Wichrowe Wzgórza

„Wichrowe Wzgórza” w tym wydaniu to dowód na to, że klasyka nigdy nie jest zamknięta, że może być wciąż na nowo odczytywana i przeżywana. Przekład Jerzego Łozińskiego nie tyle odświeża powieść Brontë, co pozwala jej przemówić głosem, który brzmi zadziwiająco współcześnie. Dla tych, którzy znają tę historię na pamięć, będzie to spotkanie z czymś znajomym, a jednak odmienionym. Dla nowych czytelników, być może najlepsze możliwe wejście w świat jednej z najbardziej niezwykłych powieści XIX wieku.

„Wichrowe wzgórza” to książka, która nie jest łatwa, ale jest warta uwagi. Jest to opowieść o miłości, która jest niczym huragan. Niszczy wszystko, co spotka na swojej drodze.

Relacja Cathy i Heathcliffa jest pełna bólu i obsesji. Skłania do refleksji o tym czy każda miłość jest dobra. Bohaterowie tej książki na pewno dostarczają nie małych emocji i zostają na dłużej w głowie. Emily Brontë pokazuje w jaki sposób silne emocje mogą być destrukcyjne, nie tylko dla innych, ale również dla nas samych.

Bohaterowie tej powieści to złożone postacie, które potrafią wyprowadzić z równowagi. Ich decyzje nie jeden raz irytują i czasami przytłaczają. Ale właśnie to jest atutem tej powieści. Wywołuje ona wiele skrajnych emocji, które w czytelniku jeszcze długo buzują po odłożeniu książki.

Dużym plusem tej powieści jest jej klimat, który jest duszny, wzmacniany opisem surowych wrzosowisk i wiecznych wiatrów. Takie opisy dodatkowo wzmagają stan emocjonalny bohaterów i tworzą razem niesamowity klimat, który by go poczuć trzeba koniecznie przeczytać tę książkę.

„Wichrowe Wzgórza” to jedna z tych książek, które się albo kocha, albo męczy przez całą lekturę. Nie jest to książka dla każdego, ale na ma ona wielu fanów. I ja do nich dołączyłam.