W mroku wieży. Gra książkowa, w której wybierasz własną drogę

W mroku wieży

Gra książkowa, w której wybierasz własną drogę

Moja kolejna paragrafówka. Szczerze Wam powiem, że to chyba ten rodzaj gier, który lubię najbardziej. Oczywiście miło spędzam czas z innymi grami, a owszem, ale gdy mam wpływ na posunięcia, kroki i losy bohaterów to jest kuszące. No i czytam, więc mam dwa w jednym i książkę i grę.

„W mroku wieży” mamy wiele tajemnic do odkrycia. Poruszając się między paragrafami, bardziej lub mniej niebezpiecznymi ścieżkami, musimy postarać się dotrzeć na szczyt tajemniczej wieży. Warto pamiętać, że nie mam mowy o żadnej porażce. Tu zawsze można otworzyć książkę i zacząć czytać od nowa, rozpoczynając grę w inny sposób, prowadząc bohatera innymi trasami, wybierając całkiem inne paragrafy. W ten sposób możemy ominąć wcześniejsze kłopotliwe sytuacje, ale… no właśnie. Możemy wplątać się w coś nowego.

I cytując Jerzego Rzymowskiego z „Nowej Fantastyki” – „Daj się wciągnąć w tę niezwykłą, pasjonującą opowieść – raz i drugi, i kolejne razy...”

„ W mroku wieży” to najnowsza propozycja gry książkowej od Muduko, której autorem jest Hari Conner.

Tym razem do wyboru były cztery postacie + możliwość stworzenia własnej. Przy każdym bohaterze oprócz standardowego podania parametrów życiowych jest też podana szacunkowa szybkość rozgrywki, dzięki czemu można wybrać bardziej lub mniej rozbudowaną ścieżkę, a także dzięki określeniu przygotowania bohatera jej ogólną trudności. Ostatecznie wybór padł na „ Złodzieja” , doskonała postać, aby się zakradać :) Zadaniem było dostanie się do wieży czarosplataczy, w której mieszka tajemnicza królewna. Grę udało mi się przejść bez większych trudności, czy tez zakończenia gry przed czasem :)

Książka jest rozszerzoną kontynuacją „ W mroku podziemi” i o ile tamta pozycja bardzo mi się podobała, było w niej bardzo dużo ilustracji i sama fabuła była dobrze zbudowana. Tak tutaj niektóre momenty zwłaszcza „opisówek” bardzo mi się dłużyły. Niby były podbicia akcji, ale nie do końca mi podeszły i do tego totalne zmiany lokacji np. nagłe znalezienie się na polance wśród mchu, który pociągał w nicość.. już lepszym rozwiązaniem byłoby wciągnięcie w pajęczynę pod sufitem – autentycznie miałam na to nadzieję.

Zasady są bardzo proste i nie sposób się w nich pogubić. W innych grach dodatkowo trzeba używać kości do gry lub kart w celu rozstrzygnięcia pojedynku, tutaj nie ma takiej potrzeby.

Spróbuję zagrać jeszcze inną postacią :)