Zielona dziewczynka .Czyli popołudnie, którego nie było

Kolejny już raz dziękuję Wydawnictwu Albus, że dają nam TAKIE opowieści. Bo „Zielona dziewczynka” wnika pod skórę, trafia w sam środek naszego człowieczeństwa i w prosty sposób stawia najważniejsze znaki zapytania, ale i oswaja trudne tematy. Bo zaglądamy tu w oczy Alzheimerowi, z którym nikt przecież nie chce się przyjaźnić.

Są takie popołudnia, które nie zapowiadają niczego szczególnego. Świat jest wtedy najprawdziwszy w zwyczajnym, domowym świetle, w codziennym brzęku naczyń, w czyimś spokojnym „zaraz wracam”, które brzmi jak obietnica, że przecież wszystko jest na swoim miejscu. A jednak, właśnie w takich chwilach, bywa, że pojawiają się pęknięcia, ledwo zauważalnie, jak cień na ścianie, które zmieniają wiele.

Pewnego dnia babcia Nutki wychodzi na dach i siada na kominie, jakby znała to miejsce od zawsze. Jakby należało do niej bardziej niż kuchnia czy fotel przy oknie. Są też słowa, które gubią znaczenie, pamięć, która przynosi zamieszanie, niedopowiedzenia, momenty zmieszania. Nutka patrzy i czuje, że znany jej świat zaczyna przeciekać przez palce, ale jeszcze nie potrafi nazwać nowego. Jeszcze próbuje go zatrzymać. Jeszcze nie dopuszcza do siebie zmiany...

I wtedy, zanim zdąży zrozumieć cokolwiek, znika Debora, jej młodsza siostra. Tak nagle, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Dom zmienia swój znany rytm. Słowa stają się ostrożniejsze, kroki szybsze, spojrzenia jakby cięższe. Pytania zaczynają krążyć bez odpowiedzi, jak ptaki, które nie znajdują odpowiedniego miejsca do lądowania. Nutka zostaje w samym środku tego zawieszenia, pomiędzy „było” a „może wróci”, pomiędzy dzieciństwem a czymś, co zaczyna je przerastać swoją prawdą.

Czy dziewczynka odnajdzie siostrę? Czy uda jej się dotrzeć do babci, która coraz częściej jest „gdzieś indziej”, choć wciąż siedzi tuż obok? I kim jest Zielona Dziewczynka, pojawiająca się i znikająca niczym wspomnienie, które nie chce się dać zatrzymać, jak ślad prowadzący do miejsca, w którym znajdujemy wyjaśnienia?

Ta książka oplata czytelnika emocjami - drżącym lękiem dziecka, bezradnością dorosłych, miłością, która nie umie już mówić dawnym językiem, ale przecież wciąż jest żywa. Każdy drobiazg nabiera znaczenia, kubek pozostawiony na stole, niedokończone zdanie, chwila milczenia, która trwa odrobinę za długo. Bo małe rzeczy mówią o tym co wielkie.

W naszym byciu nic nie znika od razu. Najpierw powoli się oddala, jakby subtelnie sprawdzało, czy ktoś jeszcze będzie za tym tęsknił.

Na szczególną uwagę zasługuje tu warstwa graficzna. Przyzwyczajeni do pięknych ilustracji, dostajemy tu multibarwność, prostotę i autentyczność, ale też uniwersalność, bo ta opowieść może być o każdym z nas.

Po lekturze pozostaje niemal nieuchwytne wrażenie, że najtrudniejsze wcale nie jest znikanie. Najtrudniejsze jest patrzenie, jak wspólny świat powoli przestaje być wspólny. A może jednak tę wspólnotę da się ocalić miłością ponad wszystko? Może zawsze jest nadzieje na dobre zakończenie? Nawet jeśli to zakończenie nie jest tym, o czym najbardziej marzyliśmy...