Zagraj mi na drogę

Po bardzo udanym pierwszym spotkaniu z czeskim kryminałem podczas lektury „Południcy”, z chęcią sięgnęłam po kolejny, by przekonać się, czy był to szczęśliwy traf, czy może nasi sąsiedzi zasługują, by bliżej przyjrzeć się ich twórczości. I Iva Prochazkowa ze swoją serią o podinspektorze Marianie Holinie okazała się strzałem w dziesiątkę.

Mimo, że lekturę rozpoczęłam od tomu trzeciego, to mam wrażenie, że w żaden sposób nie wpłynęło to na odbiór zarówno bohaterów, jak i intrygi kryminalnej.

Główny bohater jawi nam się jako człowiek nieidealny, dobry w tym co robi, ale i działający nieszablonowo. Opierający się prócz dowodów na, o zgrozo, astrologii. Tym razem jednak, przy zabójstwie znanej klarnecistki, zawodzi go intuicja, a dowody wyprowadzają znacznie na manowce. Czy pojawienie się kolejnych ofiar sprawi, że śledztwo wskoczy na właściwe tory, a może zupełnie się zagmatwa?

Autorka w niespiesznym stylu pokazuje nam nie tylko meandry śledztwa, ale i historię ludzkich dramatów, pełnych wyrzutów sumienia i nierozliczonej przeszłości. Zaglądamy również za kulisy filharmonii poznając codzienność muzyków i zespołu technicznego, co jest ciekawym dodatkiem do intrygi kryminalnej. Nie sposób nie wspomnieć również o szczególnym czeskim humorze, który ubiera fabułę powieści traktującą zarówno o zbrodniach, jak i zwykłych ludzkich problemach, w zwiewne szaty dodające jej lekkości.

Tomy poprzedzające mam już na półce w Empik go i po znakomitej części trzeciej z chęcią je przeczytam. Twórczość autorki będzie idealna dla miłośników klasycznych, opartych na skrupulatnym śledztwie kryminałów, dość lekkich, ale z wyrazistymi bohaterami.

„Zagraj mi na drogę” to trzeci tom cyklu kryminalnego o podinspektorze Mariánie Holinie pióra czeskiej pisarki Ivy Procházkovej. Mimo że tomy nie są ze sobą ściśle powiązane, i da się je czytać oddzielnie, to szkoda nie zachować chronologicznej kolejności – to są po prostu za dobre kryminały, by ich nie przeczytać!

W „Zagraj mi na drogę” autorka prezentuje nie tylko to, za co lubimy ją już od kilku dobrych lat – poza rewelacyjnymi rysami psychologicznymi postaci, świetną kryminalną intrygą osadzoną na klasyce gatunku oraz ciekawymi, aktualnymi problemami społecznymi, jak i czymś naprawdę oryginalnym – astrologią w analizie motywów zbrodni, dostajemy też środowisko mocno specyficzne, które dosyć różni się od poprzednich, zwyczajnych bohaterów. Tym razem fabuła toczy się w czasie Międzynarodowego Festiwalu Praska Wiosna w środowisku muzyków, zatrudnionych w filharmonii. I tak przyglądamy się ich życiu, ich aspiracjom i pragnieniom, a i spoglądamy na funkcjonowanie filharmonii od tak zwanej kuchni. Muszę przyznać, że takie miejsce akcji dosyć mnie zaskoczyło, ale było też naprawdę świetnym wyborem – autorka pokazała się nam tu z ciut innej strony. Polecam wszystkim tym, którzy nie potrzebują wielkich, dynamicznych pościgów i morza krwi, by docenić naprawdę dobrze i solidnie przemyślany kryminał. Ja jestem zachwycona! I już znowu czekam na więcej :)