można odmówić tego jak oddaje ciężar emocji, decyzji i całej opowieści.

Ten album to inny i ciekawy start cyklu, mnie pozytywnie zaskoczył, ponieważ jest to bardziej złożona historia niż typowa brutalna siła Venoma. Są tu refleksji towarzyszące rodzinnym dramatom, co sprawia, że komiks nie jest łatwy, ale sprawia, iż cała seria zyskuje olbrzymi potencjał.