Włoszka z Brooklynu

"Włoszka z Brooklynu” to moje trzecie spotkanie z twórczością Santy Montefiore, jednak tym razem z przykrością muszę stwierdzić, iż po raz pierwszy zmuszałam się, by doczytać jej książkę do końca, i to tylko dlatego, że historia głównej bohaterki – Eveliny oparta jest na przeżyciach matki znajomego autorki – Jonasa Prince’a - Polki, byłej więźniarki Auschwitz. Aby przerobić ją na własną opowieść, Montefiore uczyniła z niej Włoszkę, która zakochuje się w młodym włoskim Żydzie. Kobietę postanawiającą po wojnie wyemigrować do Nowego Jorku, by tam zacząć życie od nowa, próbując zapomnieć o bolesnych wspomnieniach, m.in. zmarłym bracie oraz utraconej miłości swojego życia. Sam okres II wojny światowej oraz opis tego, co spotykało w tym mrocznym czasie Włochów i włoskich Żydów został nakreślony jedynie kilkunastoma zdaniami, natomiast opowieść o przeżyciach z pobytu w Auschwitz, w ogóle została nieopowiedziana, a szkoda, bo z powieści, która mogłaby czytelnika zachęcić do poszerzenia wiedzy na ten temat, stała się po prostu romansem, który, gdyby nie wzmianka o inspiracji autorki, wydawałby się bardzo mało realny. Niedawno przeczytałam powieść “Wieczna” Lisy Scottoline, w której zdecydowanie obficiej i ciekawiej zostało przedstawione życie w kraju rządzonym przez Il Duce, a później przez nazistów. Ciężko mi się czytało tę powieść, ponieważ jej bohaterowie są zbyt płytcy, nijacy, mało wiarygodni w swoich postawach, jak Franklin - mąż Eveliny. Nie znam faceta, który ot tak przyjąłby do wiadomości i pogodził się z informacją o romansie żony z jej wielką miłością, do tego uczyniłby kochanka nie tylko swoim najlepszym przyjacielem, ale i przyjacielem rodziny! Można tu było stworzyć bohaterów z całym spektrum emocji ludzi, którzy znaleźli się w nowych miejscach po wojnie, budujących nową tożsamość, zapuszczających na nowo korzenie, pozwalających wczuć się w ich sytuację, a w moim odczuciu i na tym polu nie jest najlepiej. Zabrakło mi również tego czegoś, co tworzy więź między bohaterami a czytelnikiem. Nie poczułam też ani uroku moich ukochanych Włoch, ani Brooklynu, który według tytułu powinien grać w całej opowieści istotną rolę, choć w poprzednich powieściach autorki wyobrażenie oraz przeniesienie się do opisywanych przez nią miejsc przychodziło mi z dużą łatwością. Zaskakująca jest jedynie Evelina, wykazująca się podwójną moralnością. Z jednej strony tłumaczy kuzynce, że nie może usunąć ciąży, bo to dziecko, żywa istota, z drugiej, po latach nie myśląc o własnych dzieciach i mężu, nie myśląc o konsekwencjach czy uczuciach bliskich, bez zastanowienia wskakuje innemu facetowi do łóżka. Przykro mi, ale nawet uczucie Eveliny i Ezry nie wydało mi się aż tak głębokie, namiętne, gwałtowne i niemożliwe do opanowania, by było silniejsze od śmierci i ważniejsze od rodziny. Poza tym nie ona jedna w rodzinie Pierangelini stosuje w życiu podwójne standardy, więc tym bardziej nie przemawiają do mnie sugestie zawarte w fabule przez Santę dotyczące ratowania małżeństwa w kryzysie za wszelką cenę, nawet wtedy, kiedy mąż jest damskim bokserem!

“Włoszka z Brooklynu” to opowieść o niespełnionej miłości, która …?... się realizacji. Powieść, po której spodziewałam się znacznie więcej, niż otrzymałam. Czytając pojawiające się w sieci opinie pewnie będę jedną z nielicznych osób, którą Montefiore tym razem nie zafascynowała, nie porwała swą opowieścią. Jak dla mnie nie jest jest to książka zła, po prostu zdaje się być niedopracowana. Nie sposób jednak odmówić jej tego, że zawiera uniwersalną prawdę o życiu, mówiącą o tym, iż los czasem odwiesza nasze plany i marzenia na kołek, pisząc dość pokrętne i nierzeczywiste scenariusze, których nasza wyobraźnia nie byłaby w stanie wymyślić, pozwalając w końcu je spełnić. Myślę że książka spodoba się niewymagającym czytelnikom, szukającym ckliwych romansów z historią w tle.

To była wspaniała historia miłosna, która wzruszyła mnie do łez. To nie jest słaby romans, ale prawdziwa historia o potędze miłości i wielu jej rodzajach, które mogą istnieć, jeśli otworzysz swoje serce.

Włoszka z Brooklynu jest przejmującą i czułą opowieścią, w której akcja toczy się w dwóch okresach, czterdzieści lat po wojnie na Brooklynie, a następnie cofa się w czasie do północnych Włoch z czasów II wojny światowej, są to retrospekcje. Poznajemy historię życia Eveliny Pierangelini i Ezry Zanotti, dwojga młodych kochanków z różnych środowisk oraz religii (katolickiej i żydowskiej). Ich życie staje się niewyobrażalnie trudne, rozdarte wręcz na kawałki i zmienione na zawsze, kiedy ich ojczyzna przyjmuje i egzekwuje antysemickie przepisy Niemiec podczas II wojny światowej.

Młoda Evelina jest zauroczona synem miejscowej krawcowej, Ezrą Zanottim i skrycie wierzy, że on również jest nią oczarowany. Niestety między nimi pojawiają się ich różnice wyznaniowe i środowiskowe. Evelina i Ezra pomimo napotkanych trudności z czasem obronili swoją miłość do siebie i postanowili się związać. Gdy lato rozkwita wraz z ich miłością, tworzą wspomnienia, których nigdy nie zapomną. Gdy wojna wkracza do Włoch, rodzina Ezry nie wierzy, że nienawiść do narodu żydowskiego rozszerzy się na ich teren, niestety, mylą się. Rodzina Ezry zostaje złapana i wysłana pociągiem do obozu Auschwitz. Ezra ucieka i przyłącza się do ruchu oporu. Kiedy Evelina po czasie dowiaduje się, że został zabity, podejmuje ważną decyzję i postanawia zostawić okropności wojny za sobą, by zacząć żyć na nowo. Przenosi się do Nowego Jorku i zamieszkuje ze swoją ciotką i wujkiem.

Evelina ma teraz 63 lata i jest szczęśliwą żoną starszego profesora o imieniu Franklin, z którym ma trójkę wspaniałych dzieci. Przez lata zbudowała piękny, gościnny dom dla swojej rodziny i bliskich przyjaciół (zwykle dla imigrantów z Włoch) oraz ukochanego wujka Topino i jej ciotki Madeliny. To pełne miłości środowisko, a jej związek z Franklinem jest bardzo kochający, mimo że część jej serca zawsze będzie należeć do Ezry.

Zwrot akcji tej historii zapierał dech w piersiach i sprawił, że zastanawiałem się, jak zakończy się książka, ale zakończenie było tak bardzo satysfakcjonujące. Jak zwykle Santa Montefiore po raz kolejny zapiera mi dech w piersiach wspaniałą opowieścią o złamanym sercu, stracie, poświęceniu i trwałej miłości.

Uwielbiam tę autorkę, uwielbiam sposób, w jaki pisze, a jej postacie są zawsze tak dobrze rozwinięte. Książki Santa Montefiore za każdym razem wywołują u mnie uśmiech, płacz i satysfakcję z dobrze napisanej opowieści. Ta książka nie była wyjątkiem, była cudowna, cudowna opowieść o niekończącej się miłości i przyjaźni. Fakt, że zwrot akcji w książce był prawdziwą historią, sprawił, że cała książka była dla mnie jeszcze lepsza.

Ogólnie rzecz biorąc, Włoszka z Brooklynu to pięknie napisana, obszerna saga, która chwyta za serce, każe myśleć o wszystkich tych „co by było, gdyby” i ostatecznie przypomina, że życie jest skomplikowane, rzeczy często dzieją się z jakiegoś powodu, a miłość jest potężna i wieczna. Polecam całym sercem.