Teściowa

Rozwód Moi Herngren był świetną pozycją, której lektura skutecznie zajęła moje myśli na dłuższy czas. Z miejsca postanowiłam sięgnąć po tom drugi serii Sceny z życia rodzinnego – czy Teściowa zdołała dorównać swojej poprzedniczce? O tym w tej recenzji.

Relacje Asy i jej syna ulegają gwałtownej zmianie, kiedy w ich życiu pojawia się nowa osoba – dziewczyna Andreasa. Matka nie do końca potrafi pogodzić się z takim stanem rzeczy, ale stara się nawiązać więź z nową synową — mimo tego, młodzi traktują ją jak wroga. Kiedy kobieta dowiaduje się o czymś, o czym nie powinna, dochodzi do eskalacji konfliktu. Rozpoczynają się wzajemne oskarżenia, pretensje i brak zrozumienia. Asa musi przyzwyczaić się do myśli, że jest już najważniejszą osobą w życiu syna. Jak trudne mogą być relacje między teściową a synową? Jak wpływa to na całą rodzinę?

Rozpoczynając lekturę tej pozycji, nastawiona byłam na coś, co zaskoczy i wciągnie mnie równie mocno, co Rozwód. No i cóż, poniekąd tak się stało, choć przyznaję, że musiałam przyzwyczaić się do myśli, że tutaj otrzymuję zupełnie innych bohaterów, których nie spotkałam w poprzedniej części serii.

Główną bohaterką jest tutaj Asa, która nie do końca potrafi pogodzić się z nowym stanem rzeczy. No bo, jak to – syn już nie chce spędzać czasu ze swoją matką, tylko wybiera dziewczynę? Przyznaję, że jej zachowanie momentami wzbudzało moją irytację, jednak gdzieś tam potrafiłam ją zrozumieć. Życie Asy nie było usłane różami, co poskutkowało tym, że jej stosunek do syna momentami wyglądał dość... zaborczo. Trzeba jednak przyznać, że kreacja tej bohaterki wyszła autorce bardzo dobrze, co doceniam.

Równie dobrze został ukazany Andreas, który stanowił pewnego rodzaju przeciwwagę dla postaci Asy. On bardzo mocno związany był ze swoją matką, ale pewne zachowania zaczęły i jego wytrącać z równowagi, czemu się oczywiście nie dziwię. Jego relacja z matką, ale i ta druga – z dziewczyną zostały przedstawione bardzo ciekawie i stawiając je obok siebie, tworzy się interesujący obraz całej trójki.

Moa Herngren w swojej drugiej powieści postanowiła przedstawić trudną relację na linii teściowa-synowa. Jak pogodzić obie, właściwie obce sobie kobiety, które kochają jednego mężczyznę? Trzeba przyznać, że to naprawdę trudna sztuka, a autorce udało się ten temat przedstawić w ciekawy sposób. Sam jednak ten motyw sprawił, że przez dłuższy czas zastanawiałam się nad tym, dlaczego dokładnie tak to się wszystko dzieje, chociaż każda matka przecież wie, że koniec końców będzie musiała oddać syna w inne kobiece ręce — tak mówiąc bardzo prostym językiem.

Teściowa to naprawdę dobra powieść, której lektura nie należała do tych najlżejszych, ale mimo wszystko uważam ją za wartą uwagi. Choć to Rozwód bardziej zdobył moją sympatię, to i Teściowa zasługuje na wysoką ocenę. To taka powieść, którą się czyta momentami z zapartym tchem, a zakończenie może zaskoczyć. Jednak takie właśnie jest życie — kiedy wydaje się, że wszystko już będzie szło ku dobremu, zawsze trafi się coś, co całkowicie zmieni bieg wydarzeń.

Jeżeli poszukujecie dobrej powieści obyczajowej z nutą dramatu, to ta będzie idealnym wyborem.

Perspektywa teściowej.

Czy teściowa to tylko i wyłącznie "zło wcielone"? A może to tylko w niezrozumiały sposób odtrącona przez własne dziecko, starzejąca się kobieta, która chce tylko pewne sprawy wyjaśnić i wyprostować - stając się nieprzyjemną dopiero wtedy, gdy natrafia na jeszcze jeden krzywdzący ją mur? To dobre pytania. Moa Herngren stara się na nie odpowiedzieć wnikliwie analizując ludzką naturę i patrząc na nią z perspektywy osoby uznawanej za "tę złą" - czyli z perspektywy tytułowej "Teściowej".

Druga po "Rozwodzie" powieść z cyklu „Sceny z życia rodzinnego“ autorki, która zyskuje coraz większą popularność nie tylko w Skandynawii, ale też na całym świecie, to kolejna dawka przemyśleń i dowodów na to, że Herngren to wybitna znawczyni meandrów ludzkiej natury. Po powieści, w której Moa Herngren podjęła temat rozpadu małżeństwa, teraz skupia się na relacjach, które mogą być równie trudne i bolesne. Mowa o relacjach na linii matka-syn i... teściowa-synowa.

„Niedawno zmarła moja mama, ale bardziej opłakuję syna, Andreasa, chociaż on nie umarł… Mieszkamy w tym samym mieście, właściwie w tej samej dzielnicy, ale widuję jego i wnuka tylko z daleka, jeśli podjadę pod żłobek małego. Bo syn przestał się do mnie odzywać“.

Asa i jej syn syn, którego wychowywała samotnie, zawsze byli sobie niezwykle bliscy. Ich relacje nagle się zmieniają, gdy Andreas poznaje nową dziewczynę, Josephin. Kiedy młoda para nie ma gdzie zamieszkać, Asa zaprasza ich do siebie, nie mając pojęcia, że życie z dorosłym synem i jego partnerką będzie wiązało się z problemami, jakich nawet sobie nie wyobrażała. Choć robi wszystko, by nawiązać więź z synową, Josephin i Andreas traktują ją jak intruzkę – takie w każdym razie Asa odnosi wrażenie.

Gdy odkrywa coś, o czym nie powinna wiedzieć, mimo jej najlepszych intencji dochodzi do otwartego konfliktu. Gdy syn zaczyna zasypywać ją oskarżeniami, wyciągając dawne sprawy ze swojego dzieciństwa, matka nie może uwierzyć, że w jego umyśle zrodziło się tyle pretensji do niej. I z bólem musi przyznać, że przestała być najważniejszą osobą w jego życiu. Jest jej ukochanym dzieckiem, nie może obciążać winą jego, więc szuka jej gdzie indziej: w synowej. Wspaniała książka opisująca dość koszmarną sytuację. Można się z niej wiele nauczyć.

Nie spodziewałem się, że ta książka będzie AŻ TAK MĄDRA. Aż tak prawdziwa, pełna refleksji i prawd na temat relacji międzyludzkich. Moa Herngren to nie tylko utalentowana pisarka - godny uwagi jest także jej talent do wyłapywania obyczajowo-psychologicznych niuansów, które nieraz definiują nasze życie.

Refleksji po lekturze - podobnie jak w przypadku "Rozwodu" - z całą pewnością każdy będzie miał multum. Zarówno pozytywnych, jak negatywnych. Głównie na temat ludzkiej natury, w szczególności w kwestii sensowności i realnych szans na prawdziwe zrozumienie się dwojga ludzi, zwłaszcza na płaszczyźnie relacji rodzinnych i w obliczu różnicy punktów widzenia wynikających z różnic pokoleniowych... Nigdy tak naprawdę nie poznamy drugiego człowieka na 100% - nawet własnego dziecka. Można próbować, można spędzić ze sobą wiele lat, a jednak poznać się na wylot nie sposób... Jeśli dołożymy do tego brak rozmowy, skrytość lub cokolwiek jeszcze co zamiast łączyć dzieli, no to mamy gotowy przepis na (całkowicie niepotrzebną) rodzinną katastrofę.

Książka bez wątpienia do polecenia - i to każdemu!

Albatros - dziękuję.

#teściowa #moaherngren #albatros #wydawnictwoalbatros #cosnapolce #dobraksiazka #czytamksiazki #bookreview #bookstagram #bookstagrampolska #recommendedbooks #instabooks #instabookspoland

Åsa jest samotną matką i przez lata była bardzo blisko ze swoim synem. Jednak ich związek, który Åsa uważała za coś oczywistego, zmienia się, gdy syn poznaje nową dziewczynę, Josefin. Åsa robi wszystko, co w jej mocy, aby nawiązać więź z synową i pomóc młodym, mając jak najlepsze intencje. Młodzi traktują matkę jak intruza – przynajmniej ona odnosi takie wrażenie. Gdy Åsa popełnia błąd, odkrywa przypadkiem coś, o czym miała nie wiedzieć i nie zostanie jej to wybaczone. Dochodzi do otwartego konfliktu, który dzieli rodzinę. Jak mówi stare przysłowie, "Dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane" – w przypadku rodziny Åsy się to potwierdziło i dobre intencje matki niestety nie wystarczyły, by jej działania przyniosły pozytywne skutki. Bywa, że relacje między synową a teściową nie układają się najlepiej; coś je od siebie odstręcza i nic ani nikt tego nie zmieni.

Bohaterowie powieści to ludzie, którzy doświadczyli wielu trudnych momentów w życiu, a brak umiejętności prawidłowej komunikacji sprawia, że zamiast się zrozumieć, nieustannie się krzywdzą. Konflikty między nimi okazują się złożone i mają liczne przyczyny.

Moa Hrngrsten udowodniła, że można napisać książkę, stworzyć historię i wykreować bohaterów w taki sposób, że powieść obyczajową czyta się niczym najlepszy thriller.

Åsa nie ma kontaktu ani ze swoim synem, ani z jedynym wnukiem, a tym bardziej z synową, Josefin. Cierpi z tego powodu i zastanawia się, kto zawinił, że relacje z najbliższymi ułożyły się w taki sposób. Z jej rozważań wyłania się obraz kobiety samotnej, łaknącej akceptacji i miłości. Po tym, jak mąż zostawił ją dla innej kobiety, przelała wszystkie swoje uczucia na Andreasa. Kiedy jej syn związał się z Heidi, Åsa traktowała ją jak córkę. Cała trójka miała dobre relacje, a syn i jego dziewczyna często odwiedzali dom, dotrzymując Åsie towarzystwa. Wszystko zmieniło się, gdy Andreas rozstał się z Heidi i związał z Josefin, córką najbliższej przyjaciółki Åsy. Kobieta od początku nie była zadowolona z takiego obrotu spraw, ale starała się robić dobrą minę do złej gry i zaakceptować sytuację.

Problemy zaczęły się, gdy młodzi, za namową Åsy, wprowadzili się do jej domu. Sytuacja szybko się skomplikowała, a wzajemnym pretensjom nie było końca. Nie wiadomo, czy młodzi faktycznie zachowywali się tak, jak Åsa to zapamiętała, czy też ona sama była winna zaistniałej sytuacji. Każda jej próba naprawienia relacji z młodymi tylko pogłębiała konflikt. Åsa podświadomie obwiniała zamkniętą w sobie Josefinę za wszystkie problemy. W swoim odczuciu starała się, jak mogła pomóc młodym, ale oni odbierali to jako ingerencję w ich sprawy i zarzucali jej, że nie potrafi pogodzić się z tym, że nie jest już najważniejsza, a wszystko, co robiła, było dla jej własnego dobra, nie dla nich. Była postrzegana jako osoba obrażająca się na każdego, kto próbował się jej sprzeciwić. Åsa wciąż analizuje całą sytuację i swoje życie. Czasami się obwinia, a czasami usprawiedliwia. Czuje się zdradzona i opuszczona przez wszystkich, włącznie z przyjaciółką.

„Teściowa” to poruszający dramat o konflikcie, który rozbił rodzinę. Główny motyw powieści to odwieczny dylemat: czy teściowa i synowa mogą się porozumieć? Czy miłość do tego samego mężczyzny musi je dzielić? Zarówno teściowa, jak i synowa w tej książce są przedstawione jako egoistyczne i emocjonalnie niedojrzałe manipulatorki. Chwilami byłam zdumiona, jak mogły się tak zachowywać bez jakichkolwiek zahamowań, ale jednocześnie czułam współczucie do obu, ponieważ były niezrozumiane przez otoczenie. Pytanie, czy tak naprawdę pragnęły tego zrozumienia?

„Teściowa” to książka, w której czytelnik nieustannie będzie się przechylał to na jedną lub drugą stronę, w zależności od własnych doświadczeń życiowych. Czułam się, jakbym siedziała na wahadle: odczuwałam współczucie dla Åsy, niechęć do Josefin, a Andreasem miałam ochotę potrząsnąć i powiedzieć mu, żeby się ogarnął. Jednak nikt w tej książce nie jest jednoznacznie czarno-biały, a podczas lektury nasuwały mi się pytania: Gdzie kończy się troska i pomoc, a zaczyna toksyczność? Gdzie kończą się dobre intencje, a zaczyna manipulacja mająca na celu zaspokojenie własnych emocjonalnych potrzeb? To także książka o pozornej komunikacji i jej braku. Paradoksalnie, główna bohaterka Åsa jest specjalistką od komunikacji.

Bardzo dobrze napisana powieść o relacjach między Åsą, jej synem Andreasem i jego partnerką Josefiną. Smutne jest, że tak łatwo można się źle zrozumieć, nawet gdy naprawdę chce się tylko dobra dla innych. Historia wydaje się niezwykle realna, zarówno ze względu na bohaterów, jak i dialogi. Moa Herngren naprawdę wniknęła w psychikę swoich postaci, a przedstawienie wydarzeń z różnych perspektyw wzbogaca całą historię.

„Teściowa” to powieść o relacjach rodzinnych, w których po jednej stronie staje synowa, a po drugiej teściowa. To książka ukazująca relację w której dominującym problemem jest komunikacja, a właściwie jej brak. W końcu to historia, która potrafi zaangażować i, której lektura niesie sporo emocji.

Asa wychowywała syna samotnie. Mimo łączącej ich więzi dotychczasowe relacje ulegają ogromnej zmianie, gdy Andreas poznaje nową dziewczynę, Josephin. Sytuację zaostrza wspólne miejsce zamieszkania, które staje się przyczyną konfliktu…

Autorka na kartach książki buduje napięcie i zmusza czytelnika do lawirowania pomiędzy przedstawionymi faktami, dozując mu ukryte między wersami przesłania. Toruje drogę do finału wykładając kolejne konkluzje i myśli.

Każdemu z bohaterów został oddany głos. Każdy opisuje sytuację ze swojego punktu widzenia. A czytelnik kluczy miedzy tymi wyznaniami, próbując odpowiedzieć sobie na pytanie, co tak naprawdę jest przyczyną konfliktu? Moje zdanie w tej kwestii zmieniało się wraz z tym, kto aktualnie był narratorem historii.

Druga powieść z cyklu „Sceny z życia rodzinnego“ zachęca do sięgnięcia nie tylko przez piękną okładkę, ale też treść, która stanowi źródło głębokich rozmyślań…

" [...] Czuję się jak głod­ny czło­wiek, który zjada marne reszt­ki. Na pewno się nimi nie na­sy­ci, ale dzię­ki nim prze­ży­je.[...]"

Zachęcam was do poznania najnowszej książki Moa Herngren pod tytułem "Teściowa". Jest to bardzo mocny dramat pewnej rodziny, w której o uwagę Andreasa walczą jego mama i żona. Czy panie nie mogłyby się dogadać? Czy warto było postąpić, tak jak postąpiły?

Jest to bardzo przygnębiającą powieść. Poznajemy w niej pewną panią imieniem Åsa, która jest mamą, teściową i babcią. Dzięki swoim wpadką nie może pełnić tych wszystkich ról. Syn ewidentnie odsunął matkę od swojej rodziny. Kiedy umiera mama naszej bohaterki, ta jest zadowolona, ponieważ liczy na to, że pogrzeb zbliży ją do syna i jego rodziny. Byłam bardzo ciekawa, co aż tak złego zrobiła, że syn ją tak bardzo nienawidził. Jedyny syn swojej mamy. Było mi jej szkoda. Kobieta bardzo się starała, żeby poprawić stosunki, że swoją rodziną. Dlaczego Andreas nie zaprosił swojej mamy na urodziny? Przykro mi było, że zaprosił wszystkich oprócz niej. Czy mamie uda się przełamać lód w sercu syna? Czy będzie mogła bawić się ze swoim ukochanym wnukiem?

Autorka w perfekcyjny sposób przedstawiła świat pełen zerwanych więzi i próby ratowania ich przez totalną zagładą. Cieszę się, że ta historia nie jest przelukrowana, tylko pokazuje prawdziwy świat, w którym panuje ból i nieprzebaczenie.

Tytułowa "Teściowa" wywarła na mnie pozytywne wrażenie, a jej syn niestety bardzo złe. Musiałam to rozgryźć. Coś tutaj ewidentnie było nie tak. Czyżby synowa nastawiała męża przeciw jego mamie? Znacie takie przypadki? Pewnie znacie, bo to niestety częsty przypadek. Potem tak to wygląda, jak w tej książce. Synowa nie myśli, że takim zachowaniem wbija nóż w serce swojej teściowej.

Jestem wstrząśnięta obrazem przedstawionym w tej historii. Mocno chwyta za serce i powoduje łzy.

Z drugiej strony patrząc, gdy syn zakłada rodzinę, to jego rodzicielka powinna zejść na dalszy plan. Nie jest już przecież numerem jeden u swojego dziecka. Nie wszystkie mamy, to rozumieją i później tworzą problemy, a powinny wtedy dać szansę nowopowstałej rodzinie. Często wtrącają się i mówią, jak należy postępować. Stawiając oczywiście siebie na pierwszym miejscu, a gdy ich dzieci postępują źle, to udają obrażone. Jaką teściową jest Åsa? Czy taką stereotypową?

Przekonacie się o tym, podczas czytania tej powieści.

Warto popatrzeć na relację Åsy, Andreasa i Josephin. Nie bierzcie z nich przykładu. Lepiej częściowo się wycofać, odpuścić i żyć w zgodzie. Czy Josephin jest stereotypową synową? Szczerze nie polubiłam tej postaci.

Moa Herngren swoją najnowszą powieścią chciała pokazać nam, jak nie powinniśmy postępować. Uczula nas, jak to źle wygląda, gdy żona walczy z teściową o uwagę swojego męża. Nie warto nastawiać jedną stronę przeciw drugiej. Wnuki zasługują na to, żeby posiadać dziadków i nieograniczony do nich dostęp.

Współczułam Andreasowi, ponieważ znalazł się w trudnej sytuacji. Nie wiedział tak naprawdę czy ma wybrać rodzicielkę, czy miłość swojego życia.

Według mnie wybrał bardzo źle. Swoim zachowaniem spowodował u mnie ból serca.

Fabuła jest bardzo dobrze rozwinięta. Nie nudziłam się podczas czytania, ponieważ bardzo chciałam poznać zakończenie. Miałam nadzieję, że historia będzie miała szczęśliwe zakończenie.

Akcja jest wartka. Spotkacie tutaj kilka zwrotów, które będą naprawdę mocne.

Bohaterowie są bardzo różni i na swój sposób rozumiem motywy każdego z nich. Jednak ja na ich miejscu postąpiłabym zupełnie inaczej.

"Teściowa" jest drugim tomem serii "Sceny życia rodzinnego". Oczywiście można przeczytać tę część bez znajomości pierwszej historii.

Jeżeli lubicie czytać książki skandynawskich autorów, to śmiało sięgnijcie po "Teściową" i "Rozwód" autorstwa Moa Herngren. Idealne lektury na lato.