Zemsta

„Zemsta” Igora Brejdyganta to thriller, który wchodzi pod skórę i już tam zostaje. Niby fikcja, ale przy każdej kolejnej stronie miałam nieprzyjemne wrażenie, że to wszystko mogłoby wydarzyć się naprawdę – tu i teraz. Autor świetnie pokazuje, jak łatwo nakręcić spiralę nienawiści i jak szybko jeden człowiek może pociągnąć za sobą tłum. To nie jest lekka lektura „do kawki”, tylko mocna, bardzo aktualna opowieść, która zmusza do myślenia jeszcze długo po zakończeniu. Ja jestem zdecydowanie na tak.

Podobno zemsta jest rozkoszą bogów… nie tylko, jak się okazuje…

„Wydawało mu się, że ma przed sobą własny cel, którym jest zemsta. Nie do końca nawet wiadomo, na kim i za co, ale zemsta”. To nieprawda. On dobrze wiedział, i na kim, i za co. Nienawiść i frustracja rozsadzały go od środka. Zapłacić miał każdy. Ten, który w jego mniemaniu zawinił, a także ci, którzy nawet jeśli nie zawinili, to i tak byli winni. Elity, uprzywilejowani, lepsi, miastowi… Dla niego najgorszy sort. Śledczy Anna Kłodowska i Bogdan Rumień wiedzą, że szalejący po Warszawie psychopata i socjopata w jednym, rozgrywa swoją śmiertelną grę, a kilka ofiar otrutych nieznaną neurotoksyną, to dopiero początek koszmaru.

Początkowo myślałam, że Igor Brejdygant zrobił coś, za czym nie przepadam w kryminałach, czyli podał mi sprawcę już na początku. Wniosek z tego, że ja kobieta małej wiary jestem, bo, jak się przekonałam, aż tak proste to to nie było. Pozornie banalna intryga okazała się skomplikowaną historią zbudowaną na motywie zemsty. Zemsty trochę niezwykłej, bo opartej o wręcz nieprawdopodobną motywację. Takiej jeszcze nie znał świat. Zasiana trzy dekady temu w Długim Rogu na Lubelszczyźnie, podlewana poniżeniem, nawożona złością i niespełnionymi pragnieniami, kiełkująca nienawiścią, wzrastająca pychą i pogardą. Wydająca owoce trująca jak neurotoksyna. Mająca się dokonać w Warszawie.

To właśnie lubię u Brejdyganta. Motyw stary jak Troja, a ubrany we współczesne szaty, doprawiony szczyptą nowoczesności i aktualnego przekazu. Brzmi, jak historia, która naprawdę mogła się zdarzyć, bo pewne zjawiska umieszczone w fabule dzieją się w świecie na naszych oczach. Wartka akcja, skondensowana fabuła skupiająca się na tym, co ważne dla historii i pokryta mgiełką niepokoju, a nawet grozy, tworzą wyborny klimat thrillera. Do tego szorstki, nasączony ironią język, wypowiedzi o podwójnym lub ukrytym znaczeniu oraz sarkastyczne, cięte riposty śledczych, szczególnie Kłodowskiej.

"Zemsta" z pewnością spodoba się amatorom kryminałów z pazurem, w których popularne motywy zyskują nową, ciekawą fabularyzację. Tu przeszłość atakuje bez opamiętania, chore i spaczone umysły zawiązują makabryczny sojusz przeciwko wszystkim i wszystkiemu, a piekielnie inteligentna i dzika bestia trzyma w garści życie tysięcy ludzi.

Brejdygant z pewnością ma smykałkę do kobiecych bohaterek. Udaje mu się połączyć kobiecą kruchość z wewnętrzną siłą i wychodzi mu całkiem fajna kreacja kobiety twardej, a jednocześnie subtelnej. Autentycznej i nieprzerysowanej. Normalnej. Taka jest komisarz Kłodowska.

I te Brejdygantowe relacje "ona i on" - to nie to, co w większości: dużo, szybko, płasko, powierzchownie, aż do kolejnego "next, please"... Tu sprawa buduje się powoli, dojrzewa i wzrasta na powłóczystych spojrzeniach, nieśmiałych słowach i niedopowiedzeniach. I sobie czeka na odpowiedni moment. Jest w tej uczuciowej oszczędności jakaś emocjonalna dojrzałość i intensywność...

No ale Boguś to mi jednak zaimponował... nie spodziewałam się, że ten pozornie ofermowaty podkomisarz będzie zdolny do takiej akcji ze zdradzieckim Piotrem. Sztos! I jak tu nie wierzyć w damsko-męską przyjaźń bez podtekstów...