Nie obiecuj mi jutra

„Nie obiecuj mi jutra” to wielowątkowa powieść obyczajowa, która porusza temat miłości, trudnych wyborów oraz wewnętrznych przemian bohaterów.

Autorka pokazuje, że los potrafi zaskakiwać, a uczucia często pojawiają się w najmniej oczekiwanym momencie.

Jednym z głównych bohaterów jest Michał, wybitny neurochirurg, który odnosi sukcesy zawodowe, jednak poza pracą w szpitalu zmaga się z samotnością.

Spotkanie z Marią, jego pacjentką, uświadamia mu, że za każdą diagnozą kryje się człowiek z własną historią, lękami i nadziejami na lepsze jutro, mimo choroby.

W tym samym czasie poznaje Arletę.

Ich znajomość nieoczekiwanie się rozwija, a rodzące się uczucie zostaje wystawione na próbę przez wydarzenia z przeszłości oraz dylematy związane z odpowiedzialnością i etyką zawodową.

Kolejnym istotnym wątkiem są losy Aleksa i Laury. Ich historia stanowi ciekawe uzupełnienie głównej fabuły i pokazuje, że miłość nie zawsze przychodzi we właściwym momencie, a życiowe decyzje rzadko należą do łatwych.

Autorka stworzyła rozbudowaną historię z licznymi bohaterami i przeplatającymi się wydarzeniami.

Powieść wymaga od czytelnika uważności, ponieważ poszczególne wątki wzajemnie się przenikają.

Uważam jednak, że liczba bohaterów jest momentami zbyt duża, co sprawia, że miejscami trudno nadążyć za rozwojem wydarzeń.

Książka „Nie obiecuj mi jutra” Gabrieli Gargaś uświadamia, jak kruche jest życie i jak ważne są uczucia oraz relacje z innymi ludźmi. Pokazuje, że nigdy nie wiemy, co przyniesie przyszłość, a przypadkowe spotkania mogą mieć ogromny wpływ na nasze życie.

„Dla Leny była nie tylko babcią, lecz także najlepszą przyjaciółką i mentorką. Czasem zastanawiała się, jak jej babcia to robiła, że mimo upływu lat wciąż zachowała w sobie tyle energii, radości życia i niezależności. Maria zawsze odpowiadała na te pytania krótko: „Sekret tkwi w tym, by nigdy nie przestać być sobą”.

Dałam wam ten urywek, gdyż uważam, że jest bardzo wartościowy, choć takich dobrych rad jest tutaj cała masa. Życie zwyczajne, rozterki, kłopotki, a wśród nich mądre słowa, które najlepiej, aby trafiły do każdego człowieka. Z tego, co ja zauważyłam, każda osoba, choćby najbardziej ekscentryczna, jeśli w życiu pozwoliła sobie na bycie sobą, zawsze dłużej żyła, była szczęśliwsza i samowystarczalna. O tych cechach będą przypominali nam bohaterzy, którzy choć precyzyjni w pracy, idealni w obsłudze skalpela o niebywałej sprawności w dłoni, potrafili zostać zaskoczeni zwykłymi obawami pacjenta. Do Michała przyjdzie tutaj kobieta, która będzie się czepiała najdrobniejszych szczegółów. Dla niej słowa „prawie” nie były żadnym zapewnieniem. Starała się ominąć operację, która mogła uratować ją od nie tylko psychicznego kalectwa. Za pomocą swojej roztropności, otwartości i czepialstwa otworzyła mu oczy na codzienność. Dała odczuć, że pacjentem też może być człowiek, a nie tylko kolejny zwykły przypadek. Dosłownie jakby pozwoliła mu się przebudzić za pomocą słownych wstrząsów, które w niego wkładała. Prawdopodobnie to za sprawą starszej kobiety wyszedł ze swojego marazmu na tyle, by poznać wyjątkową postać w swoim życiu. Kogoś, kto go przebudził jeszcze bardziej, kto pokazał, jak wygląda swobodny śmiech, jak to jest czuć zawstydzenie oraz motylki w brzuchu. To nie będzie pojedyncze uczucie, gdyż z drugiej strony w osobnych postaciach pojawi się osoba zdystansowana, lubiąca mieć przewagę w życiu, budująca więcej aniżeli tylko swój prestiż. Tutaj będzie więcej żywiołowej energii, ale i uporu, zwłaszcza wtedy, kiedy serce będzie nuciło inną melodię niż rozum.

„Kocham cię nad życie i będę nad tobą czuwać, gdziekolwiek będziesz.

Twoja Babcia.”

Nie ukrywam, że nieco gorzej mi jest spuentować tę książkę z dwóch powodów. Po pierwsze polecam ją osobom, które kogoś straciły, gdyż znajdą tutaj wspaniałe pocieszenie. Po drugie, kilka dni temu straciłam swoją babcię, która z opisu i imienia, zachowania była jak dokładnie ta z książki...

Głównymi bohaterami są wybitny neurochirurg Michał i jego pacjentka Maria. On perfekcyjny na sali operacyjnej, ale w życiu prywatnym zagubiony i samotny. Wie o tym, że niestety nie da się wszystkiego załatwić za pomocą skalpela. Ona zmaga się z chorobą. W słowach jest ostra, ale w relacjach z innymi jest bardzo wrażliwa. Dla Michała staje się ważną osobą. I nagle pojawia się w jego życiu Arleta. Podczas czytania poznajemy również historię Laury i Aleksa. Z pozoru nic ich nie łączy ale wcale tak nie jest.

To książka pełna emocji dających do myślenia. Fabuła skupia się na emocjach, relacjach, trudnych wyborach. Czytelnik znajdzie tu wzruszenie, śmiech ale i smutek. W książce poruszony jest temat zakazanej miłości. To historia o miłości z różnymi jej odcieniami. Opowieść o ludziach, którzy wciąż szukają prawdziwej miłości pełnej wsparcia i zrozumienia.

Tytuł książki jest taką prośbą, żeby nie składać obietnic, których w przyszłości nie będziemy mogli spełnić. Przesłaniem tej opowieści jest to, że nie należy odkładać uczuć, rozmów i bliskości na jutro, bo jutro może nigdy nie nadejść. Historia zapada na długo w sercu.

„Są takie uczucia, które rodzą się w miejscach, po których się tego nie spodziewamy, w czasie, w którym nawet o tym nie marzymy. Chemia przypadku? Magia chwili, a może gdzieś tam jesteśmy zapisani sobie w gwiazdach.” .A wy jak uważacie? Wierzycie w przeznaczenie? W to, że gdzieś wyżej jesteśmy sobie zapisani? .„Nie obiecuj mi jutra” autorstwa Gabrieli Gargaś to opowieść o przypadkowych spotkaniach.O historiach ludzi, w których to właśnie ten przypadek zadecydował o przyjaźni, miłości, ale też pozwolił spojrzeć inaczej na własne życie. Poukładać je na nowo. .Bohaterami są neurochirurg Michał, odnoszący sukcesy w życiu zawodowym, lecz prywatnie zamknięty w sobie, momentami introwertyczny. Maria - pełna życia starsza pani, która staje się jego pacjentką. Mająca pod „opieką” dorosłą wnuczkę Laurę - zagubioną i nieszczęśliwą we własnym małżeństwie. Jest też Arleta - na swój sposób zwariowana, otwarta na świat i… doktora Michała, którego staje się pacjentką. Aleks, który pogubił się we własnym życiu, bo czyż można kochać dwie kobiety na raz? I wreszcie Matylda - pielęgniarka, spełniająca się zawodowo, lecz w oczach rodziny mniej wartościowa, bo nie mająca ani męża, ani dzieci… .Ludzkie dramaty i mniejsze i większe tragedie przeplatają się tutaj z uśmiechami od losu, nowymi szansami, a przede wszystkim rodzącymi się uczuciami. Bo przecież miłość spada na nas niespodziewanie, nie wybiera miejsca i czasu, a tylko otwiera nas na nowe… .Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Otuliła mnie niczym ciepły kocyk. I mimo iż nie wszystkie przedstawione w niej historie niekoniecznie miały dobre zakończenie, to ujęła mnie za serce.

"Nie obiecuj mi jutra" to obyczajowa powieść przepełniona emocjami. Poruszająca tematy miłości, samotności ale i trudnych wyborów które przychodzi podejmować przedstawionym w niej bohaterom. Podczas czytania równolegle poznajemy historię neurochirurga Michała, jego pacjentki Marii i jej wnuczki Leny, a także Arlety, Aleksa, Doroty, Laury czy Matyldy.

Bohaterów z pozoru nic nie łączy, ot kilka historii toczących się równolegle. Jednak im bardziej zagłębiałam się w lekturze tym dostrzegłam, że łączy ich sporo. Mierzą się bowiem z trudnymi i bolesnymi doświadczeniami, towarzyszy im poczucie straty, niesprawiedliwości bądź samotność. Stoją przed dylematem co dalej, jak postąpić, jaką drogę wybrać?

Strach przed nowym i nieznanym często paraliżuje ich przed zrobieniem kolejnego kroku. A przecież życie to ciągła zmiana. Nawet jeśli wydaje się nam, że stoimy w miejscu to świat wokół nas pędzi do przodu. Czasami ciężko jest nam się pogodzić z tym co utraciliśmy. Jednak warto wtedy zawalczyć o siebie i swoje szczęście. Postawić mały krok do przodu, a potem kolejny i następny.

Dać sobie szanse na bycie szczęśliwym, nauczyć się cieszyć z małych rzeczy, ale przede wszystkim żyć tu i teraz, doceniać to co się ma. Jeśli pozwolimy by trudne doświadczenia zamykneły nas w bańce bólu, rozczarowania, złości, smutku, żalu czy samotności, zamkniemy sobie drogę do tego co mogłoby dać nam radość i szczeście.

A o siebie walczyć warto zawsze?

Jak będzie w przypadku bohaterów?

"Nie obiecuj mi jutra" to przede wszystkim historia o miłości z różnymi jej odcieniami. Poznajemy w niej

Różnych ludzi, różne problemy i różne perspektywy na jakie może spojrzeć czytelnik i utożsamić się z emocjami które towarzyszą postaciom. Gabriela Gargaś pokazuje ich historiami jak trudne sytuacje w jakich się znaleźli i z którymi przyszło im się skonfrontować skłaniają ich do reflekcji, podjęcia decyzji o zmianach w życiu, o tym by je przewartościować na nowo.

Jeśli jesteście ciekawi jak potoczyły się losy bohaterów i czy znaleźli w sobie wystarczająco dużo siły by zmierzyć się z tym co zgotował dla nich los. Czy zawalczyli o własne szczęście i miłość to gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po książkę "Nie obiecuj mi jutra".

To piękna, wyjątkowa i bardzo wartościowa powieść, która na długo pozostaje w pamięci.

„Nie obiecuj mi jutra” Gabrieli Gargaś to historia, która pokazuje, jak różne oblicza może mieć miłość. Autorka prowadzi nas przez losy kilku bohaterów - każdy z nich mierzy się z własnymi trudnościami, rozczarowaniami i nadziejami. Są tu relacje wystawione na próbę, uczucia ulokowane nie tam, gdzie powinny, i pragnienie bliskości, które nie zawsze zostaje spełnione.

To, co najbardziej mnie poruszyło, to autentyczność tych historii. Nie ma tu idealnych związków ani prostych rozwiązań. Zamiast tego dostajemy życie w najczystszej postaci. Jedni bohaterowie próbują odbudować to, co się posypało, inni dopiero uczą się kochać, a jeszcze inni muszą pogodzić się z tym, że nie każda historia kończy się tak, jakbyśmy chcieli…

To książka o relacjach, które nie są idealne, o trudnych decyzjach i o tym, że czasami „jutro” wcale nie jest nam dane… Autorka pisze w sposób niezwykle emocjonalny, ale jednocześnie bardzo prawdziwy, bez zbędnego upiększania rzeczywistości. Dzięki temu historia trafia prosto do serca i zostaje tam na długo.

Gabriela Gargaś po raz kolejny udowadnia, że doskonale rozumie ludzkie emocje. Potrafi w jednej chwili złamać serce, by za moment dać czytelnikowi cień nadziei. Ta książka skłania do zatrzymania się i zastanowienia, nad tym, co obiecujemy innym i czy zawsze jesteśmy w stanie tych obietnic dotrzymać.

Matylda jest trzydziestokilkuletnią pielęgniarką, bez męża i dzieci. Rodzina na siłę stara się angażować w jej życie miłosne, lecz ona wie, że nie można szukać kogoś na siłę.

Michał to neurochirurg. Gdy poznaje temperamentną pacjentkę Arletę coś w nim drga i kobieta zwraca jego uwagę.

Aleks i jego żona Dorota oddalają się od siebie. Od momentu jej wypadku samochodowego i straty czucia w nogach jeździ na wózku. Relacje z mężem jeszcze bardziej ulegają osłabieniu.

Lena mieszka w Polsce, a jej mąż za granicą. Ona czuje się samotna, a on coraz mniej się nią interesuje. Ona chciałaby dziecka, lecz on zataił przed nią niezwykle ważną sprawę. Czy będzie w stanie mu wybaczyć i ich miłość odrodzi się na nowo?

Historie tych kilku ludzi splatają się w jakiś sposób ze sobą. Jedni mają problemy ze zdrowiem, inni ze związkami. Jak się potoczą ich losy?

„Nie obiecuj mi jutra” to prosta, życiowa opowieść o emocjach, potrzebie bliskości i miłości. Najnowsza powieść Gabrieli to plasterek na ból duszy. Historia napawa wielką nadzieją, ale daje też do zrozumienia, że warto żyć tu i teraz i cieszyć się z tego co mamy. Choć na chwilę.

Poznajemy Michała - wybitnego, perfekcyjnego na sali operacyjnej neurochirurga. Jednak w życiu prywatnym to zagubiony i samotny mężczyzna. Maria, jego pacjentka, zmaga się z chorobą. Potrafi być ostra w słowach, ale w relacjach z innymi okazuje się być wrażliwą kobietą. Dla Michała staje się kimś więcej niż kolejnym przypadkiem medycznym. W jego życiu pojawia się też Arleta - kobieta energiczna, z dystansem do świata i ironią wobec życia. Równolegle śledzimy historię Aleksa i Laury, których losy udowadniają, że serce rzadko wybiera odpowiedni czas na miłość.

Neurochirurg, pacjentka, starsza kobieta, pielęgniarka... z pozoru nic ich nie łączy. Ale każde z nich jest samotne, z problemami i bagażem doświadczeń. Żadne z nich nie wie, w którą stronę pójść, co wybrać i przede wszystkim boi się zrobić ten jeden najważniejszy krok. Bohaterowie zostali obdarzeni życiowymi dylematami, z którymi trudno jest im sobie poradzić. Nie są idealni, noszą w sobie tajemnice, popełniają błędy, podejmują nie zawsze właściwe decyzje i przez to są tak prawdziwi.

Obserwujemy tu historię o miłości, która pojawia się w najmniej oczekiwanym momencie. Wybory, przed którymi staną postaci, zburzą wszystko to, co do tej pory było poukładane, a konsekwencji nie da się cofnąć. Zdarza się, że w trosce o drugą osobę, zapominamy o nas samych. Kosztem może być nasze szczęście. 

Gabriela Gargaś oparła tę historię na psychologicznej głębi. Tytuł książki idealnie koreluje z tym, co na jej kartach. Nie wszystko bowiem w życiu da się zaplanować. Często składamy obietnice dotyczące przyszłości, ale bywa, że okazują się bardzo kruche. Doświadczamy straty, rozczarowania, złamanego serca i tęsknoty.

Interesująco wypadł motyw przeszłości. Ucieczka przed prawdą na dłuższą metę się nie sprawdza. Ma ona realny wpływ na teraźniejszość. W pewnym momencie przychodzi taki czas, kiedy trzeba stanąć z nią oko w oko. 

Nieco wytrącały mnie z rytmu pojawiające się w tekście liczne powtórzenia: Maria miała różowe pasemka i kolczyk w nosie; śmiech odbijał się echem w szpitalnym korytarzu; czy też to, że w maju pachniało bzem. Było tego trochę za dużo. 

"Nie obiecuj mi jutra" to ciepła, życiowa, dojrzała, nieco bolesna, ale dająca nadzieję powieść o różnych odcieniach miłości, odpowiedzialności za słowa oraz mocy i ciężarze obietnic. Czy warto obiecywać komuś jutro, skoro jest tak niepewne? Sprawdźcie!

„Nie obiecuj mi jutra” to opowieść o zwykłych ludziach, takich jak każdy z nas. Jest to opowieść o miłości, która przychodzi wtedy, kiedy się jej nie spodziewamy.

Michał to neurochirurg, który jest perfekcyjny na stali operacyjnej. Gorzej w życiu prywatnym. Jest samotny i zagubiony. Gdy przychodzi do niego Arleta, której ma zoperować pewną część ciała jego życie zmienia się. Kobieta jest pełna energii i jej teksty nie jeden raz wywołały na moich ustach wielki uśmiech.

Jest tutaj starsza pani, Maria, która wnosi do tej historii wiele ciepła i pozwala spojrzeć na życie nieco z innej perspektywy.

Mamy tutaj również Aleksa i Laurę, których rodząca się miłość nie powinna mieć miejsca. I o ile relacja Arlety i Michała bawiła mnie, to w tym przypadku dostarczała wielu refleksji.

Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Dostarcza ona wielu emocji. Rozbawi, rozczuli, ale i zasmuci. Autorka wspaniale łączy w niej wątki tak by nie pogubić się „kto z kim”.

Książka napisana jest lekkim stylem i jest naprawdę idealną lekturą na wieczór po ciężkim dniu. Z tymi bohaterami nie będziecie się nudzić. Polecam!