Zakątek nadziei

Czy na codzień zastanawiamy się co dzieje się za zamkniętymi drzwiami domów i mieszkań? Zapewne nie. A tam często nie panuje miłość i sielanka, ale przemoc i terror.

Liwia pewnego dnia obudziła się w szpitalu, po tym jak skatował ją narzeczony. Osoba, która powinna być najbliższą okazała się oprawcą. Gdyby nie starszy pan, sąsiad, który w końcu odważył się interweniować, Liwia tego razu mogłaby nie przeżyć.

W takich sytuacjach ważne jest, aby mieć kogoś kto wyciągnie do nas pomocną dłoń. Aniołem dla Liwii okazała się koleżanka z pracy. Znalazła Liwii spokojny azyl u swojego brata- Daniela, który prowadzi ośrodek dla żołnierzy zmagających się z traumami po powrocie z misji. Ale czy Zakątek Weteranów stanie się miejscem, gdzie Liwii na pewno nic nie zagrozi?

Sielska okładka, sympatyczny tytuł- to wszytko mogłoby sugerować, że mamy do czynienia z lekką letnią historią o błogim życiu na wsi. Jednak już początek powieści Pauliny Kozłowskiej mocno sprowadza czytelnika na ziemię. Okazuje się, że główna bohaterka od lat jest ofiarą przemocy domowej i to jedną z tych, które nie widzą dla siebie innej drogi i miejsce na ziemi niż to u boku oprawcy. Dziewczyna regularnie bita, poniewierana i poniżana traci kontrolę nad swoim życiem ale nie widzi wyjścia z tej sytuacji. Wbrew pozorom otarcie się o śmierć powoduje, że Liwia ma szansę na nowe życie.

Nie ma nawet ułamka powodu, który usprawiedliwiałby przemoc wobec drugiego człowieka. Jednak agresja i tyrania ze strony bliskich jest często pojawiającym się motywem w wielu domach, a ofiary nie są w stanie przeciwstawić się takiemu traktowaniu.

Dobrze, że są autorzy, którzy nie boją się poruszać tak trudnych tematów na kartach swoich powieści, bo jeśli choć jedna osoba otrząsnie się z marazmu i dzięki lekturze spojrzy trzeźwo na problem, to już będzie ogromny sukces.

Ale "Zakątek nadziei" to nie tylko smutek i traua. Znajdziecie w niej dużo ciepła, pozytywnych wibracji, pięknych emocji. Na kartach tej powieści odnajdziecie apoteozę przyjaźni, która jest ogromną wartością, często niestety niedocenianą. Dlatego bardzo mocno polecam lekturę najnowszej powieści Pauliny Kozłowskiej, od której nie mogłam się oderwać.

Liwia Szwed to młoda dziewczyna, która została dotkliwie pobita przez swojego narzeczonego. Pewnego dnia budzi się w szpitalu, a jedyną osobą, na którą może liczyć to jej koleżanka z pracy Wiktoria. Kobieta wyciąga do Liwii pomocną dłoń, pomaga jej w rekonwalescencji i proponuje wyjazd do swojego brata Daniela, który prowadzi „Zakątek weteranów”. Liwia będzie pracować jako pomoc domowa. Dziewczyna odnajduje u Daniela spokój, który zostanie szybko zachwiany, gdy po gospodarstwie zaczyna się ktoś kręcić. Czyżby to Paweł odkrył jej miejsce pobytu?

„Zakątek nadziei” to przede wszystkim bardzo emocjonująca książka, która porusza bardzo ważny temat, jakim jest przemoc fizyczna i psychiczna.

Historia opisana przez autorkę daje dużo do myślenia. I chociaż jest to bardzo ciężka lektura to daje nadzieję. Obserwując rozwój głównej bohaterki, kiedy znalazła się u boku Daniela, mamy poczucie spokoju.

Liwia trafiła na dobrych ludzi, którzy wyciągnęli do niej pomocną dłoń. A pomyślmy ile jest takich kobiet, które nie mają gdzie zgłosić się o pomoc lub strach o życie im na to nie pozwala.

Polecam każdemu te książkę.

Główna bohaterka, Liwia, nie miała szczęścia; była sama, bez rodziny, przyjaciół. Nie uciekła. Została dotkliwie pobita, straciła dziecko i wylądowała w szpitalu na parę dni. Koleżanka z pracy otoczyła ją opieką, udowodniła, że jest godna zaufania i zapewniła Liwii idealne miejsce do rekonwalescencji: czyli przystań prowadzoną przez jej starszego brata nad morzem. Główna bohaterka miała być tam tylko pomocą w porządkach i gotowaniu, a kim tam naprawdę będzie dla emerytowanego policjanta?

To świetna historia, ktorą czyta się naprawdę szybko a do tego w przystępny sposób porusza bardzo ważny i ciężki temat. Może nie skradła mojego serca w całości (obwiniam o to zbyt małą ilość stron! Proszę was, ona powinna być o parę rozdziałów dłuższa!) ale bawiłam się przy niej naprawdę dobrze. Autorka tych trzystu stronach zdołała pokazać nam z czym zmaga się pozostawiona sama sobie kobieta, żyjąca z mężczyzną oprawcą. Niesamowicie podobał mi się fakt, że bohaterka postanowiła zawalczyć o siebie, choć niestety zdecydowała się na to trochę za późno. Nie mogę nie wspomnieć o postaci Daniela. Czy był zbyt wyidealizowany i widział dosłownie wszystko? Taaaak. Czy był perfekcyjnym bohaterem romansu, ratującym kobietę, która bardzo szybko skradła jego serce? Ponownie tak. Czy mi to przeszkadzało? Oj nie! Ta książka MUSIAŁA mieć takiego bohatera! Nie wiem jak wy, ale ja uwielbiam męskie postacie kreowane na "księcia na białym koniu".