Wszystko na darmo

Poniższy tekst za kilka tygodni powinien znaleźć się na moim blogu (niekomercyjnym) pn. "Czytelnia Książek Historycznych". Ale prapremierę ma dziś tu.

Czytamy wspaniałą powieść historyczną o ludzkich losach i ludzkiej mentalności w sytuacjach ekstremalnych. Miejsce i czas akcji: Prusy Wschodnie (okolice Elbląga), styczeń 1945 r. Za chwilę ruszy (i w końcu rusza) potężna ofensywa Armii Czerwonej, zmiatająca na zachód dywizje Wehrmachtu i Waffen SS, nieoszczędzająca też licznych kolumn uchodźców cywilnych. Bohaterami książki są członkowie szlacheckiej rodziny von Globig oraz stali i okresowi lokatorzy ich dworu, także bliżsi i dalsi znajomi z okolicznego miasteczka. Zaistniała sytuacja wszystkich tych ludzi przerasta, nie wiedzą, jak się mają zachować. Obserwując niemieckie czołgi jadące w kierunku frontu, początkowo mają jeszcze nadzieję na odparcie radzieckiej ofensywy. Wkrótce we dworze już kwaterują pierwsi uchodźcy z terenów położonych dalej na północ i wschód. Administracja i policja niemiecka, kontrolowane przez NSDAP, wspierane przez Hitlerjugend oraz inne przybudówki partii nazistowskiej, starają się utrzymywać ład i porządek, nadając tymczasowemu zakwaterowaniu i dalszej ewakuacji ludności zorganizowany charakter. Ta zresztą ma nadzieję na rychły powrót w rodzinne strony, zabezpiecza posiadane nieruchomości, ukrywa niezabrane cenne przedmioty. Albowiem w niemieckiej mentalności w szóstym roku wojny prawie nic się nie zmieniło! Nadal przeważa wiara w Führera, w ostateczne zwycięstwo, dominuje przekonanie o słuszności hitlerowskiej polityki wewnętrznej i zagranicznej. Bardzo nieliczne wątpliwości wyrażane są jedynie półgębkiem i w gronie zaufanym. Za sianie defetyzmu, dezercję z wojska, uchylanie się od służby w Volksturmie grozi kara śmierci, wykonywana bezzwłocznie. Nieodległy Królewiec niedawno był obiektem niszczącego nalotu RAF. Słychać już przybliżający się front wschodni, cywilni uchodźcy są bombardowani i ostrzeliwani przez lotnictwo radzieckie. Trwa mroźna i śnieżna zima, utrudniająca oraz spowalniająca ewakuację ludności. Daleko, na froncie zachodnim właśnie zakończyła się klapą niemiecka kontrofensywa w Ardenach.

Aż tu nagle wybucha wielka afera lokalna! Pani von Globig udzieliła schronienia Żydowi, ukrywającemu się od pewnego czasu na terenie Prus Wschodnich. Konkretnie – przyjęła go tylko na jeden nocleg, w drodze wielkiego wyjątku i po licznych wahaniach spełniając prośbę miejscowego, zaprzyjaźnionego z nią pastora. Żydowskiego uciekiniera wkrótce złapano, wdrożono konieczne śledztwo, przy biedaku znaleziono szkic drogi do dworu, a zatem wszystko się wydało. Bliskiego końca wojny Żyd, którego jedyną winą było niearyjskie pochodzenie, już oczywiście nie doczekał, po przesłuchaniu „po prostu” go zastrzelono. Duchownego i Katharinę von Globig natychmiast zaaresztowano. O ich „zbrodni” zaraz też poinformowano dalekopisem dowództwo jednostki wojskowej, w której w stopniu oficera służył mąż Kathariny. Przy okazji wykryto jego własną „zbrodnię” – przed wojną za środki uzyskane ze sprzedaży części majątku ziemskiego nabył dużą liczbę papierów wartościowych angielskiego koncernu przemysłowego, czym przecież wspomógł wysiłek militarny wroga! Chcąc uniknąć sądu polowego i prawdopodobnego wyroku śmierci Eberhard von Globig zastrzelił się.

Autor prowadzi narrację unikając własnych opinii. Doskonale odwzorowuje sposób myślenia postaci powieści, nie komentując go. Za autorski „komentarz zawoalowany” można jedynie uznać nietypową interpunkcję (częste znaki zapytania), wyrazy Heil Hitler zawsze wtrącane w tekst, gdy treść choć tylko trochę nabiera politycznego charakteru, oraz powtarzane sformułowanie To wszystko nie takie proste (ulubione powiedzonko pani Helene Harnish, stałej ciotki-rezydentki i faktycznej gospodyni w szlacheckim dworze). Autor retrospektywnie i skrótowo przedstawia również wcześniejsze losy bohaterów książki – jakie mają pochodzenie, wykształcenie, stan majątkowy, skąd się tu wzięli i co się z nimi działo przed styczniem 1945 roku, oraz jakie aktualnie są ich codzienne problemy. Ukazuje różny stopień zainfekowania tych ludzi ideologią nazistowską. Drugoplanowymi postaciami są zatrudnieni we dworze robotnicy cudzoziemscy: polski żołnierz - jeniec wojenny z 1939 r. oraz dwie młode Ukrainki. Reasumując, wnikamy w głąb ludzkich osobowości, badamy charaktery, poglądy, odczucia i refleksje bohaterów powieści. Ludzi dorosłych, ale również dwunastoletniego Petera von Globig, jedynego syna właścicieli majątku, w końcowych rozdziałach głównego bohatera książki. Poznajemy osoby tylko „umiarkowanie” akceptujące hitleryzm, jak też nadgorliwego miejscowego nazistę, dziwnym zrządzeniem losu noszącego polskie nazwisko Drygalski, ojca żołnierza Wehrmachtu poległego w Polsce w 1939 r. Akcja powieści to się wlecze, to gwałtownie (i tragicznie) przyspiesza. Streszczać jej tu nie zamierzam, poinformuję tylko, iż tę pasjonującą lekturę zakończyłem w dość minorowym nastroju, absolutnie jednak nie żałując poświęconego na nią czasu.

Wyrazy uznania należą się naszej tłumaczce p. Małgorzacie Gralińskiej, która oprócz tego, że dokonała doskonałego przekładu z niemieckiej literatury pięknej, to również zamieściła wiele przypisów objaśniających wyrafinowane, literaturoznawcze wtręty do dyskusji towarzyskich toczonych przez niektóre postacie książki. Pani Małgorzata jest także autorką interesującego posłowia pt. Nie uronić ani jednego wspomnienia, nie zapomnieć ani jednego losu (str. 365-373), w którym przybliża polskiemu czytelnikowi postać Waltera Kempowskiego, skrótowo przedstawia całokształt jego twórczości oraz okoliczności powstania przetłumaczonej powieści. A w zakończeniu posłowia wyjaśnia (str. 373) dlaczego praca akurat nad tym tłumaczeniem była dla niej ważna również ze względów osobistych.