Whistleblower

Prawda, czy uczucie?

Jaka jest cena prawdy? Czy zawsze warto ją zapłacić? W imię zasad, przekonań, wyznawanych wartości? Teoretycznie tak, sprawa przestaje jednak być taka prosta i oczywista, gdy w grę zaczynają wchodzić... uczucia. Maester Aemond powiedział dawno temu w "Grze o tron", że "miłość to śmierć obowiązku" - a co zwycięży w książce Kate Marchant pt. "Whistleblower": uczucie, czy obowiązek wobec prawdy?

Laurel Cates wcale nie zależy na tym, by być w centrum uwagi. Studiuje dziennikarstwo na Uniwersytecie Garland i cieszy się z każdego zgrabnie napisanego tekstu do studenckiej gazetki. Ale kiedy podczas pisania artykułu o trenerze futbolu, ulubieńcu uczelni, odkrywa powtarzający się schemat nadużyć i trafia na ślad zacieranych kłamstw, wie, że musi ujawnić prawdę.

Bodie St. James, zawodnik uczelnianej drużyny, a przy tym chłopak o złotym sercu, którego kariera wisi teraz na wosku, będzie robił wszystko, by ją przekonać, że to niemożliwe. Trener, który jest dla niego jak ojciec, na pewno nie może być złoczyńcą, za którego uważa go Laurel.

Kiedy Laurel i Bodie robią wszystko, by udowodnić, że to drugie z nich się myli, ich relacja zaczyna się komplikować: między nimi rodzi się uczucie i pojawia się coraz więcej dowodów przeciw trenerowi. Laurel będzie musiała dokonać wyboru: pozostać nieznaną szerszemu gronu studentką czy zrobić to, co wydaje się słuszne… nawet jeśli zapłaci za to więcej, niż kiedykolwiek mogłaby przypuszczać.

Relacje młodych ludzi nigdy nie są łatwe. Burza hormonów i uczuć zawsze robi swoje, zaburza właściwy osąd, a nawet - tak jak tutaj - może stanąć na drodze do właściwego postępowania. "Whistleblower" to wprawdzie lektura nieco lżejszych lotów, jednak obserwowanie takiego dylematu może być ciekawe nawet w konwencji young adult.

Książka jest ciekawa nie powinna nikogo rozczarować - nawet tych, którzy trzymają się od powieści młodzieżowych z daleka. Polecam :)

Insignis - dziękuję.

#whistleblower #katemarchant #cosnapolce #wydawnictwoinsignis #insignismedia #insignis #bookreview #bookstagram #bookstagrampolska #recommendedbooks #instabooks #instabookspoland

Mlodzieżówka z przesłaniem - tak można jednym zdaniem określić książkę

Jednakże oczywiście nie da się jednym zdaniem wyrazić emocji po jej przeczytaniu.

#metoo i walka o swoje prawa, walka o wskazanie winnych.

O swoje ja i o to, by nikt więcej nie został skrzywdzony.

O to, kim chcesz być, spełnianie marzeń i pasji.

Whistleblower ma pokazać także, że każdy człowiek, niezależnie od sławy i statusu może się okazać potworem.

Do tego mamy także zwykłych studentów, przyjaźnie, imprezy i miłość a w ich cieniu trwa nierówna bitwa.

Szczypta humoru i ogromne ilości burrito

Świetnie mi się czytało książkę, bo mimo trudnej tematyki napisana jest dosyć lekko.

Bohaterowie zostali świetnie wykreowani, są tacy zwyczajni, ludzccy, rówieśnicy każdego z nas.

Emocje buzują a akcja toczy się płynnie, po kolei odkrywamy wszystkie karty.

Dziennikarki z gazetki uniwersyteckiej nie poddają się i wbrew uciszaniu, prowadzą rzetelne śledztwo dotyczące trenera studenckiej drużyny.

Za wszelką cenę chcą dotrzeć do prawdy i sprawić, by usłyszał o tym cały świat a sprawca poniósł karę.

Zdeterminowanie, upór, odwaga i nieustępliwość oraz przede wszystkim prawda.

Tak, za to cenię sobie główną bohaterkę, Laurel Cates.

Whistleblower to książka, której akcja dzieje się właśnie na studiach. Autorka doskonale oddała rzeczywisty klimat uczelni i spraw, z jakimi musieli mierzyć się studenci. Laurel Cates uwielbia pisać, dlatego studiuje dziennikarstwo i pisze artykuły do uniwersyteckiej gazetki. To naprawdę miła, spokojna dziewczyna, która dla wielu jest niewidzialna. Muszę przyznać, że jej postać, została wspaniałe wykreowana. Laurel była naturalna i prawdziwa we wszystkim, co robiła. Zdecydowała się poruszyć trudny i bolesny tamat nadużyć – jakich dopuścił się trener drużyny fotbulowej, ale w tym wszystkim cały czas czuła obawę przed tym, co ją czeka. Były momenty, gdy zastanawiała się nad swoimi wyborami, jednak ani razu nie żałowała zaczęcia tematu, bo wiedziała, że ofiary po raz pierwszy zostały wysłuchane, właśnie przez nią.

Temat przemocy i wykorzystywania seksualnego to niezwykle ważne tematy i uważam, że autorka świetnie poradziła sobie z przeprowadzeniem czytelnika przez tak poruszające i mroczne ścieżki. Gdy myślę o tej książce, go głowy przychodzi mi słowo „prawdziwa”, ponieważ Laurel nie stała się bohaterką, której uwierzył każdy. Dziewczyna straciła wszystko, co było dla niej ważne, ponieważ uwierzyła ofiarom. Jej trud, zaangażowanie i ciężka praca były wspaniałe i poruszające. Było mi jej ogromnie żal, jednak cały czas towarzyszyłam jej podczas odkrywania kolejnych tajemnic oraz konfrontacji z całą uniwersytecką społecznością.

Wątek romantyczny jest tłem w tej historii i uważam, że Kate Marchant idealnie poradziła sobie z połączeniem tego łagodnego i młodzieżowego tematu, z tym, co mroczne i bolesne. Dzięki temu jeszcze bardziej zaangażowałam się w akcje i miałam momenty, które pozwoliły mi wziąć oddech. Naprawdę nie mogłam oderwać się od tej książki, będąc niesamowicie ciekawa, jak skoczy się ta trudna przeprawa. I muszę przyznać, że jestem ogromnie zadowolona. Książka była lustrzanym odbiciem naszej rzeczywistości, bez zbędnej idealizacji. Lektura pokazała, jak kluczowe są pieniądze i pozycja - ważniejsze od ludzi i ich uczuć.

Nikt nie chciał słuchać Laurel, jednak ona wysłuchała wszystkich, którzy tego potrzebowali. Laurel jest głosem tych, którzy boją się mówić. I ogromnie polecam wam tę książkę, ponieważ jest ona niesamowicie ważna i inspirująca. Pokazuje każdemu, że warto bronić swoich przekonań i potwierdza, że każdy z nas może mieć wpływ na otaczającą nas rzeczywistość.

Autorka na samym początku zaprasza nas do śledztwa, przez co ciężko się oderwać od lektury. Rozdziały są tak skonstruowane, że można czytać bez przerwy. Czy podejrzany nauczyciel jest tak naprawdę niewinny? Jeśli nie, to w jaki sposób zdobyć dowody obciążające bez ryzykowania swojej kariery na uczelni i bez utraty przyjaciół? Kiedy w grę wchodzi bardzo popularny i poważany mężczyzna, który trzyma w szachu wiele osób, można się spodziewać wyłącznie ciężkiej przeprawy i zwątpienia. Bo czy prawda w ogóle jest tyle warta?

Fakt, że bohaterka jest młodą studentką, a nie np. doświadczonym przez lata policjantem, sprawił, że bardzo łatwo było mi z nią sympatyzować. Autorka jednocześnie potrafi pobawić się różnymi schematami, widać, że dokładnie przemyślała swoje wybory. Czy to przypadek, że Laurel spotyka się z chłopakiem, który jej się podoba, akurat podczas wykładów na temat zdrowia seksualnego człowieka? Rozmawiają, a w tle profesor tłumaczy, jak chronić się przed chorobami wenerycznymi. Trochę to zabawne, ale też daje nam do zrozumienia, że bohaterowie są młodzi i ich hormony buzują. No i łączy ich oczywiście śledztwo w sprawie molestowań.

„Whistleblower” stoi trochę w rozkroku, osadza się na niepewności i to jest w tej książce najlepsze. Koniecznie chciałam czytać dalej, aby dowiedzieć się, jak cała sprawa się zakończy. Wypada czy nie wypada? Żart czy molestowanie? Swobodne beztroskie życie czy poruszanie bolesnych tematów? On jest moim przyjacielem czy wrogiem? Jak to w życiu, nie zawsze można czy powinno się zachować neutralność i często ciężko znaleźć złoty środek. Jednocześnie powieść czyta się szybko i łatwo jest się wczuć w studencki klimat.

Autorka w posłowiu przyznaje, że zaczęła pisać z zamiarem stworzenia lekkiej i przyjemnej powieści, która pozwoli czytelniczkom i czytelnikom na chwilę wytchnienia. Z czasem okazało się jednak, że dotknęła czubka góry lodowej. Ostatnie rozdziały były bardzo emocjonujące, wszystkie wątki pięknie się domknęły, a ja odkładałam książkę ze łzami w oczach. Polecam bardzo jako świetną, wciągającą, dostarczającą rozrywki, ale też pożyteczną lekturę.