Żółty

Agnieszka Lis nie zwalnia tempa. Po sukcesach „Niebieskiego” i „Czerwonego”, nadszedł czas na trzecią odsłonę serii Aury, czyli „Żółty”. W literaturze kolor może być metaforą, kodem emocji, znakiem przeszłości. W „Żółtym” Agnieszki Lis kolor staje się obsesją.

„Żółty” to thriller psychologiczny, ale naznaczony literacką głębią i emocjonalną wrażliwością, charakterystyczną dla pióra Lis. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć napięcie z intymnością, dramat z poetyką codzienności, zbrodnię z… człowieczeństwem.

Narracja wciąga jak wir — pozornie ciepły kolor tytułowy staje się barwą niepokoju, obsesji, a nawet obłędu. Główna bohaterka, Weronika, młoda absolwentka farmacji, przyjeżdża do Bornego Sulinowa z miłości, by rozpocząć nowe życie. Jednak zamiast stabilizacji, doświadcza niepokojących wizji pełnych przemocy i tajemnic sięgających kilkadziesiąt lat wstecz.

Agnieszka Lis z mistrzowską precyzją kreśli obraz kobiety rozdartej między racjonalnością a emocjami. Z każdym dniem Weronika coraz bardziej traci grunt pod nogami — zaczyna słyszeć głosy, mieć wizje, które nie pozwalają jej normalnie funkcjonować. Miasto, do którego przyjechała, wydaje się równie nierzeczywiste jak jej wspomnienia. A żółty… jest wszędzie. Kobieta wpada w spiralę zdarzeń, w których przestaje odróżniać prawdę od ułudy. Gubi się w przestrzeni, relacjach, a przede wszystkim — w samej sobie.

To właśnie manipulacja — subtelna, niemal niezauważalna — staje się sercem tej powieści. Manipulacja emocjami, wspomnieniami, rzeczywistością. Związek Weroniki z mężczyzną, który miał być oparciem, zamienia się w psychologiczną pułapkę. Borne staje się miejscem nie tylko fizycznym, ale symbolicznym — labiryntem, z którego coraz trudniej się wydostać.

Agnieszka Lis, z charakterystyczną dla siebie finezją, prowadzi czytelnika przez ten mroczny świat.

Agnieszka tworzy narrację duszną, pełną niedopowiedzeń, w której napięcie nie wynika z kolejnych trupów, ale z narastającego niepokoju psychicznego. Nie epatuje przemocą, ale tworzy atmosferę, która mrozi bardziej niż krwawy opis. To thriller zbudowany na emocjach, a nie schematach. Liryczna fraza sąsiaduje tu z brutalnością prawdy, a pozorna stabilność bohaterki powoli rozsypuje się jak domek z kart.

To powieść, która nie boi się zadawać pytań bez odpowiedzi, pozostawia czytelnika z drżeniem i niedosytem. Nie dlatego, że czegoś zabrakło — lecz dlatego, że tak działa dobra literatura: zostawia ślad, który nie znika.

Agnieszka Lis napisała książkę, która potrafi porazić emocjonalnie równie mocno, co zaintrygować fabularnie.

Wciągająca, mroczna, pięknie napisana, psychologicznie głęboka i literacko dopracowana. Thriller, który zdecydowanie wyróżnia się na tle gatunku.