Weles. Słowiański bóg zaświatów

Autorka podjęłia się rekonstrukcji wizerunku jednego z najbardziej tajemniczych i niejednoznacznych postaci słowiańskich. Weles bóg bogactwa, magii, płodności, ale i ciemności i śmieci, to charakterystyka, która już sama w sobie ciekawi i pobudza neurony, bo poznać go bardziej. Nie jest to jednak „pieśń” pochwalna bohatera, a bardziej rzetelna rekonstrukcja, która nie jest też pozbawiona słów krytyki.

Nie znalazłam w tej książce plotek, domysłów, czy niepotwierdzonych mitów same konkrety poparte konkretnymi źródłami. Jest tutaj bardzo jasna granica między faktami, a ich interpretacją i za to wielki szacunek. Autorka rozprawia się z „Księgą Welesa”, która latami była inspiracją i wyznacznikiem dla badaczy amatorów i to pomimo tego, że już dawno została uznana za falsyfikat. Sebetovska w klarowny sposób pokazuje, jak przez popularność księgo zniekształcone zostało współczesne postrzeganie słowiańskiej mitologii.

Książka łączy w sobie dane z archeologii, etnologi, historii, Religi i to jest jej zdecydowanie mocna strona, bo czerpanie z tak z=wielu źródeł jest gwarantem spójnej i rzeczowej opowieści kultu Welesa.

Spodobały mi się zarówno warstwa filozoficzna, jak i refleksyjna, ponieważ niosły za soba próbę zrozumienia, dlaczego właśnie bóg pogranicza wciąż „przemawia” do współczesnych ludzi. Weles staje się niejako symbolem pragnienia porządku w panującym chaosie i takiego nawiązania nicki kontaktu, ze światem niewidzialnym i nierozumianym, takim którego ludzki umysł często nie może pojąć.

Dla mnie „Weles. Słowiański bóg zaświatów” jest pozycja niezwykle rzetelną i znacznie głębszym wymiarem niż się pierwotnie spodziewałam. Próżno w niej szukać fantazji, czy ezoterycznych spekulacji, to próba szczegółowego zrozumienia duchowego dziedzictwa Słowian bez zbędnego idealizowania i skrótów myślowych. Idealna lektura dla tych, którzy chcą zrozumieć, a gwarantuje, że zrozumieć powinien każdy