Zabójczy spisek

Historia z tej książki w pewien sposób mnie poruszyła. Sprawa dotyczyła seryjnego mordercy, który na swój cel obierał bezdomnych ludzi. Takich po których nikt by nie płakał, bo skoro żyli samotnie, to znaczyło, że nie mieli nikogo, kto by się nimi zainteresował. I nie to mnie poruszyło. Dotyczyło to raczej miejsca w którym żyli. Pomimo tego, że było nader skromnie, ubrania pachniały biedą i odorem samotności, to jednak poutykane zostały drobiazgi, które albo miały dla większą wartość sentymentalną, albo chciano nimi dać sobie odrobinę szczęścia w tym życiu.

,,Głowa lalki, kieszonkowa latarka w kształcie żaby, wyszczerbiony kubek, do którego zabity włożył starannie wymodelowane papierowe kwiaty. Na ścianach wisiało więcej papierowych ozdób: drzewa, psy, aniołki i najwyraźniej ulubione przez Snooksa gwiazdy i kwiaty."

Tymi opisami autorka chciała nam przekazać, że pomimo braku funduszy, nawet z rzeczy nie wartościowych dla nikogo, można było ułożyć coś pięknego. Obecnie każdy uważa bezdomnego za pijaka, który poprzez alkoholizm został na bruku. Jednak zdarzają się ludzi, którzy stracili wszystko z innych powodów. Ewidentnie morderca chciał coś przekazać. Obierał sobie za cel serca tych biedaków i długo trudno jest powiedzieć dlaczego tak robił. Policja pomimo tego, że należy do inteligentnych ludzi, spoglądali na wszystko z podstawowej perspektywy. Interesowali się samym sprawcom w celu złapania go, a mniej na to, dlaczego tak robił. Dużo miejsca zajmuje również życie prywatne bohaterów. Policjanci dłużsi stażem chcą pokazać tym młodszym, by mieli się na baczności i godnie wykonywali polecenia w przeciwnym wypadku spotka ich coś niemiłego. W pierwszym odruchu można było to odebrać jako atak, jednak w ukrytym sensie chodziło o każdą minutę, by nie tracić czasu na błahostki, a jedynie poważnie podchodzić do sprawy. W tym przypadku mordy na bezdomnych traktowali priorytetowo. Bez względu na to kto jaki miał portfel, człowiek był zawsze dla nich człowiekiem. Takie stwierdzenia mi imponowały, gdyż mam podobne zdanie w tym temacie. Wiele rozmów było tutaj ukazanych pod kontem psychologicznym. Dostrzegali, że czyjeś zachowanie było spowodowane innymi celami i potrafili je przewidzieć, a w tym wypadku uprzedzić w działaniach. Autorka w bardzo przemyślany sposób ułożyła tą książkę. Znajdziemy tutaj wątki obyczajowe, psychologiczne i kryminalne. Wiele detali jest ułożonych od strony uczuciowej, by pomimo twardych działań odnaleźć też ukryty sens i dobre serce. Według mnie to nie jest zwykły kryminał, tylko też opowieść o tym, by nie oceniać nikogo po pozorach. Z pewnością warta uwagi:-)

Historia z tej książki w pewien sposób mnie poruszyła. Sprawa dotyczyła seryjnego mordercy, który na swój cel obierał bezdomnych ludzi. Takich po których nikt by nie płakał, bo skoro żyli samotnie, to znaczyło, że nie mieli nikogo, kto by się nimi zainteresował. I nie to mnie poruszyło. Dotyczyło to raczej miejsca w którym żyli. Pomimo tego, że było nader skromnie, ubrania pachniały biedą i odorem samotności, to jednak poutykane zostały drobiazgi, które albo miały dla większą wartość sentymentalną, albo chciano nimi dać sobie odrobinę szczęścia w tym życiu.

,,Głowa lalki, kieszonkowa latarka w kształcie żaby, wyszczerbiony kubek, do którego zabity włożył starannie wymodelowane papierowe kwiaty. Na ścianach wisiało więcej papierowych ozdób: drzewa, psy, aniołki i najwyraźniej ulubione przez Snooksa gwiazdy i kwiaty."

Tymi opisami autorka chciała nam przekazać, że pomimo braku funduszy, nawet z rzeczy nie wartościowych dla nikogo, można było ułożyć coś pięknego. Obecnie każdy uważa bezdomnego za pijaka, który poprzez alkoholizm został na bruku. Jednak zdarzają się ludzi, którzy stracili wszystko z innych powodów. Ewidentnie morderca chciał coś przekazać. Obierał sobie za cel serca tych biedaków i długo trudno jest powiedzieć dlaczego tak robił. Policja pomimo tego, że należy do inteligentnych ludzi, spoglądali na wszystko z podstawowej perspektywy. Interesowali się samym sprawcom w celu złapania go, a mniej na to, dlaczego tak robił. Dużo miejsca zajmuje również życie prywatne bohaterów. Policjanci dłużsi stażem chcą pokazać tym młodszym, by mieli się na baczności i godnie wykonywali polecenia w przeciwnym wypadku spotka ich coś niemiłego. W pierwszym odruchu można było to odebrać jako atak, jednak w ukrytym sensie chodziło o każdą minutę, by nie tracić czasu na błahostki, a jedynie poważnie podchodzić do sprawy. W tym przypadku mordy na bezdomnych traktowali priorytetowo. Bez względu na to kto jaki miał portfel, człowiek był zawsze dla nich człowiekiem. Takie stwierdzenia mi imponowały, gdyż mam podobne zdanie w tym temacie. Wiele rozmów było tutaj ukazanych pod kontem psychologicznym. Dostrzegali, że czyjeś zachowanie było spowodowane innymi celami i potrafili je przewidzieć, a w tym wypadku uprzedzić w działaniach. Autorka w bardzo przemyślany sposób ułożyła tą książkę. Znajdziemy tutaj wątki obyczajowe, psychologiczne i kryminalne. Wiele detali jest ułożonych od strony uczuciowej, by pomimo twardych działań odnaleźć też ukryty sens i dobre serce. Według mnie to nie jest zwykły kryminał, tylko też opowieść o tym, by nie oceniać nikogo po pozorach. Z pewnością warta uwagi:-)

„Zabójczy spisek” to już 8 tom serii Oblicza śmierci, poczytnej i nagradzanej autorki Nory Roberts. Czytałam bez znajomości poprzednich tomów i nie sprawiło mi to żadnych problemów, od razu zostałam wciągnięta w fabułę. Oprócz wątku kryminalnego dostajemy też tematy medyczne, które bardzo lubię. Akcja powieści rozgrywa się w przyszłości, w 2059 i trochę się różni od naszej rzeczywistości. Stworzono zastępcze, sztuczne narządy, dzięki którym ludzie żyją dłużej, mają więcej udogodnień technologicznych, są androidy np, wypisujące mandaty.

W tej idyllicznej, wydawałby się przyszłości, znajduje się ktoś, kto mimo możliwości sztucznych narządów, morduje niewinne osoby by ukraść im poszczególne narządy. Porucznik Eve Dallas, przykłada się do sprawy bardzo poważnie i odnajduje związek z innymi sprawami z innych części kraju. Nikt wcześniej tym się nie zainteresował, bo ofiary to bezdomne osoby, narkomanii i prostytutki. Porucznik, długo nie może dojść na co komu uszkodzone narządy, te zbrodnie kompletnie nie mają sensu, ale idealny sposób ich pobierania prowadzi do klinik transplantacyjnych.

Porucznik z każdą chwilą zbliża się do rozwiązania sprawy, obraca się w kręgach ludzi władzy, którym to się nie podoba. Pojawiają się groźby, a także naciski ludzi polityki o przerwanie śledztwa. Do tego dochodzi konflikt w pracy, na Eve zostaje złożona skarga przez inną policjantkę.

Czytało mi się bardzo dobrze, autorka świetnie łączy wątki sensacyjne, medyczne i romansowe. Wykreowała też ciekawą postać, Eve Dallas to silna kobieta, zmagająca się ze swoją traumatyczną przeszłością, postępująca zgodnie z zasadami, odznaka jest dla niej niezwykle ważna, nadaje jej tożsamość. „Zabójczy spisek” to wciągająca powieść, pełna zwrotów akcji i dynamicznej fabuły, choć są momenty gdzie zwalniamy tempo. Mamy wątki kryminalne, medyczne, motyw zemsty i niezdrowej obsesji, a to wszystko dzieje się w niedalekiej przyszłości. Zagadka kryminalna prowadzona klasycznie, oparta na dedukcji, dużo rozmów ze świadkami i łączenia faktów.

“Zabójczy spisek” z 2025 roku to nowe wydanie ósmego tomu serii kryminalnej Oblicza śmierci autorstwa Nory Roberts wydającej pod pseudonimem J.D. Robb. Oczywiście, mimo iż należy on do serii, to nie jest konieczna znajomość pozostałych tomów, by czerpać przyjemność z tego. Bo właśnie to jest główny celem tego tomu, jak i całej serii - dobra, przyjemna, niewymagająca wiele od czytelnika rozrywka. Choć nie jest to rozrywka pusta - autorka zawsze sprytnie przemyca w tekście ważne społecznie tematy. W tym historia rozbija się o podziały w społeczeństwie, o stosunek do bezdomnych, jak i wątki medyczne - morderstwo dokonane zostało pewną, doświadczoną w chirurgicznych cięciach ręką. Kogo? Eve zatem, by odkryć zagadkę, musi się zgłębić w świat lekarzy, który również jest pełen sprzeczności - ludzi chcących czynić dobra i tych, dbający o dobro tylko i wyłącznie własne. Wszystko to nierozerwalnie związane jest z główną bohaterką, nowojorską policjantką, która mimo iż żyje swoją pracą, to jednak pozostaje postacią pełną, ze słabościami, złymi wspomnieniami i własnymi potrzebami, które chętnie realizuje wraz ze swoim ciągle świeżo poślubionym mężem. I choć sama za wątkami romansowymi nie przepadam, to Eve lubię - podoba mi się, jak sama dąży do sprawiedliwości, jaka potrafi być uparta i zadziorna. Książka pisana jest lekkim stylem, z widoczną nutką humorystycznej uszczypliwością w dialogach pomiędzy postaciami serii, a zagadka kryminalna jest przemyślana i oparta na klasycznych założeniach gatunku – nie ma więc rozlewu krwi, jest za to dobre pobudzenie szarych komórek. Lubię tę serię, to naprawdę przyjemny relaks, a ten tom od reszty nie odstaje!