Zazdrość

Od kilku lat jestem świadoma tego, że istnieje taki autor jak Jo Nesbo. Udało mi się zapoznać z wieloma pozytywnymi recenzjami jego książek. Wciągnęłam jego twórczość na swoją listę do przeczytania. Jednak dopiero dwa lata temu udało mi się zapoznać z książką jego autorstwa. Byłam bardzo zadowolona z lektury i niedługo później sięgnęłam po drugą. Miałam plany, aby poznać wszystkie jego książki, ale zaczęłam odkładać ten plan i w końcu nadal go nie zrealizowałam. Jednak małymi krokami podążam do zrealizowania tego celu. Ostatnio, sięgnęłam po jedną z nowszych książek Nesbo, czyli „Zazdrość”.

Wszystkie książki Nesbo, które do tej pory przeczytałam, podobały mi się. Założyłam, że książka „Zazdrość” będzie kolejną udaną lekturą. Zaczęłam ją czytać z ciekawością. A później poczułam, że to nie jest do końca to czego się spodziewałam. Opisywane historie nie wciągnęły mnie tak samo jak poprzednie. Były dziwne, nie do końca je rozumiałam. Następnie, poczułam zaciekawienie. Chciałam się dowiedzieć, w która stronę podąży czytana historia. Książkę zaczęło mi się czytać o wiele łatwiej i szybciej. Jednak zakończyłam ją czytać z myślą, że w sumie to nie końca wiem czy mi się ta książka spodobała czy też nie.

W moim odczuciu, Jo Nesbo jest jednym z popularniejszych skandynawskich pisarzy. Do tej pory miałam okazję przeczytać kilka jego książek i każdą wspominam bardzo dobrze. „Zazdrość”, czyli jedna z nowszych książek autora, zaskoczyła mnie. Nie tego spodziewałam się, gdy sięgałam po książkę Nesbo. Pozostawiła po sobie takie dziwne uczucie, które powoduje, że ciężko mi stwierdzić, czy książka przypadła mi do gustu. Na razie planuję odpuścić sobie czytanie drugiej części.

Jo Nesbo jest pisarzem, którego nie trzeba przedstawiać. Autor swą twórczością zawsze przedstawia się z jak najlepszej strony. Na stronach zbioru opowiadań pt. „Zazdrość” serwuje nam kryminalne historie, których motywem przewodnim jest zazdrość.

To właśnie ona często pcha nas do zachowań irracjonalnych, zachowań, których żałujemy i często nie da się ich odwrócić czy też wymazać. „Zazdrość” to pierwszy w dorobku autora zbiór trzech opowiadań. Każde z nich niesie mocny ładunek kryminału, gwarantując nam emocjonującą lekturę. Autor doskonale kreśli schematy ludzkich zachowań, które dyktowane są uczuciem zazdrości.

Poznajemy historię kierowcy taksówki, który pewnego dnia na tylnym siedzeniu samochodu znajduje kolczyki. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że owe kolczyki należą do jego żony. Sęk w tym, że nigdy nie jechała z nim w tym samochodzie, który jest własnością jego szefa. Czyżby mężczyzna znalazł dowód zdrady? Jak się zachowa? Do jakich kroków się posunie?

W kolejnym opowiadaniu poznajemy pasażerkę samolotu lecącego z Nowego Jorku do Londynu. Kobieta odkrywając zdradę męża z jej przyjaciółką, postanawia zakończyć związek. Jednak podczas lotu poznaje mężczyznę. Czy rozmowa z nowo poznanym mężczyzną wpłynie na zmianę jej decyzji? Jak bardzo zmieni ona nastawienie kobiety do zdrady swojego męża?

Jo Nesbo kreśli również historię zaginięcia niemieckiego wspinacza na wyspie Kalimnos. W tym celu wyrusza do Aten. Śledczy ma ogromne doświadczenie w badaniu spraw związanych z motywem zazdrości. Czy owe zdolności pozwolą mu doprowadzić tę sprawę do finału? Warto się o tym dowiedzieć i zapoznać z wątkami tej sprawy.

Jo Nesbo pierwszy raz przygotował dla swych czytelników krótszą formę kryminałów. Trzy opowiadania, które możemy poznać na kartach „Zazdrości” dowodzą, że autor również i w tej formie potrafi zaintrygować, a my z zaciekawieniem będziemy odkrywać karty tych historii. Jeśli lubicie kryminały z motywem zazdrości, to zachęcam do lektury najnowszej książki norweskiego pisarza. Stephen King przeczytał tę książkę jednym tchem, a Czyt-NIK dodaje, że „Zazdrość” zapiera dech w piersiach.

https://www.czyt-nik.pl/recenzje/motywem-zbrodni-jest-zazdrosc/

Przyznaję, że jest to moje pierwsze spotkanie z autorem i zaczęło się od opowiadań. "Zazdrość" to zbiór różnych historii nasiąkniętych zazdrością, zdradą, pożądaniem. Część bohaterów konfrontuje się z przeszłością, gdy poznają ludzi, którzy przechodzą podobne doświadczenia.

7 historii kryminalnych o ludziach, których uczucia do drugiej osoby doprowadzają do morderczych czynów. Bohaterowie żyją w różnych miastach, na pozór wiodą normalne życie, ale w końcu nadchodzi taki moment, kiedy to uczucia biorą górę nad rozsądkiem. Taksówkarz, pisarz, ekspedientka sklepu, specjalista od "zazdrości", cichy zabójca - te postaci, mimo różnych zawodów i pochodzenia, łączy jedno. Silne uczucia, które sprawiają, że posuwają się do ostateczności. Czy ujdzie im to na sucho?

Ciężko mi szerzej pisać o twórczości autora, jeśli nie znam poprzednich książek. Nie znam jego stylu i nie mam jak tego porównać do innych historii spod pióra pana Jo. Czy uważam opowiadania za warte przeczytania? Szczerze przyznam, że jestem na rozdrożu. Z jednej strony ciekawe pomysły, historie zwykłych ludzi i motyw, który popycha ich do morderstwa. Śmiało przyznaję, że z tej perspektywy książka mi się podobała i mimo tego, co robili bohaterowie, w jakiś sposób ich polubiłam. Natomiast z drugiej strony medalu uważam, że miejscami opowiadania były przegadane. Nużyły mnie filozoficzne wywody i niestety zagrało to na niekorzyść. Dla mnie były one nieistotne i sądzę, że nie wniosły za dużo do historii. Tak widocznie miało być i jest to zamysł autora, ale zamiast świetnej rozrywki, miałam czasami chęć odłożyć książkę i odczekać. I tak też robiłam.

Najbardziej podobały mi się opowiadania z cichym/płatnym zabójcą, specjalistą od zazdrości i mężczyzną, który przyznał się do winy. Zaciekawiły mnie oryginalne specjalizacje panów, no i fakt, jak ten ostatni przyznał się do tego, co zrobił.

Nie wiem, czy fani autora będą zachwyceni. Czytałam wiele razy o zachwytach nad jego książkami i na pewno sięgnę po kolejne książki. "Zazdrość" ma swoje wady i zalety, a w jakim kontekście, to już każdy indywidualnie oceni 🙂

Bardzo entuzjastycznie podeszłam do zbioru opowiadań Jo Nesbø, ale niestety trochę się rozczarowałam. Już pierwsze opowiadanie pełne egzystencjalnych wywodów mnie zmęczyło, jednak mimo tego zaskakujące zakończenie zrekompensowało wcześniejsze niedociągnięcia. Drugie opowiadanie bardzo mnie wciągnęło. I kiedy już myślałam, że z każdym kolejnym opowiadaniem będzie coraz lepiej okazało się, że intrygujące zakończenia i ciekawe zwroty akcji zakończyły się zanim doszłam do połowy zbioru. Niektóre z opowiadań po prostu mnie znudziły. Nawet dość niezłe ostatnie opowiadanie nie było w stanie zatrzeć przykrego wrażenia wywartego przez całość. Oceniam książkę na 2 ze względu na parę intryg, które mnie wciągnęły. Zdecydowanie dla fanów autora. Reszcie polecam wypożyczenie książki, ponieważ jej zakup może okazać się stratą pieniędzy (tak jak to było niestety w moim przypadku).