Zły opiekun

Są rany, które nigdy się nie zabliźniają. I zemsta, która domaga się finału.

"A gdy już będziesz gotowy, odszukaj człowieka o imieniu Hubert i nazwisku Grabiec. Stań przed nim, spójrz mu głęboko w oczy, pozdrów ode mnie i zabij z zimną krwią"

Niektóre historie czyta się z zapartym tchem. Są też takie, które zostawiają po sobie ciężar, złość, smutek i mnóstwo pytań. "Zły opiekun" to właśnie jedna z tych historii.

Marcel Moss po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w thrillerach psychologicznych, w których największym zagrożeniem nie są potwory z koszmarów, lecz ludzie – ci, którzy na co dzień mijają nas na ulicy, cieszą się zaufaniem innych i ukrywają swoje prawdziwe oblicze za maską normalności.

To drugi tom cyklu o Kornelu Malickim i zdecydowanie warto sięgnąć wcześniej po "Porzucone dziecko", ponieważ wydarzenia z poprzedniej części mają ogromny wpływ na motywacje głównego bohatera oraz jego emocjonalną drogę.

Historia rozpoczyna się od tragedii, która wydarzyła się podczas młodzieżowego obozu nad Jeziorem Solińskim w 2007 roku. Strzelanina, niewyjaśnione motywy sprawcy, zaginięcie jednej z uczestniczek oraz tajemnice, które nigdy nie ujrzały światła dziennego, stają się fundamentem opowieści rozgrywającej się niemal dwadzieścia lat później.

Kornel Malicki przyjeżdża do Wołkowyi pod pretekstem zbierania materiałów do reportażu o masakrze. Bardzo szybko okazuje się jednak, że książka jest jedynie przykrywką. Tak naprawdę kieruje nim potrzeba zmierzenia się z własną przeszłością, bólem i człowiekiem, który od lat pozostaje symbolem niewyjaśnionych krzywd. Jednocześnie Kornel sam próbuje odnaleźć się po ogromnej osobistej stracie, dlatego jego historia jest pełna emocji, wewnętrznych konfliktów i desperackiej potrzeby poznania prawdy.

Największą siłą tej powieści są jednak nie same zagadki kryminalne, lecz psychologia bohaterów. Marcel Moss bardzo odważnie porusza temat przemocy psychicznej i fizycznej, samotności, odrzucenia przez rówieśników, obojętności dorosłych oraz traum, które potrafią zniszczyć człowieka na całe życie. Pokazuje, jak często największe tragedie rodzą się z wieloletnich zaniedbań, milczenia i braku reakcji tych, którzy powinni chronić dzieci.

Autor nie moralizuje. Pozwala czytelnikowi samodzielnie ocenić bohaterów, jednocześnie uświadamiając, że zło bardzo rzadko pojawia się nagle. Często dojrzewa latami, karmione cierpieniem, upokorzeniem i poczuciem całkowitej bezsilności.

Ogromnym atutem książki jest klimat. Bieszczady, niewielka miejscowość, zamknięta społeczność i tajemnice sprzed lat tworzą duszną, niepokojącą atmosferę. Z każdą stroną napięcie rośnie, a kolejne odkrywane sekrety sprawiają, że coraz trudniej odłożyć książkę choćby na chwilę.

Marcel Moss po mistrzowsku manipuluje oczekiwaniami czytelnika. Gdy wydaje się, że wszystko zaczyna układać się w logiczną całość, autor jednym zwrotem akcji burzy całą dotychczasową pewność. Finał, jak to u niego bywa, zaskakuje, szokuje i pozostawia ogromny niedosyt, jednocześnie otwierając drzwi do kolejnej części cyklu.

To nie jest lekka historia. To thriller, który momentami boli, irytuje i zmusza do refleksji nad tym, jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają wydarzenia z dzieciństwa. To opowieść o zemście, poczuciu winy, stracie i konsekwencjach decyzji podejmowanych wiele lat wcześniej.

Jeżeli lubicie thrillery psychologiczne, w których liczy się przede wszystkim mroczny klimat, skomplikowane relacje między bohaterami i stopniowo odkrywane tajemnice, "Zły opiekun" z pewnością spełni Wasze oczekiwania. To kolejna książka Marcela Mossa, która udowadnia, że największy strach nie kryje się w ciemności, lecz w ludzkiej psychice.

W powieści „Zły opiekun” wydarzenia przedstawione są w dwóch ramach czasowych. Pierwsza przenosi czytelnika do lipca 2007 roku, kiedy podczas obozu nad jeziorem dochodzi do potwornej strzelaniny. Druga rozgrywa się w kwietniu 2027 roku, gdy Kornel udaje się do Wołkowyi pod pretekstem pracy nad swoją książką. W rzeczywistości chce zdobyć jak najwięcej informacji na temat opiekuna obozu, Huberta Grabca.

Marcel Moss umiejętnie poprowadził fabułę i w ciekawy sposób ukazał wydarzenia prowadzące do tragedii oraz jej następstwa.

Czytelnik stopniowo, wraz z Kornelem Malickim, odkrywa kolejne elementy tej zawiłej układanki, kierując podejrzenia na niemal każdą osobę, która mogła mieć coś wspólnego z tą tragedią.

Jeśli miałabym wskazać jedyną wadę tej książki, byłoby nią to, że przed rozpoczęciem lektury warto przypomnieć sobie pierwszy tom serii. Dzięki temu łatwiej zrozumieć przemyślenia głównego bohatera oraz liczne nawiązania do wydarzeń przedstawionych w „Porzuconym dziecku”.

Uważam, że „Zły opiekun” to świetna propozycja dla miłośników thrillerów i kryminałów.

To również dobra odskocznia od przytłaczającej codzienności, która pozwala na chwilę zanurzyć się w historii pełnej napięcia.

Hej, hej, moje kochane, zaczytane Moliki.

Powiem Wam szczerze, że ostatnio życie kolejny raz mnie trochę przygniotło. Natłok myśli, problemy, trudne wybory, które niestety wiszą nad moją głową niczym gradowe chmury, zdecydowanie mnie poturbowały… i przez to wszystko zaniedbałam Was bardziej, niż bym tego naprawdę chciała. A co gorsza, straciłam również zapał do książek. Jakby ktoś połamał mi skrzydła i kazał udawać, że nadal potrafię nimi latać. Mimo tego wracam do Was, choć na chwilę, bo chcę opowiedzieć o historii, która idealnie wpasowała się w mój obecny nastrój.

Może nie wszyscy o tym wiecie, bo tu na profilu królują głównie romanse, erotyki i fantastyka, ale kiedyś zaczytywałam się w kryminałach i thrillerach. Do dziś, jeśli dzieci pozwolą dorwać mi się do telewizora, uwielbiam wszelkie seriale kryminalne, true crime story, a najbardziej te tajemnicze sprawy, które po latach w końcu udaje się rozwiązać. Ile ja się naoglądałam „Dowodów zbrodni”… spraw sprzed 5, 10, 20 lat, które nagle dostają drugie życie i nowe metody ułatwiające rozwikłanie morderstw czy zniknięć. To jest mój klimat. I właśnie dlatego sięgnęłam po książkę Marcela Mossa, a to już druga historia autora, na którą się skusiłam. Pan Moss wykreował historię, która wraca po latach. Brzmi jak coś idealnego dla mnie, prawda? Ale czy spełniła ona moje oczekiwania?

Poznajemy Kornela Malickiego, autora, który na potrzeby nowej książki przyjeżdża zbierać materiały o strzelaninie na obozie sprzed 19 lat. Wtedy jeden z wychowanków otworzył ogień do swoich kolegów, a do dziś nie ustalono, skąd miał broń. Tego samego dnia zniknęła również jedna z uczestniczek obozu, a jej ciała nigdy nie odnaleziono. Na dodatek sprawca był w niej bardzo zakochany. To wszystko brzmi jak klasyczny „cold case” (co ja się naszukałam tego terminu, to moje), ale autor zdecydowanie na tym nie poprzestał. Ta masakra jest tylko otoczką, bo Kornela najbardziej interesuje opiekun, który sprawował nadzór nad wychowankami właśnie w czasie tej tragedii. To właśnie jego przeszłość staje się jakby motywem do całej historii, a Kornel rozpoczyna własne śledztwo, próbując zrozumieć, co tak naprawdę wydarzyło się prawie dwie dekady temu.

Powiem Wam, że to nie jest łatwa historia. Pan Moss pokazuje, jak presja rówieśnicza, słaba psychika, manipulacje i okrucieństwo potrafią doprowadzić młodego chłopaka do ostateczności, za którą konsekwencje ponosi kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt osób. Z każdą kolejną stroną cofamy się do wydarzeń sprzed lat i odkrywamy, jak naprawdę wyglądała ta tragedia. Autor świetnie pokazuje też następstwa zbrodni, nie tylko w kontekście ofiar, ale dla całej społeczności. To nie jest tylko dramat mordercy. To również tragedia jego rodziców, którzy z dnia na dzień stali się „rodzicami mordercy” i jednocześnie stracili własne dziecko. Sami powiedzcie, to naprawdę ciężki kaliber.

A mimo wszystko książkę się pochłania. Czyta się ją bardzo dobrze, płynnie, bez zbędnych ozdobników. Styl autora jest prosty, konkretny, bez upiększaczy i to mi bardzo odpowiada. Czy spełniła moje oczekiwania? Tak. Czy spędziłam z nią dobry czas? Też tak. Czy było wielkie „wow”? No nie do końca, ale jedno muszę powiedzieć: za zakończenie tej historii autorowi należy się solidna nagana, bo tak się czytelnikowi po prostu nie robi. Wiecie, to ten typ finału, który sprawia, że człowiek siedzi z książką w ręku i mówi: „Serio? SERIO?!”. Kiedy następny tom????

Podsumowując, to mocna, emocjonalna historia o zbrodni sprzed lat, o winie, o konsekwencjach, o tym, jak jedna decyzja potrafi zniszczyć życie wielu osób. Jeśli lubicie klimat cold case, powolne odkrywanie prawdy i historie, które pokazują, że zbrodnia nigdy nie kończy się w dniu, w którym została popełniona, warto po nią sięgnąć. Moje Molik, polecam ją Waszej uwadze.

To drugi tom z cyklu „Kornel Malicki”.

Podczas szkolnego obozu nad jeziorem Solińskim dochodzi do strzelaniny. Jeden z uczniów zabija kilkanaście osób i sam odbiera sobie życie. Nigdy nie ustalono skąd miał broń. Tego samego dnia znika jedna z uczennic będąca na tym obozie. Ciała dziewczyny nigdy nie odnaleziono. Wydarzenia miały miejsce w 2007 roku. Dziewiętnaście lat później do tej miejscowości, gdzie działy się te wydarzenia, przyjeżdża autor reportaży Kornel Malicki. Oficjalnie podaje, że pracuje nad książką o tych wydarzeniach. Ma ona się ukazać w dwudziestą rocznicę masakry. Próbuje dowiedzieć się o jednym z opiekunów obozu. Być może człowiek ten ma jakiś związek z mroczną historią dziennikarza. Bohater prowadzi prywatne śledztwo, które może wyjaśnić wiele z jego mrocznej przeszłości. Jego obsesja jest napędzana jego własnymi demonami. Śledztwo koncentruje się na opiekunie obozu. Odkrywa że mężczyzna może mieć klucz do rozwiązania nie tylko zbrodni, ale też jego własnych, bolesnych tajemnic z dzieciństwa. Kolejne odkrywane fakty ściągają na Kornela ogromne niebezpieczeństwo.

Książka to dwutorowy thriller psychologiczny, gdzie teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Są w niej dwie linie czasowe. Tempo akcji jest szybkie. Autor nie skupił się na zemście, ale na tragedii sprzed lat. Pokazał jacy byli nastolatkowie przebywający na obozie. Pokazał ich bolączki i skrywane tajemnice. Odkrywamy wraz z bohaterem, czy to, co pamięta z dzieciństwa, naprawdę się wydarzyło. Książka dla fanów mrocznych historii.

Kolejny thriller psychologiczny autora za mną. "Zły opiekun" to drugi tom historii Kornela Malickiego, którego mieliśmy okazję poznać w "Porzuconym dziecku". I tak, wiem.... przy pisaniu recenzji jedynki, powiedziałam, że kontynuację sobie zdecydowanie odpuszczę, bo niestety historia okazała się dla mnie za bardzo oderwana od rzeczywistości i do tego była tak brutalna, że aż momentami niesmaczna. A jakim cudem przeczytałam "Złego opiekuna"? A takim, że nie przeczytałam opisu i myślałam, że to pojedyncza, osobna książka Marcela Mossa.. Ale wiecie co? W sumie to nawet nie żałuje, bo druga część bardziej przypadła mi do gustu. Jakim cudem? A pewnie takim, że tym razem autor nie opisuje tragicznego dzieciństwa głównego bohatera i bardziej skupia się na odkryciu prawdy z roku 2007, kiedy to na zwykłym obozie dla nastolatków, dochodzi do masowego zabójstwa, którego głównym sprawcą jest jeden z jego uczestników. Nie ma tu brutalnego zachowania rodziców względem dziecka, a chyba to najbardziej "dotykało" mnie w "Porzuconym dziecku". "Zły opiekun" ma w sobie jednak pierwiastek tych początkowych książek autora, które swego czasu ogromnie mi się podobały!

Jak już wspomniałam powyżej, jednym z głównych wątków książki jest zabójstwo uczestników szkolnego obozu. I jak to w zwyczaju autora bywa w ten właśnie sposób rozpoczyna się ta cała historia - od końca ? Najpierw główny smaczek, a potem w trakcie dowiadujemy się tego, co tak naprawdę się wydarzyło...Te tragiczne wydarzenia z 2007 roku, będą stanowić tak jakby powroty do przeszłości. Obecnie, główny bohater Kornel Malicki - autor bestselerowych reportaży, postanawia zagłębić się w owe wydarzenia sprzed lat, po to aby wyciągnąć z nich jak najwięcej informacji, podświadomie licząc, że uda mu się dowiedzieć więcej niż do tej pory o tej sprawie było wiadomo. A że minęło od tego czasu 20 lat, książka o tej "obozowej masakrze", może okazać się kolejnym bestsellerem, także takiej okazji nie sposób sobie odmówić. Jednakże! Nie tylko pod tym kątem, Kornel postanawia zająć się tą sprawą. Nieoficjalnie w głowie ma jednego z opiekunów obozu - mężczyznę, który może mieć związek z jego przeszłością. A wierzcie mi, jeśli nie czytaliście "Porzuconego dziecka", to to co się w jego życiu działo, było naprawdę popie**** i szalenie niezrozumiałe dla przeciętnego, normalnego człowieka... A zatem, jesteście gotowi na thriller, od którego ciężko się oderwać?

"Zły opiekun" jak większość książek autora, porusza trudne tematy. Pokazuje m.in. ból, niezrozumienie, smutek, samotność, wyśmiewanie, alienację i powolny rozkład psychiki człowieka. I to czasami naprawdę dobitnie. Szczególnie jest to widoczne, gdy bohaterami książki są nastolatki. Dlatego tak ważne jest, aby w realnym życiu nie bagatelizować choćby najmniejszych, niepokojących odchyleń u dzieci. Bo przykro mi to mówić, ale młodzież w dzisiejszych czasach, potrafi być naprawdę paskudna. Autor przedstawia to na przykładzie nastolatków, którzy mieli spędzić fajny czas na obozie... obozie, który dla części z nich skończył się tragicznie. A to za sprawą Michała Kitlera, który rozstrzelał ich bez mrugnięcia okiem podczas kolacji na stołówce, popełniając później samobójstwo. Co go do tego podkusiło?? Michał był taki spokojny, poukładany i miły. No przecież naraz nie użądliła go żadna pszczoła i nie zmieniła mu klepek w mózgu - coś musiało mieć wpływ na to, że dopuścił się on tak masakrycznych czynów.

Autor w umiejętny sposób przeplata wydarzenia obecne z retrospekcjami z przeszłości, pozwalając nam powolutku poznawać psychikę głównego bohatera oraz to jak zmieniała się ona pod wpływem różnych wydarzeń. I powiem szczerze, niektóre z nich, były za mocne, nawet i dla mnie. Nie wiem czy sama bym ich wszystkich nie rozstrzelała, za to jak się zachowywali ? - nie no oczywiście żartuje, ale po prawdzie - niektórym przydałoby się porządne przetrzepanie tyłka! Ogółem lubię w książkach motywy śledztwa i odkrywania różnych tajemnic. I tu pod tym względem się nie zawiodłam, bo głównym zajęciem Kornela z początku są przesłuchiwania osób, które przeżyły, jak i osób mających powiązania z osobami zmarłymi. I to, czego się dowiadujemy z tych ich wypowiedzi, jest tak pomieszane, że ciężko samemu zorientować się, kto tak naprawdę mówi prawdę, a kto kryje własne cztery litery! Lubię być wyprowadzana w pole, co tu dużo mówić - im więcej niejasności i nietrafionych przemyśleń, tym lepsza jest dla mnie książka. Uwielbiam nieprzewidywalność w tego typu historiach. Zawsze czekam na jakieś mega wielkie zaskoczenie, które wyrwie mnie z butów. Czy tutaj tak było? Myślę, że trochę tak! Bo do samego końca nie wiedziałam jaki będzie dalszy bieg wydarzeń. Kłębiło mi się więcej pytań, niż odpowiedzi. Niestety w niektórych momentach brakowało mi z leksza logiki zachowań określonych nastolatków, czy głębszych wyjaśnień poszczególnych kwestii, ale już przyzwyczaiłam się do tych "niedociągnięć" tworzonych przez autora. Może gdyby wrzucić w historię rozdziały, pisane z perspektywy innych bohaterów, to historia byłaby bardziej klarowna i niektóre zachowania byłyby bardziej zrozumiałe? Pisarzem nie jestem, jednakże tego mi tu zabrakło. Zapowiada się kolejna część także jestem ciekawa jak autor postanowi poprowadzić dalej historię Kornela - czy dowie on się w końcu prawdy i czy uda mu się rozprawić raz na zawsze ze swoją przeszłością? I choć wątek pisania reportaży i grzebania w starych "masakrach" jest fajny, to wątek goniącego za prawdą Kornela może się szybko przejeść, jeśli będzie się ciągnął przez nie wiadomo ile tomów...

Jeśli zatem szukacie dobrze czytającego się thrillera, który wprowadzi wasze myśli w niemałe zagmatwanie, to "Zły opiekun" będzie do tego odpowiedni - można go czytać bez znajomosci pierwszej części, choć jak dla mnie - lepiej mieć ogląd całej sytuacji, żeby móc choć po części zrozumieć postępowanie Kornela Malickiego...

Wróciłam do tego mrocznego świata i… nie mogę oddychać

Po pierwszym tomie myślałam, że wiem, czego się spodziewać. A tu proszę – Marcel Moss rozkłada mnie na łopatki w pierwszych rozdziałach. Klimat? Gęsty, niepokojący, przyjemnie toksyczny (w tej książkowej, bezpiecznej wersji). Czujesz, że ktoś cały czas stoi za plecami bohaterów.

Fabuła pędzi jak szalona, ale nie pogubiła mnie. Autorka balansuje między akcją a emocjami, choć kilka razy miałam ochotę krzyknąć: „NIE RÓB TEGO!” (w pozytywnym sensie). Zazębiające się tajemnice, gra pozorów i decyzje, które bolą.

Bohaterowie – tu biję brawo. Relacja opiekun–podopieczny? Rozpisana mistrzowsko. Czuć każdą frustrację, strach, ale i to przerażające przywiązanie. Marcel Moss nie usprawiedliwia toksycznych zachowań – pokazuje je bez lukru. I za to kocham tę serię

Ta książka to mroczny, dwutorowy thriller psychologiczny, w którym przeszłość i teraźniejszość splatają się w jedną, coraz bardziej niebezpieczną historię. Główny bohater, Kornel Malicki, to ceniony reporter, który w 2026 roku przyjeżdża do nadjeziornej Wołkowyi. Oficjalnie pisze książkę o zbrodni sprzed lat, ale tak naprawdę prowadzi prywatne śledztwo, które może wyjaśnić mroczne tajemnice z jego własnej przeszłości. Jego obsesja na punkcie prawdy jest napędzana osobistymi demonami, co sprawia, że jest bohaterem z krwi i kości, a nie bezbłędnym ideałem. Wszystko sprowadza się do jednego, tragicznego wydarzenia. W lipcu 2007 roku szkolna wycieczka nad Jeziorem Solińskim zamieniła się w koszmar. Jeden z uczniów, Michał Kitler, zastrzelił kilkanaście osób, a następnie popełnił samobójstwo. Motywy jego czynu pozostały niewyjaśnione. Tego samego dnia zaginęła bez śladu uczestniczka obozu, Klaudia Brzezinek. Śledztwo Kornela koncentruje się właśnie na Hubercie Grabcu, tajemniczym opiekunie z tamtego obozu. Reporter odkrywa, że mężczyzna ten może mieć klucz do rozwikłania nie tylko tamtej zbrodni, ale też własnych, bolesnych tajemnic z dzieciństwa. Stopniowo, odkrywając fakty, Kornel ściąga na siebie ogromne niebezpieczeństwo, bo ktoś za wszelką cenę chce uchronić prawdę przed ujrzeniem światła dziennego.

Czy zatem w tej powieści jest choć jeden pozytywny bohater? Wszystkie tu pokazane postaci są niejednoznaczne moralnie, rozdarte między zemstą a tęsknotą za sprawiedliwością. Nie znajdziesz tu czarno-białego podziału na dobrych i złych. Każdy z bohaterów skrywa swoje mroczne sekrety i działa według własnych, często egoistycznych pobudek. To właśnie ta złożoność psychologiczna i duszna atmosfera małej społeczności, skrywającej straszliwą zbrodnię, jest najmocniejszą stroną książki.

Tempo akcji? Szybkie, ale nie chaotyczne. Styl autora – ostry, obrazowy, miejscami wręcz kinowy. Dialogi tnie jak nożem. Przeczytałam w dwa wieczory, choć chciałam zwolnić – bo bałam się, co będzie dalej.

Dla kogo?

Dla fanów mrocznych historii psychologicznych, gdzie granica między dobrem a złem jest płynna. Jeśli lubisz, gdy książka wyciska emocje, ale nie epatuje przemocą dla samej przemocy – to jest Twój tom.

To historia mocno skoncentrowana na bohaterze i jego determinacji, choć koniecznie trzeba znać pierwszy tom („Porzucone dziecko”).

Moja ocena: 8/10

A Wy? Znacie już drugi tom „Złego opiekuna”? Czy też mieliście ochotę nim potrząsnąć?

BRUNETTE BOOKS

W jednym z wywiadów/podcastów Marcel Moss wyznał szczerze, że nie pisze swoich książek dla zdobycia prestiżowych nagród literackich. Dla pisarza uwielbiającego mieszankę gatunkową sensacja/kryminał/thriller najważniejsze jest, by podać swoim odbiorcom to, co sam lubi czytać. Jego teksty muszą zawsze opierać się też o warstwę psychologiczną- Marcel Moss nie boi się przyznać, że sam, jako dziecko, doświadczył wiele złego. Być może, na kartach swych książek, ma teraz okazję zemścić się na swoich oprawcach. Jeśli tak właśnie jest- doskonale go rozumiem, choć bardzo proszę każdego czytelnika, by książki NIGDY nie stały się inspiracją do złych, makabrycznych i nieodwracalnych czynów. Nie tędy droga!

Ten, kto doskonale zna już twórczość Marcela Mossa wie, że autor, w sposób dosadny, porusza trudne, smutne i wciąż ukrywane problemy, jakimi są choćby uzależnienia, hejt w sieci czy przemoc fizyczna oraz psychiczna. Teksty pisarza warto więc czytać, ale czy przez szokujące rozdziały przebrną ludzie wrażliwi, delikatni, o słabych nerwach? Wyrokować nie mogę i też nie chcę, ale dla wielu może być to swego rodzaju wyzwanie czytelnicze.

Co jeszcze bardziej istotne, najnowsza historia, czyli „Zły opiekun”, to kontynuacja, druga część historii Kornela Malickiego, sławnego pisarza, reportażysty. Czytanie cyklu w sposób chronologiczny jest dobrą opcją, ale nie niezbędną. Od samego początku akcja jest nakierowana tak, byśmy mogli o wszystkim sobie przypomnieć i z wypiekami na twarzy śledzić następujące po sobie wydarzenia. Odniesienia do wydarzeń sprzed lat mają swój konkretny cel, ale jaki? Warto samemu się o tym przekonać.

Jak podkreślił Marcel Moss, „są rany, które nigdy się nie zabliźniają i zemsta, która domaga się finału”. Zapewne zemstę na osobie trzeciej często odbiera się negatywnie i jest uznawana za nieprzynoszącą ukojenia, lecz postawa Kornela Malickiego jest w pełni uzasadniona. Lipiec 2007-kwiecień 2026 to daty bardzo od siebie odległe, ale autor często oscyluje między tym, co było i co ma miejsce teraz. Dzięki temu zabiegowi literackiemu zdajemy sobie sprawę, jak mocno przeszłość potrafi wpłynąć na postawę dorosłego człowieka. Nie inaczej dzieje się, jeśli chodzi o pierwszoplanową postać Kornela Malickiego. Będąc u szczytu literackiej sławy ciągle myśli on o ranach zadanych wcześniej. Co jednak zrobić, gdy planowanie zemsty nie idzie według ściśle założonego planu, a kłopoty zaczynają się mnożyć? Czytelnikom obiecać można jedno: autor tak zaplanował fabułę swojej książki, byśmy odczuwali wiele emocji pasujących do mroczej opowieści. Jeśli napiszę coś więcej- zdradzę zbyt wiele. Dlatego bez grama skrępowania mogę polecić zarówno pierwszą, jak i drugą część cyklu. Wszystkie elementy powieści znakomicie ze sobą korespondują, a czytelników warto zostawić w niepewności i nie odkrywać wszystkich kart. Dodam jedynie, że odwaga Marcel Mossa jako pisarza jest tu chwilami niewyobrażalna- za to właśnie cenię go najbardziej.

Policjanci czasem narzekają na rutynę w pracy i brak wrażeń niczym z filmu sensacyjnego. Nie w przypadku Marcela Mossa, który w „Złym opiekunie” od razu stawia na elementy mogące pasować nawet i do horroru. Mnie samej niemal natychmiast przypomniał się prawdziwy dramat z 2011, którego autorem był obywatel Norwegii, Andres Breivik. Autor idealnie podkreślił, że nawet w wykreowanej przez siebie fikcji literackiej światem może rządzić zło, a ludzie, niekoniecznie dorośli, są zdolni do największych okrucieństw. Zgodzisz się z tym, Drogi Czytelniku? Czy naprawdę czasem wystarczy jedno słowo, by rozdrapać stare rany? Jestem przekonana, że niektóre wspomnienia są niczym wulkan- długo pozostają uśpione, by nagle wybuchnąć.

Na uwagę zasługuje też osoba Patrycji, córki Kornela, która nie wierzy w zmianę zachowania ojca. Ale czy osoba zraniona jako dziecko i przechodząca żałobę w czasie dorosłym może jeszcze być szczęśliwa? Oto jest pytanie.

Autor solidnie udowadnia nam też, że nikt nigdy nie musi wyglądać jak zabójca. Skrót fabuły ujęty na okładce prowadzi czytelników do makabrycznego zdarzenia, ale dlaczego nastolatek, Michał Kitler, pozbawił życia niewinne osoby, by potem samemu popełnić samobójstwo? Cóż, niczego zdradzać nie mogę i też nie chcę, lecz bywa tak, że na wyrządzone zło składają się wbijane latami szpilki. Jeśli ktoś chce poznać szczegóły- zapraszam do lektury.

Umyślnie nie podaję wszystkich wątków, a także imion bohaterów. Opowieści Marcela Mossa są zawsze tak skonstruowane, że trzeba je czytać do ostatniego słowa i tym samym nie dzielić skóry na niedźwiedziu. Jeśli więc już nam się wydaje, że złapaliśmy winnego, poczekajmy z piciem szampana do końca. Cykl ten to też nie dylogia- końcowe słowa CIĄG DALSZY NASTĄPI są na to wystarczającym dowodem. Co jeszcze czeka Kornela Malickiego? Zobaczymy- Marcel Moss w swej kreatywności jest zdolny do wszystkiego.