Wszyscy umarli

David Redfern - znacie przyjemniaczka? Lubicie?

Przyznam szczerze, że po lekturze poprzedniej części jego przygód nie pałałam do niego wielką miłością. To nie Harry Hole, wiadomo. Jednak nie poddałam się, sięgnęłam po kolejną i przepadłam. Totalnie, całkowicie i nieodwracalnie.

W małym, spokojnym miasteczku Pirbright dochodzi do morderstwa. Ofiarą jest lokalny hodowca koni, który wzbudzał skrajne emocje, nikt jednak nie wydaje się być dobrym kandydatem na mordercę. Mieszkańcy nabierają wody w usta, kluczą w zeznaniach. Pozornie sielskie angielskie miasteczko ujawnia swoją ciemną stronę - skrywa wiele tajemnic, w tym również taką sprzed ponad stu lat. Redfern odkrywa, że klucz do jej rozwiązania kryje się w przeszłości, a pomogą mu w tym stare pocztówki i wiatrowskaz.

Uwielbiam, gdy akcja książki toczy się w małym miasteczku. Te tajemnice, plotki i - niestety - często ułomności jego mieszkańców wynikające z wpojonych uprzedzeń. Autorka wplata pomiędzy kryminalne wątki problemy rasizmu, choroby dziecka, zdrady i nieślubnego potomka. Wszystko to dobrowadza do tragedii, której finał prowadzi do zwłok umieszczonych w kompostowniku na plebanii.

Podejrzanym jest każdy, a równocześnie nikt. Prawda o mordercy i jego (ich?) motywach jest szokująca i nieprzewidywalna.

Kocham, uwielbiam serie kryminalne, które mają ciekawy motyw obyczajowy, sprawiający, że nie można doczekać się kolejnej części. Nie inaczej jest w tym przypadku - epilog sprawił, że miałam ochotę porwać autorkę i zmusić do pisania kolejnej części, pod groźbą kotnapingu (oczywiście kota bym karmiła, ale tylko raz dziennie, żeby zmotywować do szybszego pisania). Oj jak tu żyć w oczekiwaniu na czwartą część? Ja mam do nadrobienia jeszcze pierwszą i zaraz po nią sięgam.

Kawał dobrego kryminału

„Wszyscy umarli” trzeci tom serii z inspektorem Davidem Redfernem, której autorką jest Anna Rozenbrg.

Inspektor David Redfern ma niebawem odejść z policji, żeby w pełni poświęcić czas na prywatne śledztwo, przez które jego bliskim grozi coraz większe zagrożenie. Ktoś nie chce, aby David odkrył prawdę i najlepiej dla niego oraz jego bliskich byłoby, gdyby odpuścił. Inspektor ma zająć się ostatnią sprawą w policji Woking. W małej miejscowości Pirbright dochodzi do morderstwa lokalnego hodowcy koni, który miał coraz większe długi i stronił od kontaktu z miejscową społecznością. Na jaw wychodzą nowe fakty dotyczące między innymi mającej nastąpić wkrótce utracie ziemi przez zamordowanego na rzecz gminy, która ustaliła zaporową cenę dalszej jej dzierżawy. Ziemia położona jest w atrakcyjnym miejscu inwestycyjnym. Cała społeczność mogłaby dużo zyskać na inwestycjach. Czy ktoś z tej społeczności zamordował, aby być pewnym utraty ziemi przez ofiarę ? Czy powód jest zupełnie inny i kryję się w przeszłości zamordowanego? Wszystkie wątki mogą stać się istotne dla inspektora Redferna i jego zespołu.

Po wydarzeniach z „Punktów zapalnych” myślałem, że akcja przeniesie się trochę do Polski. Jednak autorka po raz kolejny zabiera nas w podróż po Woking i malowniczych okolicach. Przypuszczałem również, że w tej części prywatne śledztwo prowadzone przez Redferna toczące się od pierwszej części „Maski pośmiertne” wysunie się całkowicie na pierwszy plan. Jednak dochodzi do sytuacji podobnej jak w drugiej części ,,Punktach zapalanych" i pojawia się dodatkowo całkowicie nowe śledztwo w sprawie morderstwa hodowcy koni. Oprócz dwóch toczących się śledztw, pojawiają się wątki poboczne, które poruszają szereg problemów społecznych oraz nawiązania do królowej kryminałów Agatha Christie i stworzonego przez nią Herkulesa Poirota, a także brytyjskich odkrywców Davida Livingstona i Henryego Mortona Stanleya.

Zakończenie, a w szczególności epilog zwiastują kolejne spotkanie z Davidem Redfernem. Tym razem w zupełnie innych okolicznościach, na które niecierpliwie czekam. Polecam „Wszyscy umarli” jak i poprzednie części dla osób, które jeszcze nie poznały inspektora Davida Redferna.

Trudno uwierzyć, że Anna Rozenberg pojawiła się na rynku polskiego kryminału zaledwie przed rokiem. W marcu 2021 wydała pierwszy tom cyklu z inspektorem Davidem Redfernem, mieszkającym w angielskim Woking jamajskim Szkotem. A potem już poszło. We wrześniu zachwyciła drugą częścią serii „Punkty zapalne”, a trzecią „Wszyscy umarli” ugruntowała swoją pozycję wśród najlepszych współczesnych autorów powieści kryminalnych. Myślę, że to nie tylko moje odczucie.

A co zastajemy po powrocie do Woking? David Redfern zaskakuje nas decyzją o odejściu z policji. Chce skupić się na sprawach osobistych, które od dłuższego czasu nie dają mu spokoju. Sprawa śmierci Adriana Bonesa i tajemniczego zniknięcia Moniki Sokolińskiej pojawia się już w poprzednich częściach i dlatego tak ważne jest, by czytać je chronologicznie.

Plany zwykle weryfikuje życie. Tak jest i tym razem, gdy Redfern zostaje wezwany do morderstwa popełnionego na cmentarzu w pobliskiej miejscowości. Małomiasteczkowy klimat jest tu wręcz namacalny. Lokalna społeczność niechętnie dopuszcza do swych tajemnic osoby z zewnątrz. Nieustępliwy Redfern mimo kłód rzucanych pod nogi wykaże się jednak znakomitą umiejętnością dedukcji.

Podążając kolejnymi tropami bieżącego śledztwa umyka nam, podobnie jak Redfernowi cień, który czai się z boku czekając na dogodną okazję, by uderzyć. A gdy już to robi, zostawia czytelnika z wyrazem niedowierzania na twarzy. Jak mogło do tego dojść? Mam nadzieję, że dowiemy się tego w kolejnej części, która pojawi się w przyszłym roku.

„Wszyscy umarli”, czyli 3 tom niezwykle klimatycznej serii kryminalnej z inspektorem Davidem Redfernem.

Mężczyzna, zmęczony poprzednim śledztwem, które spadło na wydział kryminalny policji w Woking, sprawą, która „otworzyła cały kanał ściekowy” pełen „karaluchów”, które teraz wypadałoby połapać – mając świadomość konieczności załatwienia własnych niecierpiących zwłoki spraw – postanawia zrzucić mundur. David mocując się z myślami ustalił, że to właśnie na pograniczu jego życia zawodowego i osobistego znajdzie odpowiedzi na swoje pytania, i że w końcu jest gotowy zmierzyć się z prawdą dokąd zmierza ten świat i on sam..

Okres wypowiedzenia nie zwalnia go jednak z pracy na pełnych obrotach. Dostaje więc do rozwiązania sprawę morderstwa w spokojnym miasteczku Pirbright, położonym nieopodal Woking. W tym malowniczym miejscu, gdzie życie płynie powolną strużką, dochodzi do tajemniczej śmierci starszego człowieka, lokalnego hodowcy koni. Zbrodnia mimo brutalności zdaje się nie obchodzić nikogo.. David będzie zmuszony przebić się przez zwarty wiejski mur kłamstw i sekretów. Ustalić, czy ma do czynienia z zabójstwem w afekcie czy chodzi o zaplanowaną zbrodnię. To śledztwo będzie przypominać błądzenie w labiryncie, wchodzenie w mnożące się ślepe uliczki. No ale kto, jak nie on pochylając się nad ludzkimi słabościami może z rozmytego obrazu odczytać sens i wydobyć głębię. Ujawnić „mrok, który pochłania ludzi”.

„Maski pośmiertne”, „Punkty zapalne” i „Wszyscy umarli” – seria kryminalna, która zasysa czytelnika. Pochłania, ale i wymaga. Tło historyczne, magia małego miasta, wielkie zbrodnie, małe grzeszki, kuluarowe poczucie humoru, mnożące się niewiadome i stopniowo zaspokajany głód prawdy – wszystkie te elementy czynią z tej wielostronnej opowieści niezwykłą czytelniczą przygodę, w której z całą pewnością warto wziąć udział.

A to nie koniec. Ciąg dalszy na szczęście nastąpi. Warto czekać.

Polecam.

Uwielbiam śledzić pisarskie kariery od samego początku, sięgać po debiuty w zaufaniu, że ich autorzy zabiorą mnie w niesamowitą podróż. Ta, w której towarzyszę Annie Rozenberg, jest tak wielowymiarowa, że wciąż trudno mi uwierzyć, że zaczęła się w zeszłym roku. Co zabawne, fabularnie tkwimy praktycznie w jednym miejscu, nie wypuszczając się zbyt daleko od bazy w Woking, mimo to odnoszę wrażenie, że podróż dookoła świata nie byłaby tak fascynująca jak to, co Autorka ma do zaoferowania na swoim skrawku wielkiego globu. 

"Maski pośmiertne" były debiutem, jakiego można życzyć każdemu pisarzowi, dojrzałym, pouczającym, wymagającym. W "Punktach zapalnych" nie sposób odnaleźć znamion słynnej klątwy drugiej książki, choć to już zupełnie inny rodzaj opowieści, odejście od historii stanowiącej tak ważne tło podczas pierwszego spotkania z Redfernem na rzecz jeszcze bardziej skomplikowanej intrygi, a raczej intryg, oraz położenia nacisku na aktualne problemy społeczne. Czy mając za sobą dwie tak zróżnicowane powieści można przypuszczać, co zostanie zaserwowane w trzeciej? Nie sądzę. I chyba za to tak bardzo cenię Annę Rozenberg. Sięganie po jej dzieła to zawsze jest wyprawa w nieznane, ale z gwarancją bezpieczeństwa, którą stanowią wysublimowany styl i niezwykła umiejętność budowania gęstego od tajemnic klimatu. 

"Wszyscy umarli" to kryminał, który łączy w sobie najmocniejsze elementy z "Masek pośmiertnych" i "Punktów zapalnych". Dostajemy jak najbardziej współczesne morderstwo w zamkniętej społeczności, ale śledztwo zahacza też o wątki historyczne, które zdają się wciąż oddziaływać na mieszkańców Pirbright. To bez wątpienia najbardziej dynamiczna powieść z wszystkich trzech, ale wciąż bazuje na pieczołowitym zbieraniu dowodów i żmudnym, konsekwentnym śledztwie.  Redfern nadal pozostaje "ludzkim" policjantem, który na swoje przebłyski geniuszu musi solidnie zapracować, choć konwencja, jaką Autorka założyła dla tego tomu, wymagała, by jednak David zabłysnął bardziej niż dotychczas. 

Dlaczego? Nie da się ukryć, że "Wszyscy umarli" to ukłon w stronę niekwestionowanej mistrzyni kryminału, czyli Agathy Christie i jej najbardziej znanego bohatera, jakim jest Hercules Poirot, a szczególnie widać to w brawurowym zakończeniu. Ja jestem wielką fanką klasyki gatunku, przeczytałam wszystkie dzieła spod pióra słynnej Brytyjki, dlatego bez wahania mogę uznać, że tylko Anna Rozenberg była w stanie tak pięknie nawiązać do uwielbianego przez Christie finału, pozostając wciąż sobą i tworząc w swoim własnym niepowtarzalnym stylu. 

"Wszyscy umarli" to doskonały kryminał, w którym Anna Rozenberg po raz kolejny rozłożyła społeczeństwo na czynniki pierwsze, pokazując jak głęboko zakorzenione mogą być ludzkie motywacje. Nie zabrakło również Bandita vel. Bambiego i dziadka Siwiaszczyka, którzy samą swoją obecnością w tle sprawiają, że czytelnikowi robi się cieplej na sercu. 

Anna Rozenberg może już wygodnie rozsiąść się w pierwszym rzędzie na scenie polskiego kryminału, a przypominam, że zaledwie rok temu debiutowała. Cieszę się bardzo, że wciąż kroczy obraną przy "Maskach pośmiertnych" drogą, a każda kolejna powieść jest jeszcze bardziej dopieszczona. 

Moje 10/10.

Uwielbiam małomiasteczkowy klimat i to, jak małe grono społeczeństwa potrafi spowolnić śledztwo. Ciche podejrzenia rzucane są w różne postaci, a kawałki porozrzucanych puzzli w końcu zaczynają się łączyć.

Anna Rozenberg powraca z inspektorem Redfernem, co niezmiernie mnie cieszy. Nie wiem czemu, ale wydawało mi się, że będzie to finał historii. Jak bardzo się myliłam. Już w połowie książki wiedziałam, że to się szybko nie skończy i radość ponownie zagościła w moim sercu w zakładce "książkoholik".

David Redfern chce porzucić pracę w policji. Czy tylko ja wiem, że byłby to błąd? Jednak jest to kierowane chęcią skupienia się na poszukiwaniach zaginionej Marty. Zostaje mu przydzielone śledztwo morderstwa hodowcy koni w miasteczku Pirbright. Człowiek ten nie był skory do obcowania z ludźmi, raczej wycofany, wolał przebywać wśród prawdziwych przyjaciół - zwierząt, w tym przypadku koni. Zajmował się nimi najlepiej i tu nikt się z tym nie spierał. W takim razie dlaczego ktoś uciszył mężczyznę? Redfern ma nie lada wyzwanie, by wyciągnąć informacje od mieszkańców. Żeby nie było za prosto, Palacz także nie daje o sobie zapomnieć.

W tej części czuć namacalnie rozdarcie Redferna między pracą w policji, a prywatnym śledztwem dotyczącym Palacza i zaginięcia Marty. Jednak nie ma czasu dłużej się nad tym zastanawiać, ponieważ wydarzenia, które go czekają, nie pozwalają mu na to. Musi zrobić swoje.

Autorka po raz kolejny oprowadza nas po ulicach Woking, ale też Pirbright. Nie znajdziecie tu zbędnych opisów, które mają zapchać dodatkowo kilka stron. Wszystko ma swoje miejsce, przeznaczenie, a mówić, że to dobry kryminał to jakby powiedzieć, że kluski śląskie z roladą są "takie sobie". Nie. Anna Rozenberg wciąga czytelnika w śledztwo od którego nie chce się odejść, na przekór Redfernowi. Angielski klimat dodatkowo wprowadza tajemniczą aurę, co powoduje, że książkę czyta się z zapartym tchem.

Bardzo lubię polski wątek w postaci dziadka Redferna, który o polskości nie zapomina. Przyjemniej robi się na sercu, gdy czyta się o relacji dwójki mężczyzn. Tak sobie dalekich, a jednak tak bliskich.

"Wszyscy umarli" to dalszy ciąg "Punktów zapalnych" dlatego radzę przeczytać poprzednią część, by wiedzieć co się wydarzyło wcześniej. Jestem pewna, że finał zaskoczy każdego z Was. Tym bardziej czekam na kolejny tom z niecierpliwością. Jeśli ktoś nie czytał zachęcam, by to zmienił.

Kolejna książka, którą czytało się bardzo lekko. Cała historia jest jakby podzielona na jazdę pod górkę i z górki. W pierwszej chwili zaczyna się bardzo ostro. Jesteśmy na samym szczycie wytrzymałości psychicznej, gdyż to o czym czytamy jest bardzo niepokojące. Następnie zjeżdżamy z górki, gdyż rozpoczyna się śledztwo, nic nie jest jasne i tak docieramy ponownie pod górkę do kolejnych niepokojących wrażeń. Przyrównuję je do górki, gdyż niekoniecznie są to miłe fakty, czasem trzeba odetchnąć i jakby zrozumieć to, co zostało nam przedstawione. Niby opisy zwłok nie bywają straszne, jednak opisy niektórych osób, a tym bardziej miejsc i stanie w jakim zostały odnalezione bywają bardzo trudne. I ponownie z górki, gdyż śledczy nie próżnują. Mam wrażenie, że wszystko robią na jednym oddechu, wciąż im się spieszy, gdyż jak najszybciej pragną schwytać tego, kto to zrobił. Najgorsze było to, że jakoś nic nie wskazywało na to, że miałby jakichkolwiek wrogów. Po nitce do kłębka i na końcu wszystko stanie się jasne.

Podobał mi się sposób w jaki autorka opisywała zbrodnię, gdyż starała się ukazać ją na tyle strasznie, by włosy zjeżyły nam się na ciele, ale jednocześnie na tyle smacznie, że można było o tym czytać. Jakby znała granice wytrzymałości czytelnika i nie zamierzała mu zaszkodzić. Taki prawdziwy zastrzyk wrażeń, który po czasie ubiega się o więcej. Sama jestem pewna, że inne pozycje pisarki też by mi się spodobały.

Sama książka jest wydana bardzo przejrzyście. Mamy przedstawiony czas w jakim dana scena się rozgrywa. Jest sporo dialogów, które nie pozwalają by nasza uwaga odeszła gdzieś na bok. Niekiedy jest wspomniane o życiu prywatnym bohaterów, jednak na tyle skromnie, by nie rozpraszało to naszej uwagi od prowadzonego śledztwa. To naprawdę dobry kryminał, dlatego sama go wam polecam:-)